2012 და მომავალი

რონალდ ემერიხს რომ დედამიწა ეზიზღებოდა ჯერ კიდევ 1992 წელს გახდა ფართო საზოგადოებისათვის ცნობილი. 90–იანების დასაწყისში ემერიხმა გააკეთა ის რასაც არცერთი კაცთმოყვარე არ იზამდა, დოლფ ლუნდგრენი და ჟან კლოდ ვანდამი ათამაშა ერთად, ერთ ფილმში სახელად Universal Soldier. ფილმის წარმატებით შეგულიანებულმა რეჟისორმა უნივერსალური მეთოდი შეიმუშავა სამყაროს ზიზღის ეკრანზე გადმოსატანად, ჯერ იყო Independence Day. ფილმი ჰიტად იქცა, ემერიხმა უცხოპლანეტელებს დედამიწა მიწასთან გაასწორებინა, უილ სმიტი პოპულარული გახადა და საშუალო სტატისტიკური ა.შ.შ–ის მოქალაქეს დააფიქრა ისეთ ზოგად საკაცობრიო საკითხზე როგორიცაა უცხოპლანეტელებისადმი ლიბერალური დამოკიდებულება. ორიოდ წლის შემდეგ როლანდ ემერიხის ახალი პროექტი, იაპონური ფილმის რიმეიკი Godzilla გამოვიდა. ამჯერად გიგანტური რეპტილია შეეჭიდა სამყაროს განადგურების საქმეს, თუმცა მისი ცდა კრახით დამთავრდა. XXI საუკუნეში გერმანელი რეჟისორის ფილმები გაცილებით მასშტაბური გახდა. 2004 წელს The Day After Tomorrow–ს პრემიერა შედგა. ფილმი 2012–ის ერთგვარი პრელუდია გამოდგა, თითქმის ანალოგიური სიუჟეტის მქონე ფილმი, განსხვავება ისაა რომ იქ ჯეიკ გილენჰაალის პერსონაჟი არის მთავარ როლში 2012–ში კი ჯონ კიუსაკი ჩაუქობს.

ბოლო 2–3 წელია მაიას ტომის წინასწარმეტყველება რომლის მიხედვითაც დედამიწა 2012 წლის 31 დეკემბერს განადგურდება სულ უფრო და უფრო პოპულარული ხდება. არაერთი დოკუმენტური ფილმი მიეძღვნა ამ ისტორიას და გასაკვირი არ არის ემერიხმა, რომ ფილმის გადაღება განიძრახა, ფულის სუნი ასდიოდა ამ პროექტს რომელიც ჩანასახშივი ერთობ პროვოკაციული იყო. ფილმის ბიუჯეტი 200 მილიონია, მარკეტინგმა და პიარმაც კარგად იმუშავა, შედეგმაც არ დააყოვნა გაქირავებაში ჩაშვებიდან ორი კვირის შემდეგ ფილმს 458 მილიონი ა.შ.შ დოლარი აქვს მოტანილი კინოკომპანია სონი/ქალამბიასთვის.

ფილმის ფაბულა საკმაოდ მარტივია – “შეაშინე და იბატონე მაყურებელზე”. ნამუშევრის სიუჟეტი რბილად რომ ვთქვათ ისეთივე სუსტია როგორიც ემერიხის ძველი გლობალურ კატაკლიზმებთან დაკავშირებული ფილმებისა. კინოთეატრში პირველი ნახევარი საათი შეგიძლიათ დაიძინოთ, თოჯინას კაბა შეუკეროთ, ვარდის უეკლოდ დაკრეფა სცადოთ, ტარიელ ჭანტურიას ლექსები თარგმნოთ სპარსულ ენაზე რადგან ეკრანზე არაფერი საინტერესო არ ხდება. ამ დროის გასვლის შემდეგ ემერიხი ტემპს იღებს, ნელ–ნელა იწყებს დედამიწის მიწასთან გასწორებას.  2009 წელს პროფესორი ადრიან ჰელმსლი იგებს, რომ დედამიწას განადგურება ემუქრება, დიდი რვიანის ქვეყნები იწყებენ საიდუმლო გეგმის განხორციელებას, რომლის მიხედვითაც 2012 წლის აპოკალიფსისას მხოლოდ “რჩეულნი”გადარჩებიან. ფილმის მთავარი პერსონაჟი ჯექსონ კერტისია(ჯონ კიუსაკი), რომელიც ცოლს(ამანდა პიტს) გაშორებულია და ბავშვებთან ერთად უიქენდზე ლაშქრობაში წავა, სწორედ ამ ლაშქრობისას გაიცნობს ის ვუდი ჰარელსონის პერსონაჟს რომელიც მას საიდუმლოს გაანდობს იმის თაობაზე, რომ დიდი რვიანის სახელმწიფოები ხომალდებს აგებენ აპოკალიფსისაგან გადასარჩენად. ჯექსონთან ერთად ფილმში რამდენიმე მნიშვნელოვანი პერსონაჟია ადრიან ჰელმსლი(ჩიუითელ ეჯიოფორი), იური და პრეზიდენტი ტომას უილსონი(დენი გლოვერი). პერსონაჟები ძალიან ბევრია, საკუთარი ხაზის განვითარება კი არცერთს არ აქვს საინტერესო. 150 წუთი ისე უყურებ ფილმს, რომ გული არავისზე შეგტკივა, არავინ გიყვარდება ან გეზიზღება.

თბილისის კინოთეატრებში ფილმის შუაში ანტრაქტია. მიზეზად ფილმის ქრონომეტრაჟია მოყვანილი. არადა ამაზე გაცილებით დიდი ფილმები მინახავს კინოში ყოველგავრი შესვენების გარეშე(მაგ:King-Kong, LOTR III). უბრალოდ დამფრთხალი და შეშინებული ქართველი ერი, რატომღაც პოპკორნსა და გამაგრილებელ სასმელს ეძალება და კინოთეატრები საკმაოდ კარგ მოგებას ნახულობენ ამ შესვენებებზე. ანტრაქტისას ხალხს ისეთი დაზაფრული სახე ჰქონდა წამით დავეჭვდი, იქნებ მე არ ვაქცევდი ყურადღებას ბუნების “გაფთხილებებს” და აპოკალიფსი მართლა გვიახლოვდება. ხალხი სიგარეტს ჭამდა და ბატი–ბუტს ეწეოდა შიშით, თან აუჰ რა გვეშველება ისმოდა ხშირ–ხშირად. კიდევ კარგი შესვენება მალე დასრულდა, თორემ ვგონებ მეორედ მოსვლას ვერც მოვესწრებოდი და იქვე გავფშეკდი ფეხებს ამდენი უაზრო სახეების ყურებით.

CGI(კომპიუტერული ანიმაცია/სპეცეფექტები) უკეთესის სურვილს ტოვებს, რიგ ეპიზოდებში რეალურობა აკლია მოვლენებს რაც რათქმაუნდა დაღს ასვამს ნამუშევარს. სცენარი რაც უფრო ბოლოსკენ მიდის სულ უფრო სასაცილო და აბსურდული ხდება. ფილმში განვითარებული მოვლენების დაჯერება, ისეთივე ძნელია როგორიც უგო ჩავესის შეყვარება, ბრუნეის დედაქალაქის სახელის დაზეპირება ან პეკინზე პიკის საათებში მანქანით გავლა. ფილმი სუსტია, ძალიან სუსტი. მისი წარმატება დიდწილად განპირობებულია პიარის, დედამიწის განადგურებისა და მეორედ მოსვლის შიშისდაგამო. არც კი ვიცი რომელი ჯობია დედამიწა განადგურდეს თუ მეორედ მოსვლის გჯეროდეს და გეშინოდეს ადამიანს.

