Signs

გენიალური 12 წუთიანი ნამუშევარი რომელმაც 2009 წლის კანის კინოფესტივალზე  ლომი მოიგო. Signs ასე ჰქვია პატრიკ ჰიუზის ფილმს.  მოკლე ისტორია ბიჭზე რომელსაც უჭირს საზოგადოებასთან ინტეგრირება, ნაკლებად კომუნიკაბელურია და ალბათ ამიტომაც მისი ცხოვრება ერთი დიდი რუტინაა, ერთადერთი მოქმედი პერსონაჟით, რომელიც თვითონაა. თუმცა ერთ დღესაც მის ცხოვრებაში ჩნდება გოგონა, რომელთან ურთიერთობაც ალბათ ერთ–ერთი უმშვენიერესი რამაა რაც წელს კინოფილმებში ვიხილე. ამ 12 წუთში მეტი სიყვარული, სითბო და სილამაზეა ვიდრე notebook–ისა და walk to remember–ის ტიპის ფილმებში, 2 სათი რომ იმას ცდილობენ იაფფასიან მომენტებზე გატირონ.

დატკბით

და მუსიკაც როგორი მშვენიერია

დეკადის საუკეთესო ფილმები

დეკადის რჩეული მუსიკალური ალბომებისა და სიმღერების პრეზენტაციის შემდეგ ჯერი მხატვრულ ფილმებზე მიდგა.

ბევრი შესავლის გარეშე გაგაცნობთ, ჩემი აზრით XXI საუკუნის ტოპ 10 ფილმს(მხატვრულსაც და ანიმაციურსაც).

10)Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan(2006)

არასოდეს არ მიცინია არც ერთ ფილმზე ისე როგორც Borat–ზე. საშა ბარონ კოენი(ბორატი) თანამედროვეობის ენდი კაუფმანია. სკანდალური, ამოუცნობი და ძალიან სასაცილო.

ფილმი თავიდან ბოლომდე არის არა ყაზახეთის არამედ ა.შ.შ.–ის მიწასთან გასწორება. მსოფლიო ჰეგემონის პოლიტიკის დაცინვა, მისი მოსახლეობის შავი იუმორის ტყლაპოში ამოსვრა. ნამუშევარი თავისი ფსევდო–დოკუმენტურობითა და გადაღების სტილით ორიგინალური და კიდევ უფრო მიმზიდველია.  ეს ფილმი არა დეკადის არამედ საერთოდ, ყველა დროის ერთ–ერთი საუკეთესო კომედია.

9)The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford(2007)

ვინაა ენდრიუ დომინიკი? სად იყო ეს ნიჭიერი კაცი აქამდე, რატომ არ ირებდა ფილმებს? ეს ნამუშევარი წიგნს მაგონებს. მხატვრული ლიტერატურის კარგი შვილია. ფილმი თავისი ხანგრძლივი ქრონომეტრაჟის მიუხედავად ერთი წამითაც არ განდომებს დაძინებას, ფილმის გადახვევას ან რეჟისორის შეგინებას.  რასელის ეს ნამუშევარი მთლიანად ორი ადამიანის ისტორიას ეძღვნება, ორი პიროვნება რომელიც ჩვენს თვალწინ განიცდის ტრანსფორმაციას. უშიშრები იღლებიან ყოველდღიური ყოფისაგან, მშიშრებს შურთ, უორენ ელისი და ნიქ ქეივი კი ამ ყველაფერს თავიანთი ჰანგებით აფორმებენ. ოპერატორული ნამუშევარი ფენომენალურია. ბრწყინავლე კადრები, რომლებიც გატყვევებს და სურვილს გიჩენს ოპერატორი თუ არა კარგი ფოტოგრაფი მაინც გამოხვიდე. ბრედ პიტი და ქეისი აფლეკი ბრწყინვალე ტანდემს ქმნიან, უფრო ზუსტი ვიქნები თუ ვიტყვი რომ ზედგამოჭრილები არიან თავიანთი როლებისთვის.

8)Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring(2003)

ფილმის დასაწყისში მოვკვდი და 90 წუთის შემდეგ მკვდრეთით აღვსდექი. მცხვენოდა ჩემი თავის,  მეზიზღებოდა ჩემი ცხოვრება, ჩემი ყოველდღიური ყოფა.

ზუსტად იგივე მოხდა მეორე ნახვაზე, მესამეჯერაც იგივე განმეორდა.  რიგით მეოთხე სეანსზე მივხვდი, რომ არ იყო აუცილებელი კიმ კი დუკის წალკოტში ცხოვრება რათა სულიერი ბედნიერებისთვის მიმეღწია. დავარწმუნე ჩემი თავი, რომ ეს მხოლოდ ფილმი და რეჟისორის ბოროტი ჩანაფიქრი იყო მოეხიბლა ყველა, შეეყვარებინა ყველასთვის ფილმი და უკარებად დარჩენილიყო ბოლომდე, თუმცა…

ბოლოს იყო ისევ პირველი სეანსი, ისევ გაზაფხული დადგა და ისევ მოვკვდი რეინკარნაციის მოლოდინში.

