ხასიათი სახელად – Crappy

რამდენიმე თვეა უკვე ბლოგერი ვარ და როგორც წესი საკუთარ თავზე არასოდეს ვწერ ხოლმე. დღეს კი გადავწყვიტე, რომ ერთხელ მაინც ფაუკმა ჩემი დღიურის ფუნქცია უნდა იტვირთოს, იმ დღიურისა, რომელიც არასოდეს მქონია.
3-4 დღეა “ჩავარდნა” დამეწყო. “ჩავარდნას” ვეძახი ხოლმე ჩემი ცხოვრების იმ მონაკვეთებს, როდესაც გადაბმულად რამდენიმე დღე crap-ად ვგრძნობ თავს, ან piece of shit-ად გააჩნია ამინდს. არა ამინდი არ მოქმედებს ჩემს ხასიათზე არასოდეს. რაღაც დებილობები ხდება ჩემს ცხოვრებაში, თან ყველაზე ნაკლებად, რომ მინდა იმ პიროვნებისა თუ პიროვნებების მონაწილეობით. იბადება კითხვები რომლებზეც პასუხი მაინტერესებს, მაგრამ არასოდეს დასვამ მაგ შეკითხვას, რადგან მოპასუხე დარწმუნებული იქნება თავის ჭეშმარიტებაში, მე კი ვერაფერს ვერ შევცვლი. საერთოდ ლაპარაკით არაფერი არ იცვლება, მხოლოდ აღიზიანებ ვიღაცას და შენს თავს აგდებ ცუდ მდგომარეობაში. არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენად კარგი ორატორი არ ფსიქოლოგი ხარ, ჯობია დაოკდე და დაელოდო სხვის მიერ გადადგმულ ნაბიჯებს, სხვის ნაბიჯებში ყველაზე მეტად ჩანს შენი დანიშნულება. დანიშნულება ცუდი სიტყვაა, უფრო შენს მიერ გადასადგამი ნაბიჯები ჯდება ამ სიტუაციაში.
ბლინ ვრ ვიტან ასეთ სიტუაციებს. არადა რამდენი ხანია, არაფერს შევუწუხებივარ სერიოზულად. Myspace-ს ლეიაუთი შევცვალე. ლოოლ. ეს კი ბოლო 365 დღეში მეორეჯერ გავაკეთე. წინაზეც fucked up ვიყავი.
მოკლედ ველი ჩემი მდგომარეობის რადიკალურ გაუმჯობესებას და ვიმედოვნებ ყველაფრის რადიკალურად სასიკეთოსკენ შეცვლას.
ბლინ რა არეულად და იდიოტურად დავწერე ყველაფერი.

ეს არის ყველაზე არაადამიანური მუსიკალური კლიპი რომელიც, კი ოდესმე შეუქმნიათ. ყველაზე ლამაზი, სევდიანი და გენიალურად მოფიქრებული. ვუძღვნი ჩემს ტავს და კიდევ იმ ხალხს ვისაც ბლუკი არ უყვარს, მაგრამ მაინც ჭამს, თუ იმას არ გავითვალისწინებთ, რომ ქიშმიშებს იღებს ბულკიდან და ყრის.

პ.ს ეს არის ყველაზე “გოგო” პოსტი რომელიც კი ოდესმე დამიწერია : D