ბოლოს მინდა შემოგთავაზოთ რამდენიმე მიზეზი თუ რატომ არ განადგურდება დედამიწა 2012 წელს.

* 2014 წელს ემერიხი ამ ფილმის გაგარძელება გადაიღებს

* 2013 წლის იანვარში საქართველო ახალ პრეზიდენტს აირჩევს

* 2013 წლის მარტში მრავალათასიანი აქციები მოეწყობა რიყეზე ლოზუნგით “გადადექი, გადადექი”

* 2013 წლის მაისში 4 წლით უცნობი კვლავ დაბრუნდება საკან N5–ში

* 2015 წელს მარკესი მართლა დაწერს თავის უკანასკნელ სიტყვებს

* 2016 წელს საქართველოს ნატო დაუწერს 5+ით “ადნაკლასნიკებზე”

* 2017 წლის 23 ნოემბერს მიხეილ სააკაშვილი აწყობს “ფეისბუქის” რევოლუციას და ქვეყნის პრეზიდენტი ხდება *2017 წლის 24 ნოემბერს შალვა ნათელაშვილის ფეთი “ფეთ სოსაიეთიში” პრეზიდენტი გახდება

* 2021 წელს დიდგორის 900 წლისთავზე მიხეილ სააკაშვილი სიტყვით გამოვა და იტყვის:”დღეს როგორც არასდროს ქართველებს ერთად დგომა გვჭირდება”

2025 წელს კუბის პრეზიდენტი გახდება ნუგზარ კასტრო.

*2026 წელს ჯონდი ბაღათურია მოითხოვს “ფლეიბოის” ხულოს ფილიალის დახურვას

* 2027 წელს ჯონდი ბაღათურია მოითხოვს “ფლეიბოის” ხულოს ფილიალის დახურვას

* 2047 წელს ფეხბურთი როგორც სპორტის სახეობა გაუქმდება

* 2051 წელს თბილისის დინამო ფეხბურთის ჩემპიონთა ლიგის მეორე საკვალიფიკაციო ეტაპზე უნდა გავიდეს

*2112 წელს საქართველო დაიბრუნებს დაკარგულ ტერიტორიებს : აფხაზეთს, სამაჩაბლოს, საინგილოს, ნიკოფსიას, დარუბანდს, ვირჯინიის შტატს, ფილიპინებს, ურალის ქედსა და ხონსიუ, ხოკაიდოს უდიდეს ნაწილს.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

ოთხი მოკლემეტრიაჟიანი მულტფილმი:Reach a star

მინდა წარმოგიდგინოთ ოთხი მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. თითოეული გამორჩეული და ჩემის აზრით შთამბეჭდავია თავის ჟანრში.

1)KJFG

ნამდვილად არ ვიცი რას ნიშნავს ეს სათაური რომლითაც მთელი სერიაა დასათაურებული დათვის, მგლისა და კურდღლის ისტორიებისა.  ბრემენელი მუსიკოსებისა და ქართველი სოფლის “მშენებლების” საუცხოო სიმბიოზს ჰგავს ეს რუსული ანიმაცია. სულ რაღაც ორი წუთი გრძელდება ფილმი, თუმცა ეს დრო სრულიად საკმარისია გულიანად სიცილისა და პერსონაჟების შესაყვარებლად. მათი მოძრაობის მანერა და გამოხედვები ყველაზე ცუდ შემთხვევაში გაგაღიმებთ.

2)Kiwi

არსებობს ასეთი ფრინველის სახეობა – კივი. ამ ჯიშის ფრთოსნებს ფრენა არ შეუძლიათ. მულტფილმის მთავარი პერსონაჟის ოცნებაა თუნდაც ერთხელ გაფრინდეს და ის ამას ყველაზე ორიგინალური მეთოდით აკეთებს. ძალიან მაგარი სცენარია და მთლიანად ფარავს იმ ფაქტს, რომ ანიმაცია ძალიან ცუდია.

მომხიბვლელი ისტორიაა სევდიანი ფინალით.

3)Partly Cloudy

სტუდია Pixar–ზე არერთხელ დამიწერია და მიტქვამს, რომ ვაღმერთებ ამ კომპანიას თავისი ქმნილებების გამო. სრულმეტრაჟიან მულტფილმებს რომ თავი დავანებო, მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციები არანაკლებ მაღალხარისხოვანი და დახვეწილი გაკეთებულია.

ეს მულტფილმი ძალიან ემოციური გამოდგა ჩემთვის. პატარა ბავშვივით ვხტუნავდი სავარძელში ფილმის ყურებისას, ფინალზე ტაში შემოვცხე სიხარულისაგან და კიდევ ერთხელ დავლოცე პიქსარის თანამშრომელთა ტვინები.

4) REACH

Wow. mind blowing creation.  ძალიან ლამაზი და ჭკვიანურად გაკეთებული მულტფილმი. თითოეული დეტალი აღტაცებას იწვევს მულტფილმში, დაწყებული გარემოდან დამტავრებული მთავარი პერსონაჟით. ისტორია ოცნებაზე რომელიც ასე ახლოსაა ხოლმე და ასე ძნელია მისწვდე. ალბათ უკეთესია ვარსკვლავის მოწყვეტისას დაიწვა ვიდრე მიწიდან მის ცქერაში სიბერემ შეგჭამოს და შენი ცხოვრების ყველაზე დასამახსოვრებელი ეპიზოდი მეორე კურსზე დალეული ორი ლიტრი ლუდი იყოს ან სამსახურში თანამშრომელთან წაგებული “ვირი ვარ და ვყვირივარ”. ბრავო შემქმნელს.

Signs

გენიალური 12 წუთიანი ნამუშევარი რომელმაც 2009 წლის კანის კინოფესტივალზე  ლომი მოიგო. Signs ასე ჰქვია პატრიკ ჰიუზის ფილმს.  მოკლე ისტორია ბიჭზე რომელსაც უჭირს საზოგადოებასთან ინტეგრირება, ნაკლებად კომუნიკაბელურია და ალბათ ამიტომაც მისი ცხოვრება ერთი დიდი რუტინაა, ერთადერთი მოქმედი პერსონაჟით, რომელიც თვითონაა. თუმცა ერთ დღესაც მის ცხოვრებაში ჩნდება გოგონა, რომელთან ურთიერთობაც ალბათ ერთ–ერთი უმშვენიერესი რამაა რაც წელს კინოფილმებში ვიხილე. ამ 12 წუთში მეტი სიყვარული, სითბო და სილამაზეა ვიდრე notebook–ისა და walk to remember–ის ტიპის ფილმებში, 2 სათი რომ იმას ცდილობენ იაფფასიან მომენტებზე გატირონ.

დატკბით

და მუსიკაც როგორი მშვენიერია

საქართველო(ს) “გაღმა” ნაპირზე

თედო 12 წლის ბიჭია. აფხაზეთიდანაა დევნილი. თბილისში დედასთან ერთად ცხოვრობს, რომელიც თავს სხეულის ვაჭრობით ირჩენს. თედოს მამას აფხაზეთში დარჩა ომის დროს. ბიჭი თავს ვულკანიზაციაში მუშაობით ირჩენს და შიგადაშიგ ხულიგნობასაც არ თაკილობს. წუპაკი და გოშკა მისი მეგობრები არიან.

გიორგი ოვაშვილმა ქართველებისთვის მძიმე თემას, აფხაზეთის ომს მოკიდა ხელი. სასიამოვნო ფაქტია როდესაც გამოდის მშობლიური პროდუქცია კინოთეატრებში და ნარკომანიის პრობლემებზე არ გიწევს ფილმის ყურება, არადა ბოლო წლებში ერთგვარ სტანდარტად იქცა წამლის მომხმარებელთა მთავარ პერსონაჟებად წარმოჩენა. ფილმში მთავარ როლს თედო ბექაური თამაშობს(ფილმშიც თედო ჰქვია), ეს სრულიად უცნობი ბავშვი თავის როლს ბრწყინვალედ ართმევს თავს და ნამუშევრის ღირსეული პროტაგონისტია.

თედო გადაწყვეტს მამის საძებნელად აფხაზეთში, ტყვარჩელში წავიდეს. რეჟისორი ცდილობს 90–იანი წლები მთელი თავისი “მშვენიერებით” გადმოსცეს მაყურებელს. ძარცვა, მანქანების გაქურდვა და აფხაზეტში გადაყვანა, განუკითხაობა საზღვარზე აფხაზეთში და ა.შ. ოღონდ ამას ისე აკეთებს, რომ ფილმის მთვარი იდეა არ დაიკარგოს.

მსახიობების თამაში ისევე როგორც სხვა თანამედროვე ქართულ ფილმებში, ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს. ან ზედმეტად ხელოვნურია ყველაფერი, ან უბრალოდ ზღვარსგადასული პათოსითაა გამსჭვალული მსახიობის საუბარი. სამწუხაროდ მსახიობები ვერ გრძნობენ სად გადის ზღვარი კინოსა და თეატრს შორის. თუმცა არის რამდენიმე პერსონაჟი რომელიც ნამდვილად დასამახსოვრებელია ფილმში – ბერდია ინწკირველი(დაური) და თამარ მესხი(მარიამი) მათთვის გამოყოფილ მცირე ქრონომეტრაჟს მშვენივრად იყენებენ და დასამახსოვრებელ სახეებს ქმნიან.  რეჟისორიც რამდენიმე შეცდომას უშვებს, როდესაც რუსი დევნილის როლზე ამტკიცებს ბიჭს რომელიც მიშა ქარელსაც ვერ აჯობებს სლავური ენის ცოდნაში, ფილმს იწყებს ძალიან მძიმედ, გრძელი და მონოტორული კადრებით.

რეჟისორს რადიკალური პოზიცია არ აქვს არჩეული კონფლიქტის წარმოჩენისას. აფხაზები “ცუდი როჟები” არ არიან და არც სიკეთისა და სიყვარულის განსხეულებას წარმოადგენენ პირიქით დავარისა და ზიტას პერსონაჟებისადმი ყველაზე ცოტა სიბრალურის გრძნობა გაგიჩნდება ადამიანს.

ფილმს ტექნიკური წუნი აქვს. ფერები ხშირად ირევა ხოლმე, სუბტიტრებშ ხშირია გრამატიკული შეცდომები. ასეთი რამე მხატვრულ ფილმში არ უნდა ხდებოდეს, შენ–ის მაგივრად ბენ არ უნდა იწერებოდეს ეკრანზე.

სიუჟეტის მთავარი ხაზი კი თედოს ბილიკებს მიუყვება, თედო სიმბოლოა მთლიანად საქართველოსი. საქართველოც თვალებს ხუჭავს როცა უჭირს და ოცნებობს გამოსავალი თავად მოადგეს კარს, თედოსთან ერთად საქართველოა ის ქვეყანა რომელიც სხვის დაკრულზე გამალებით როკავს, გურჯისტანი მამის ძიებაშია, იმ პიროვნების რომელსაც არც კი იცნობს, მაგრამ იმედი აქვს, რომ შეიფარებს ,იმ სითბოსა და სიყვარულს აჩუქებს რომელიც სიძვა დედამ მოაკლო.

ფილმს საინტერესო ფინალი აქვს. დაუკმაყოფილებლობის გრძნობას ტოვებს, თითქოს არ სრულდება, ისევე როგორც საქართველოსა და აფხაზეთის პრობლემა არ დასრულებულა. ფილმის სათაურიც ზუსტად რომ 10–იანში მოარტყა რეჟისორმა. “გაღმა ნაპირს” ვეძახით აფხაზეთს და ამით ყველაფერია ნათქვამი. სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია რელიქტებიღაა დარჩენილი იმ ურთიერთობისაგან რომელიც ოდესღაც აფხაზებთან გვქონდა, არადა გაუცხოება ეს კიდევ ერთი ნაბიჯია უკან სამეგრელოში. იქ სადაც შეიძლება საქართველოს საზღვარი გავიდეს, არა დეფაქტო სახელმწიფოსთან არამედ, ოფიციალურად აღიარებულ აფხაზეთთან.

 

 

 

 

 

არ იქნება ურიგო თუ კინოთეატრში ნახავთ, თვითონ შეაფასებთ ფილმს. გადასარევი ნამუშევარი არ არის, თუმცა ბოლო წლების ერთ–ერთი საუკეტესო ქართული ფილმია უდაოდ.

6/10

 

 

 

 

Georgian movie SeaZone

არ ვიცი მე მეჩვენება, თუ მართლა ესეა ბოლო ხანებში(უკანასკნელი 6 თვის მანძილზე) მემგონი იმაზე მეტი ქართული მხატვრული ფილმი გამოვიდა კინოთეატრებში ვიდრე მთელი 90–იანი წლების მანძილზე.

შემოდგომაზე მთლად გაიგიჟეს თავი რეჟისორებმა. “ყველაფერი კარგად იქნება”, “თბილისური lovestory”, “გაღმა ნაპირი” და “ნაზარეს უკანასკნელი ლოცვა” გამოვიდა “ამირანისა” და “რუსთაველის” ეკრანებზე.  ჰარლინი ჩამოვიდა და გადარია ქართველი ხალხი, აგერ მადლიერი ქართველი ერი ყველა დროის საუკეთესო რეჟისორებში ასახელებს ამ ხელოვანს. რამდენიმე დღის წინ პენელოპა კრუსისა და ხავიერ ბარდემის ჩამოსვლის ამბავი გაირკვა… აპოგეას მიაღწია ქართული კინემატოგრაფის წარმატებამ ან პოპულარული ქართულით რომ ვთქვა გვეშველა მემგონი.

“ყველაფერი კარგად იქნება”–ზე ჩემი აზრი დავაფიქსირე ერთ–ერთ წინა პოსტში, ეს მხატვრული ფილმის გარდა ყველაფერია. “გაღმა ნაპირზე” უახლოეს დღეებში დავწერ. დანარჩენი ორი ფილმი კი არ მინახავს ჯერ.

ჩემი პოსტი კი Seazone–ს ეძღვნება ფილმს, რომლის ტრეილერმაც მომხიბლა. არა სიმართლეს ვიტყვი ტრეილერი როგორც ასეთი ბანძია, 3 წუთი გრძელდება და აქედან 1,5 მოსაჭრელია, უბრალოდ იდეა მომეწონა მაგრად. 4 ქართველი ბიჭი რომელიც ბათუმში, ზღვაზე დასასვენებლადაა ჩასული ერთ დღესაც იღვიძებს და სრულიად მარტონი არიან აჭარის დედაქალაქში.   კარგია რომ ნარკომანებზე და კაი ბიჭებზე არაა ფილმი, უკვე წინ გადადგმული ნაბიჯია. თან ჭორის დონეზე გავიგე, რომ ფილმის ბიუჯეტი 1,5 მილიონი დოლარია, რაც ძალიან კარგი ფულია ქართული ფილმისთვის. ნამუშევრის პრემიერა მარტისთვისაა დაგეგმილი.

 

Seazone–ს ტრეილერი.

სამწუხაროდ youtube–ზე ვერ ვნახე ტრეილერი, myvideo–დან კი ვერ დავდე ლინკი.

 

 

დეკადის საუკეთესო ფილმები

დეკადის რჩეული მუსიკალური ალბომებისა და სიმღერების პრეზენტაციის შემდეგ ჯერი მხატვრულ ფილმებზე მიდგა.

ბევრი შესავლის გარეშე გაგაცნობთ, ჩემი აზრით XXI საუკუნის ტოპ 10 ფილმს(მხატვრულსაც და ანიმაციურსაც).

10)Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan(2006)

არასოდეს არ მიცინია არც ერთ ფილმზე ისე როგორც Borat–ზე. საშა ბარონ კოენი(ბორატი) თანამედროვეობის ენდი კაუფმანია. სკანდალური, ამოუცნობი და ძალიან სასაცილო.

ფილმი თავიდან ბოლომდე არის არა ყაზახეთის არამედ ა.შ.შ.–ის მიწასთან გასწორება. მსოფლიო ჰეგემონის პოლიტიკის დაცინვა, მისი მოსახლეობის შავი იუმორის ტყლაპოში ამოსვრა. ნამუშევარი თავისი ფსევდო–დოკუმენტურობითა და გადაღების სტილით ორიგინალური და კიდევ უფრო მიმზიდველია.  ეს ფილმი არა დეკადის არამედ საერთოდ, ყველა დროის ერთ–ერთი საუკეთესო კომედია.

9)The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford(2007)

ვინაა ენდრიუ დომინიკი? სად იყო ეს ნიჭიერი კაცი აქამდე, რატომ არ ირებდა ფილმებს? ეს ნამუშევარი წიგნს მაგონებს. მხატვრული ლიტერატურის კარგი შვილია. ფილმი თავისი ხანგრძლივი ქრონომეტრაჟის მიუხედავად ერთი წამითაც არ განდომებს დაძინებას, ფილმის გადახვევას ან რეჟისორის შეგინებას.  რასელის ეს ნამუშევარი მთლიანად ორი ადამიანის ისტორიას ეძღვნება, ორი პიროვნება რომელიც ჩვენს თვალწინ განიცდის ტრანსფორმაციას. უშიშრები იღლებიან ყოველდღიური ყოფისაგან, მშიშრებს შურთ, უორენ ელისი და ნიქ ქეივი კი ამ ყველაფერს თავიანთი ჰანგებით აფორმებენ. ოპერატორული ნამუშევარი ფენომენალურია. ბრწყინავლე კადრები, რომლებიც გატყვევებს და სურვილს გიჩენს ოპერატორი თუ არა კარგი ფოტოგრაფი მაინც გამოხვიდე. ბრედ პიტი და ქეისი აფლეკი ბრწყინვალე ტანდემს ქმნიან, უფრო ზუსტი ვიქნები თუ ვიტყვი რომ ზედგამოჭრილები არიან თავიანთი როლებისთვის.

8)Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring(2003)

ფილმის დასაწყისში მოვკვდი და 90 წუთის შემდეგ მკვდრეთით აღვსდექი. მცხვენოდა ჩემი თავის,  მეზიზღებოდა ჩემი ცხოვრება, ჩემი ყოველდღიური ყოფა.

ზუსტად იგივე მოხდა მეორე ნახვაზე, მესამეჯერაც იგივე განმეორდა.  რიგით მეოთხე სეანსზე მივხვდი, რომ არ იყო აუცილებელი კიმ კი დუკის წალკოტში ცხოვრება რათა სულიერი ბედნიერებისთვის მიმეღწია. დავარწმუნე ჩემი თავი, რომ ეს მხოლოდ ფილმი და რეჟისორის ბოროტი ჩანაფიქრი იყო მოეხიბლა ყველა, შეეყვარებინა ყველასთვის ფილმი და უკარებად დარჩენილიყო ბოლომდე, თუმცა…

ბოლოს იყო ისევ პირველი სეანსი, ისევ გაზაფხული დადგა და ისევ მოვკვდი რეინკარნაციის მოლოდინში.

7)Pan’s Labyrinth (2006)

ხავიერ ნავარეტეს იავნანა მუდამ ჩამესმის ყურში როდესაც ეს ფილმი მახსენდება. გილერმო დელ ტორომ ფენომენალური სამუშაო გასწია, თავისი “ბინძური” ფანტაზიებში გახლართა ერთი შეხედვით საბავშვო ფენტეზის ისტორია, ზემოდან ომის საშინელება მოაყარა ნამუშევარს და ფავნას დახამრებით ჯადოსნური ფილმი გამოუვიდა. პატარა ოფელიას ისტორია, რომელიც ცდილობს არ დაიკარგოს ამ საზიზღარ და საშინელ სამყაროში. როდესაც საქმე Fantasy–ს ეხება თიტზე ჩამოსათვლელი რეჟისორებია რომლების გილერმო დელ ტოროს გვერდით დაყენება შეიძლება.

6)Ratatouille (2007)

Pixar–ზე არაერთხელ დამიწერია. ჩემი ფავორიტი ანიმაციური სტუდიაა, იქ მომუშავე პერსონალი წლიდან წლამდე სულ უფრო და უფრო მაოცებენ თავიანთი კრეატიულობითა და გენიალურობით.  ძალიან ძნელია რომელიმე მათი ნამუშევრის გამორჩევა და საუკეთესოდ დასახელება, თუმცა რატატუი სხვა ანიმაციურ ფილმებს სულ ცოტათი მირჩევნია. მიზეზი ამისა მულტფილმის პერსონაჟებია. არა Pixar–ის სხვა მულტფილმებს არ ვუწუნებ მთავარ გმირებს, მაგრამ რემი, ეგო, ემილი და სხვები უბრალოდ განუმერებლები არიან. ფილმს აქვს ყველაფერი, აბსოლიტურად ყველაფერი იმისათვის რომ შედევრი იყოს. გასაოცარი ანიმაცია,  კარგი სიუჟეტი, იუმორი და სული, ის სული რომელიც ყველა cartoon–ს სჭირდება და ასე ძალიან აკლია dreamwork–ის მულტფილმებს ხოლმე.

5)HERO (2002)/V for Vendetta(2006)

10–ში რამდენიმე ბრწყინვალე ნამუშევარი ვერ შევიყვანე და კიდევ ერთის ამოგდება მომკლავდა :დ ამიტომაც მეხუთეზე ორი ფილმი გავიყვანე, ჩემთვის ორივე თანაბრად მნიშვნელოვანი და  საინტერესოა.

Hero ენგ ლიის  Crouching Tiger, Hidden Dragon–ის შემდეგ გამოვიდა, ამ ფილმის მთელი ესთეტიკა გადმოიტანა უფრო საინტერესო სიუჟეტი შემომთავაზა და გაცილებით მიმზიდველი პერსონაჟები შექმნა. ჟან იმოუს ეს ფილმი შედევრია. არ მინდა პოსტი ძალიან დიდი და დამღლელი გამომივიდეს, ამ ფილმს ოდესმე აუცილებლად მივუძღვნი ცალკე პოსტს სადაც დაწვრილებით ვისაუბრებ დეტალებსა და სიმბოლოებზე რომელიც ამ ფილმში უხვადაა გაბნეული.

V for Vendetta ალან მურის გენიალური კომიქსის ძალიან ძლიერი ადაპტაციაა. ეტყობა ძმები ვაჩოვსკების ხელი(Matrix–ის რეჟისორები). ყველაზე “რევოლუციური”  ფილმი რომელიც ბოლო 9 წელიწადში გამოვიდა.  ვიი გაი ფოუკსის ნიღბით ჩემთვის თავისუფლებისა და დაუმორჩილებლობის სიმბოლოა. “People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people” -V

4) Ghost in the Shell 2: Innocence(2004)

აუცილებლად მოუსმინეთ!

Matrix–ისამდე 4 წლით ადრე მამორუ ოშიმ შექმნა ანიმე რომელიც ჩემთვის პირადად “სამაგიდო” sci-fi ნამუშევარია.  სიტყვებით შეუძლებელია იმ ატმოსფეროს გადმოცემა რომელიც ამ ფილმშია. ყურებისას თვალწინ არაერთი ფილმი წარმოგიდგებათ Blade runner–იდან დაწყებული, I robot–ით დამთავრებული. ეს არის გენიალური სცენარისა და იდეის ბრწყინვალე ეკრანიზაცია. ყველაზე მაგარი ისაა, რომ პირველი Ghost in the Shell არ შემყავს დეკადის საუკეთესო ფილმებში, ნომერ მეოთხე ადგილს მეორე ნაწილს,Innocence, ვანიჭებ. ძალიან, ძალიან იშვიათად რომ ფილმის სიქველი უფრო მეტად მომეწონოს ვიდრე პირველი ნაწილი, როგორც წესი გაგრძელებები ფულის მოსახეკად ნაცოდვილარი ნამუშევრებია, მიხარია რომ გამონაკლისები არსებობს. თამამად შემიძლია ვთქვა(დავწერო) რომ მამორუ ოშის ეს ნამუშევარი ჰაიაო მიაძაკის  Princess Mononoke–სთან ერთად ყველა დროის საუკეთესო ანიმეა.

3)The Diving Bell and the Butterfly(2007)

2008 წლის ოსკარებზე ჯულიან შნაბელის ეს ფილმი რომ არ წარადგინეს ძალიან დამწყდა გული, თუმცა ბოლო წლებია შევევჩვიე რომ უცხოენოვანი ფილმისათვის ოსკარს თითქმის არასოდეს აძლევენ იმ ფილმს, რომელიც იმსახურებს City of god, Amelie,  Pan’s Labyrinth ყველა ეს ფილმი უოსკაროდ დარჩა და თან თავიანტზე გაცილებით სუსტ ფილმებთან წააგეს.

შნაბელი იანუშ კამინსკის დახმარებით(ოპერატორი) ორი საათით “გვაინვალიდებს”. ჟან დომენიკ ბობი თითოეული ჩვენთაგანი ხდება და მასთან ერთად წერს წიგნს, მასთან ერთად ოცნებობს ისევ მოეფეროს შვილებს, საყვარელს ცოლის დახამრების გარეშე ესაუბროს, ჩვენ მზად ვართ ვიქცეთ პეპელად თუნდაც 3 დღე ვიცოცხლოთ, ოღონდ კი თავი დავაღწიოთ ამ “უმძიმეს” სკაფანდრს.

2)The Fountain((2006)

ძალიან ბევრჯერ მაქვს ეს ფილმი ნანახი და თითოეული სეანსის შემდეგ სრულიად სხვადასხვა ადგილი ექნებოდა ამ ფილმს ჩემს ათეულში, ზოგიერთი ნახვის შემდეგ კი საერთოდ არ ექნებოდა. დარენ არონოფსკი ამდენ სიმბოლოს და ასე ცოტა გასაღებს მაძლევს, რომ გავიგო ყველაფერი. არადა მეც მსურს დავეწაფო სიცოცხლის ხეს, შევიგრძნო სიყვარულისა და უკვდავების გემო, ვეზიარო შიბალბას ფენომენს და კლინტ მენსელი Mogwai–სთან ერთად არ წყვეტდეს most amazing music score–ს შესრულებას.  ალბათ სწორედ ამიტომ მომწონს ასე ეს ფილმი, რომ ბოლომდე ვერ გავფატრე და გამოვიკვლიე იგი.

1)Oldboy(2003)

“Even though I’m no more than a monster – don’t I, too, have the right to live?”

პირველად ვუყურებ ამ ფილმს. დაწყებიდან 5 წუთში დავასტოპე ღრმად ჩავისუნთქე, “ბლინ საღოლ ნაითი(მან მირჩია ეს ფილმი) რაღაც კარგი ჩანს” გავიფიქრე.  ნახევარი საათის შემდეგ მოწყვეტილი ვარ სამყაროს, მე ჩან ვუკ პარკს ვლოცავ და ვლოცლუობ ფილმი კიდევ დიდხხანს გაგარძელდეს. აი დაე სუ ჩაქეუთით ხელში მიიკვლევს გზას ლიფტისაკენ. კვლავ ვაპაუზებ ფილმს… “სრულყოფილი სცენააა, ორიგინალური და სისხლისგამყინავი, თან რა მუსიკაა” გავიფიქრე მე. ფილმი დასასრულს მიუახლოვდა. ფინალი გამაოგნებელია, უბრალოდ შეუდარებელი, ბოლო 15 წუთი მინდა ჩემი გადაღებული და მოფიქრებული იყოს, მშურს რეჟისორის.

თუმცა ფილმის ყურებას მაინც ვაგრძელებ, ტიტრებს ბოლომდე ვუყურე, მძიმე ნაბიჯებით გამოვედი ოთახიდან. ჩემს ძმას ვთხოვე ფილმი ენახა მე კი ენა მოვიჭერი, ეს იყო ერთადერთი რისი გაკეთებაც მიზანშეწონილად ჩავთვალე.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Dream On

5 ოცნება ეს თემა რამდენიმე კვირის წინ შემოგორდა ქართულ ბლოგსამყაროში, დაიტაგა ბევრი ბლოგერი, მათ შორის მეც(ჩორვენმა დამტაგა) ხოდა დავწერ ჩემი ოცნებების შესახებ.

1)Super power -  ბავშვობაში ძალიან მიყვარდა კომიქსები. განსაკუთრებით Marvel–ის სამყარო. პრინციპში ეხლაც სიამოვნებით წავიკითხავდი დრო, რომ მქონდეს. მუდამ მინდოდა რაიმე სუპერძალა მქონოდა და სიმართლე ითქვას არც ეხლა ვიტყოდი უარს. ყველაზე მეტად მაგნიტოს შესაძლებლობები მიზიდავს. ამ მუტანტს ყველანაირი ლითონის მართვა შეუძლია. ეუფ რას გაასწორებდა :დ

2) Dream job – ნუ პირველი სურვილი ფენტეზის სფეროა, პრინციპში ჩემი ოცნების სამსახურიც თითქმის უტოპიურია.

მინდა დაახლოებით ესეთი სამსახური. ადამიანს ან ადამიანთა ჯგუფთან ერთად ვუყურებ ფილმს(რომელსაც მე ვურჩევ), შემდეგ კი ვარჩევთ ფილმს, ნუ ისინი ჩაინიკები არიან და დეტალებში ჩაღრმავებაში გიდობას მე ვუწევ. წარმოიდგინეთ ამაში რომ ფულს გიხდიან.

3)My greatest creation – ჩემი ოცნებაა South Park–ის ქართული ვერსია შევქმნა. სტილის გადმოტანა მინდა მხოლოდ დანარჩენს ყველაფერს ქართულს გავაკეთებდი, პერსონაჟებს, სიუჟეტს, იუმორს. 3–4 სერიის სიუჟეტი დაწერილიც კი მაქვს :დ მინდა ანიმაციური სერიალი რომელსაც არანაირი საზღვრები არ ექნება.

4)Home sweet home – ჩემი საკუთარი სახლი მინდა. უფრო ზუსტი თუ ვიქნები ბინა. დაე იყოს შანხაის დასახლებაში. ორ–ოთახიანზე მეტი არ მინდა. არც რემონტი და გამოწყობაა საჭირო. მე თვითონ მოვუვლი.

5) fortune – ეს ოცნება რომ ყველაზე ზედა ოცნება ამიხდეს :დ ნუ ჯანდაბას ერთი მაინც. ჯამრთელობაც იქნება მერე და ბედნიერებაც.

მე ვტაგავ:

დათო გორგილაძე

Kubrick

Clown

Je m’appelle Eka

ყვავა

ვარსიმაშვილის ხუთი W და ერთი H

Who?

ავთო ვარსიმაშვილი არის ასეთი სულიერი. ფილმი გადაიღო “იდიოკრატია”,  ნორმალური მოგება ნახა და გადაწყვიტა კიდევ სხვა ფილმი გადაეღო.

When?

პირველი ოქტომბერს მისი ახალი ფილმის პრემიერა შედგა. ფილმის ტრეილერი არაერთხელ მქონდა ნანახი სხვადასხვა ფილმების ყურებისას თბილისის კინოთეატრებში, დასამახსოვრებელი დიდი არაფერი ყოფილა რეკლამებში, ნუ შორენა ბეგაშვილის ძუძუების გარდა. ტრეილერში ძუძუ თითქმის არასოდეს მინახავს, უფრო სწორედ ვერ ვიხსენებ საერთოდ ერთ შემთხვევას მაინც ბოლომდე გაშიშვლებული ქალის ჯიქნები მენახა კინოთეატრში კი არა სახლში გადმოწერილ ტრეილერებში მაინც(Red Band რეკლამები არ ითვლება, რომლებიც კინოთეატრებში არასოდეს გადის). მოკლედ ამით იმის თქმა მინდა, რომ უკვე ცუდი ტონია როდესაც მაყურებელს შორენას ძუძუებით იზიდავ კინოში, თან კარგად კი არ უფუთავ შოკოლადს, არამედ ჩაკბეჩილს აწვდი, თან გომელაურის ყვითელი კბილებით ჩაკბეჩილს.

What?

“ყველაფერი კარგად იქნება” ასე ქვია ვარსიმაშვილის ამ ახალ ფილმს. ფილმი ზუსტად პასუხობს თავის სათაურს. კინოთეატრში, სავარძელში ჯდომისას გინდა რაიმე დაგეცეს, ვინმემ გაგთიშოს, მოგკლას, ტრანკვილიზატორი გაგიკეთოს,  მაიმუნებმა შენს თავში ტილების ქექვა დაიწყონ, ბუნებამ 2 მაქსიმუმ 5 სხვადასხვა კატაკლიზმა დაგაწიოს თავს. ეს არაფერი არ ხდება, “ყველაფერი კარგადაა”, თან ფილმის ყველა პერსონაჟი, 23–29 წამიანი ინტერვალით გიმეორებს – “ყველაფერი კარგად იქნება”, ეს კიდევ უფრო გაგიჟებს და გიათმაგებს სურვილს იტირო, იგინო. ცდილობ სკამიდან ადგე, მაგრამ არაფერი გამოდის, ბოლომდე რჩები ფილმის სანახავად იმ იმედით, რომ თუნდაც ერთ კარგ ეპიზოდს ნახავ.

Where?

ერთი–ორი სიტყვით ფილმის სიუჟეტზე, რომელიც არ არსებობს საერთოდ. სპონტანურად გადაღებული ფილმია.  ფილმის მოქმედება ინდოეთში, კერძოდ კი გოაში ვითარდება სადაც ერთი საათის განმავლობაში ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით დაყლეპროჭაობენ(ეს სიტყვა გაცილებით ლამაზად ჟღერს ვიდრე ნებისმიერი ხმა რომელიც ვარსიმაშვილის ფილმში გაისმა) გმირები. პერსონაჟები საოცარია.

3 ქართველი რომელიც ქეთევან დედოფლის საფლავის საპოვნელად არიან გოაში ჩამოსულები.

2 სომეხი რომელზეც რეჟისორი სტერეოტიპულ ხუმრობებს გვთავაზობს. მაგ:სომხები მარტო კონიაკს სვამენ. სომხები ყველაფერზე ამბობენ ჩვენი არისო.  ესენი ქართველებს უთვალთვალებენ

2 რუსი რომელთა ეკრანზე გამოჩენისასაც ჯობია ყურებში ბამბა გაიკეთოთ. მეზარება ჩამოვთვალო ის სისულელეები რომლებსაც ეს გმირები ამბობენ. ესენიც ქართველებს უთვალთვალებენ

Why?

ფილმი 100%–იანი ნაგავია იმიტომ რომ

მსახიობები უნიჭოები არიან, ყოველ შემთხვევაში ამ ფილმში 80 წუთის განმავლობაში ფიცრის ყურება უფრო გამაცინებდა და გამართობდა.

რეჟისორი ძაღლს ჰგავს ფილმის თავში და ბოლოში, რომ ჩნდება იმას. ეს ოთხფეხა ბარბაცებს და რაღაცას ბოდიალობს, დაახლოებით იგივეს აკეთებდა ალბათ ვარსიმაშილი ჯერ ფილმის გადაღებისას, შემდეგ კი მონტაჟისას.

ტელეღიპუცების დიალოგები მეტი იმპრესიონიზმით გამოირჩეოდა ვიდრე “ყველაფერი კარგად იქნებას” გმირების საუბარი.  ბაუნტზე ხუმრობები რომელსაც 13 წლის “მე ქურდული ცხოვრება მინდა” ბიჭი თუ იტყვის მარტო. ფილმის ბოლოში დისკოთეკაზე ნასროლი ფრაზები “შენ შემოგევლე გოგო”, “ყველას გაგაუპატიურებთ” “მეგრული” ტერორისტული ორგანიზაცია “ჯახარ–ჯუხარის” წევრების შესრულებით.

მუსიკა ნაგავი იყო. განსაკუთრებით ფილმის შუაში, ინდოეთის ოკეანესთან რომ დახტუნაობს ყველა პერსონაჟი მშობლიურ ჰაგნებზე,

How?

პრობლემა მოგვარებადია.

*ვარსიმაშვილმა ფილმი აღარ უნდა გადაიღოს. ამ ნამუშევარს “ქაღალდის ნავი” ათასი თავით მირჩევნია, ფარჩაკია მაგრამ სიცილით მაინც ვიგუდები ხოლმე ყურებისას.

*აუცილებელია ასევე, თეთრკბილებიანი მსახიობები გვყავდეს მეტი, ნუ ფილმებში მაინც ვათამაშოთ კბილების გამოხეხვის მოყვარულები, კარგი ჯანდაბას წინა კბილებს მაინც იხეხავდნენ, ღიმილისას ბოლომდე ნუ დაიკრიჭებიან. “ყველაფერი კარგად იქნებაში” ქალ პერსონაჟებს ჰქონდათ კარგად მოვლილი კბილები, აი კაცებს კი…. ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ მამაკაც პერსონაჟთა უმეტესობა მხოლოდ დღესასწაულებზე იხეხავს კბილებს. კინოთეატრში ნიკო გომელაურის ახლო პლანით ჩვენებისას  ვხვდებოდი თუ რატომ გახდა ფილმი Alien ასე პოპულარული. მართლაც “ჟუტკი” სანახავი “უცნაური”  კბილები ახლოდან.

*ძუძუს გამოჩენა არაა აუცილებელი ფილმი, არა შორენა მომხიბვლელი გოგოა და კარგ ფილმში, კარგად გადაღებულ სცენებში დიდი სიამოვნებით ვიხილავ კინოთეატრში, თუმცა აქ მისი გაშიშვლებები სრულიად ზედმეტი, კონტექსტიდან ამოვარდნილი იყო. B movie–ში ხდება ხოლმე ასეთი რაღაცეები, აი ა.შ.შ.–ში პირდაპირ DVD–ზე რომ გამოდის ეროტიკული ფილმები ისეთებში. ყველა მომენტში, რომ ძუძუს აჩენენ პერსონაჟები.

*აუცილებელია სექსი სცენის გადაღებები ვისწავლოთ, აგერ მერამდენი ფილმია ისეთი სექსუალური აქტების მხილველი ვხდები, რომ მინდება ჩემი ცხოვრება მარიოში ყველა დამალული სოკოს ძებნას მივუძღვნა, ან კოდაში წავიდე მოხალისე კვერცხებისმთვლელად  ვიმუშაო, ისე უბრალოდ, არც გადამიხადონ და არც არაფერი.

თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ “ყველაფერი კარგად იქნება” არის ყველაზე ცუდი ფილმი რომელიც კი ოდესმე კინოთეატრში მინახავს.

ყველაფერი ძალიან ცუდადაა

The Dark Side of the Moon

1973 წელს Pink Floyd–მა თავისი, კომერციულად ყველაზე მომგებიანი ალბომი,The Dark Side of the Moon გამოუშვა. 2112 წელს სემ ბელმა(სამ როკუელი) პირადად იგემა საკუთარ ტყავზე მთვარის ბნელი მხარე.

ახალბედა რეჟისორი დანკან ჯონსი გვიხატავს მომავალს, XXII საუკუნეს, კომპანია Lunar Industries მთვარეზე  ჰელიუმ 3–ის მოპოვებითაა დაკავებული. რომელსაც დედამიწაზე ენერგიის წარმოებისთვის იყენებს. კომპანიას ერთადერთი თანამსრომელი ჰყავს მთვარეზე, სემ ბილი, რომელსაც სამწლიანი ვადის გასვლამდე 2 კვირა აქვს დარჩენილი.

პირველივე კადრში სადაც სემი ჩანს მას აცვია ყვითელი მაისური რომელზეც მსხვილი შრიფტით წერია WAKE ME. სწორედ ამ ეპიზოდიდან იწყება სემის “გამოღვიძება”. წარმოიდგინეთ ადამიანი რომელიც მარტოა მთვარეზე, ჰყავს ერთადერთი თანამოსაუბრე გერტი, ხელოვნური ინტელექტის მქონე რობოტი, უვლის ყვავილებს, აკეთებს მაკეტს, წერს და დედამიწაზე გზავნის ვიდეოებს თავისი მეუღლისა და პატარა ბავშვისთვის. სემ როკუელი მოახერხა და ეკრანთან მიმაჯაჭვა თავისი პერფომენსით. მეც მთვარეზე ვიყავი, მეც ვიჯექი ჰარვესტერში, მეც შემემთხვა ინციდენტი რომლის შემდეგაც მეორე მე, ჩემი თავი ვნახე.

დანკან ჯონსს კი არა უფრო დიდ რეჟისორებს გაუჭირდებოდათ 5 მილიონად sci-fi–ს გადაღება, რომელიც ასე რეალისტიკური და მიმზიდველი იქნებოდა მაყურებლისთვის. ატმოსფეროს შექმნაში უდიდეს როლს თამაშობს კლინტ მენსელის მუსიკა და დეკორაციები რომლებმაც რატომღაც სტელნი კუბრიკის 2001: A Space Odyssey გამახსენა. საერთოდ რეჟისორს ეტყობა, რომ “კოსმოსური ოდისეის” დიდი მოყვარულია, სემ ბელი დეივ ბოუმენს მახსენებს, გერტი კი HAL 9000-ს.

ნამუშევარი საკმაოდ მძიმე საყურებელია, რიგ ეპიზოდებში რეჟისორს ეტყობა გამოუცდელობა და ერთფეროვან არაფრისმომცემ კადრებსა და მომენტებს გვთავაზობს, თუმცა სემ როკუელის საქებრად უნდა ითქვას რომ oscar worth პერფომენსი აჩვენა. საოცრად გადმოსცა ადამიანის სახე რომლის ერთადერთი “მტერი” კოსმოსში მისივე თავია. გერტი რომელსაც კევინ სპეისი ახმოვანებს, იდუმალი რობოტია, იგი თავის განცდებსა და ემოციებს სმაილებით გადმოსცემს და მთელი ფილმის ვერ ხვდები ეკრანის მიღმა რომელზეც ყვითელი ფიგურები ერთმანეთს ეცვლებიან რა იმალება,  ადამიანის ეს ქმნილება ვის მხარეზეა. რეჟისორმა შექმნა პერსონაჟი რომლის თითოეული ნაბიჯის გასაგებად თავის მტვრევა გიწევს მაყურებელს.

ძალიან ძნელი გამოდგა ამ ფილმზე დაწერა, არ მინდოდა დამესპოილერებინა და ამიტომაც რამდენიმე ძალიან მნიშვნელოვან ეპიზოდს არ განვიხილავ, რომელსაც მეგობრების ვიწრო წრეში საწურში გავატარებ. :დ

ფილმი ბოლო წლების ერთ–ერთი საუკეთესო Sci-Fi ნამუშევარია, მინიმალური ბიუჯეტით გადაღებული ფილმი, რომელიც წლების შემდეგაც შეძლებს და მიიზიდავს მაყურებელს.

9/10

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Without Passion You are already dead

სწავლის დაწყებამ და პირიქით სამუშაოს გარეშე დარჩენამ წელში გამწყვიტა :დ ძალიან მეზარეობდა ბლოგზე რაიმეს დაწერა, თუმცა დღეიდან  ძველებურ ტემპს დაუბრუნდება ჩემი ბლოგი.

ჩემი მეგობარი ილია ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სწავლობს, დღეს საგნებს ირჩევდა და გაოცებული დავრჩი ისეთი საგნები ისწავლება მანდ.

“დემონოლოგია, ჯადოქრობა და ჯადოქრობები კულტურაში”

“გმირები, ღმერთები და ურჩხულები”

“გამოჩენილ მწერალთა სატრფიალო თავგადასავლები და მათი ასახვა ლიტერატურაში”

“ლამაზი და მახინჯი, ბორიტი და კეთილი, ქალი და მამაკაცი”

“სხეულის თავგადასავალი, ევროპული და ქართული ვერსიები”

“რა არის პოეზია? პოეტები და მუზები”

“შესავალი რომანტიკაში”

“შესავალი ელექტროაკუსტიკურ მუსიკაში”

“შესავალი პოპულარული მუსიკის წარმოშობისა და განვითარების ისტორია”

“როკ–მუსიკის სტილების ისტორიული მიმოხილვა”

“მუსიკა კინოსა და თეატრში”

“იდეების ისტორია”

“ფანტასტიკა ევროპულ ლიტერატურაში”

“ლიტერატურა და კინოხელოვნება – მსოფლიო ლიტერატურის შედევრების ცნობილი ეკრანიზაციები”

და ეს არის არასრული ჩამონათვალი იმ საგნებისა რომელთა გავლა ნებისმიერ ჭავჭავაძელს შეუძლია.  ძალიან ძალიან დამაინტერესა 20–მდე საგანმა მაშინ როცა თსუ–ში წელიწადში 2 საგანი ნუ მიმიზიდავს თავისი სახელით ხოლმე, ვაპირებ დავესწრო ამ ლექციებს(3–4 საგანს) და ვნახო კურსი ისეთივე საინტერესო თუ იქნება როგორიც სახელია.

ეს ამბავი ერთგვარი შესავალია ჩემი მტავარი სათქმელისა. ზემოთ ჩამოთვლილი საგნების განხილვისას თუ როგორი შეიძლებოდა ყოფილიყო თითოეული, ყველაზე დიდი ხანი  “ლიტერატურა და კინოხელოვნება – მსოფლიო ლიტერატურის შედევრების ცნობილი ეკრანიზაციებს” დავუთმეთ. რა არ გავიხსენეთ საყვარელი ეპიზოდები ფილმებიდან, ფრაზები, მუსიკა და ა.შ

სახლში რათქმაუნდა სამარშუტო ტაქსითი წამოვედი გზაში კვლავ ამ საგანს უტრიალებდა ჩემი გონება.

კლინტ მენსელის Death is the Road to Awe ჩაირთო, ალექს დე ლარჯმა წინ გადამირბინა, მაკმერფიმ კალათში ბურთი ისროლა, რალფ ფაინსმა ფანჯრიდან ბავშვს ესროლა. უცებ გაისმა სემუელ ელ ჯექსონის ხმა Do you know what the scariest thing is? To not know your place in this world, to not know why you’re here. ლეონარდ შელბიმ კიდევ ერთი ტატუ დაიმატა სხეულზე, რუფუს სიუელი კიდევ უფრო ჩაიძირა Dark City–ს ბინძურ სამყაროში, რობინ უილიამსი მიხვდა რომ თვითონ იყო Fisher King. ახალი და ახალი სახეები ჩნდებოდნენ ჩემს წინ, უეცრად ფილიპ სეიმურ ჰოფმანმის მიერ ნათქვამ ფრაზას მოვკარი ყური, რომელიც რობერტ დე ნიროს მიაძახა:Darling, I am more man than you will ever be, and more woman than you will ever get .ამ ფრაზას დიდი მითქმა–მოთქმა მოჰყვა, თუმცა ჰოლი ჰანტერმა განმუხტა სიტუაცია როდესაც პიანინოს მიუჯდა. პიანინოს რომელსაც შიშველი ჰარვი კეიტელი ნაზად უსვამდა ტილოს,  ფორესტ გამპმა ცეკვა დაიწყო, ნიკოლ კიდმანმა და ევან მაკგრეგორიმ სიმღერა.

Death is the Road to Awe ნელ–ნელა დასასრულს უახლოვდებოდა, კლინტის მუსიკამ ყველა მოაჯადოვა და დაადუმა. კრისტიან ბეილი ბავშობაში გადაეშვა, დედის ტუჩებს თითებით შეეხო და მხოლოდ ასე იცნო მშობელი, დაე სუს თავი ჰქონდა დახრილი, ხანდახან ამოიხედებოდა და გიჟივით იღიმოდა, დონი დარკო კურდღელს მისჩერებოდა, ვუდი ალენი ენი ჰოლიზე ოცნებობდა. 53 წამი რომ იყო დარჩენილი მენსელის მუსიკის დსრულებამდე , V(ვიი) ადგა, ჯოხი აღმართა. სამარისებულმა სიჩუმემ დაისადგურა. უეცრად გაისმა აფეთქების ხმა, მუსიკა და ცეცხლის ალი აირია ერთმანეთში. მე დავინახე Big fish–ი, შესასვლელი City of god-ში, მე ვიგრძენი როგორ მოვხვდი Fargo–ში და როგორ დაიწყო ბაყაყების წვიმა. ჩემი გადარჩენა სცადეს დეკარდმა, რეპლიკანტებმა, ვინსენტ ვეგამ და ჯულიუს უინფილმდა. მე Matrix–ში მოვხვდი საიდანაც ენჯიმ და ბორდენმა დამიხსნეს და ნაპოლეონ დინამიტთან მიმიყვანეს რომელმაც მხოლოდ ეს მითხრა: This is pretty much the worst video ever made.

გაოფლილს გამეღვიძა, “მარშუტკა” თითქმის ჩემს სახლთან იყო მისული. ძალიან ხშირად ვიძნებ ტრანსპორტში, მაგრამ ასეთი სიზმარი პირველად ვიგემე.