7)Pan’s Labyrinth (2006)

ხავიერ ნავარეტეს იავნანა მუდამ ჩამესმის ყურში როდესაც ეს ფილმი მახსენდება. გილერმო დელ ტორომ ფენომენალური სამუშაო გასწია, თავისი “ბინძური” ფანტაზიებში გახლართა ერთი შეხედვით საბავშვო ფენტეზის ისტორია, ზემოდან ომის საშინელება მოაყარა ნამუშევარს და ფავნას დახამრებით ჯადოსნური ფილმი გამოუვიდა. პატარა ოფელიას ისტორია, რომელიც ცდილობს არ დაიკარგოს ამ საზიზღარ და საშინელ სამყაროში. როდესაც საქმე Fantasy–ს ეხება თიტზე ჩამოსათვლელი რეჟისორებია რომლების გილერმო დელ ტოროს გვერდით დაყენება შეიძლება.

6)Ratatouille (2007)

Pixar–ზე არაერთხელ დამიწერია. ჩემი ფავორიტი ანიმაციური სტუდიაა, იქ მომუშავე პერსონალი წლიდან წლამდე სულ უფრო და უფრო მაოცებენ თავიანთი კრეატიულობითა და გენიალურობით.  ძალიან ძნელია რომელიმე მათი ნამუშევრის გამორჩევა და საუკეთესოდ დასახელება, თუმცა რატატუი სხვა ანიმაციურ ფილმებს სულ ცოტათი მირჩევნია. მიზეზი ამისა მულტფილმის პერსონაჟებია. არა Pixar–ის სხვა მულტფილმებს არ ვუწუნებ მთავარ გმირებს, მაგრამ რემი, ეგო, ემილი და სხვები უბრალოდ განუმერებლები არიან. ფილმს აქვს ყველაფერი, აბსოლიტურად ყველაფერი იმისათვის რომ შედევრი იყოს. გასაოცარი ანიმაცია,  კარგი სიუჟეტი, იუმორი და სული, ის სული რომელიც ყველა cartoon–ს სჭირდება და ასე ძალიან აკლია dreamwork–ის მულტფილმებს ხოლმე.

5)HERO (2002)/V for Vendetta(2006)

10–ში რამდენიმე ბრწყინვალე ნამუშევარი ვერ შევიყვანე და კიდევ ერთის ამოგდება მომკლავდა :დ ამიტომაც მეხუთეზე ორი ფილმი გავიყვანე, ჩემთვის ორივე თანაბრად მნიშვნელოვანი და  საინტერესოა.

Hero ენგ ლიის  Crouching Tiger, Hidden Dragon–ის შემდეგ გამოვიდა, ამ ფილმის მთელი ესთეტიკა გადმოიტანა უფრო საინტერესო სიუჟეტი შემომთავაზა და გაცილებით მიმზიდველი პერსონაჟები შექმნა. ჟან იმოუს ეს ფილმი შედევრია. არ მინდა პოსტი ძალიან დიდი და დამღლელი გამომივიდეს, ამ ფილმს ოდესმე აუცილებლად მივუძღვნი ცალკე პოსტს სადაც დაწვრილებით ვისაუბრებ დეტალებსა და სიმბოლოებზე რომელიც ამ ფილმში უხვადაა გაბნეული.

V for Vendetta ალან მურის გენიალური კომიქსის ძალიან ძლიერი ადაპტაციაა. ეტყობა ძმები ვაჩოვსკების ხელი(Matrix–ის რეჟისორები). ყველაზე “რევოლუციური”  ფილმი რომელიც ბოლო 9 წელიწადში გამოვიდა.  ვიი გაი ფოუკსის ნიღბით ჩემთვის თავისუფლებისა და დაუმორჩილებლობის სიმბოლოა. “People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people” -V

4) Ghost in the Shell 2: Innocence(2004)

აუცილებლად მოუსმინეთ!

Matrix–ისამდე 4 წლით ადრე მამორუ ოშიმ შექმნა ანიმე რომელიც ჩემთვის პირადად “სამაგიდო” sci-fi ნამუშევარია.  სიტყვებით შეუძლებელია იმ ატმოსფეროს გადმოცემა რომელიც ამ ფილმშია. ყურებისას თვალწინ არაერთი ფილმი წარმოგიდგებათ Blade runner–იდან დაწყებული, I robot–ით დამთავრებული. ეს არის გენიალური სცენარისა და იდეის ბრწყინვალე ეკრანიზაცია. ყველაზე მაგარი ისაა, რომ პირველი Ghost in the Shell არ შემყავს დეკადის საუკეთესო ფილმებში, ნომერ მეოთხე ადგილს მეორე ნაწილს,Innocence, ვანიჭებ. ძალიან, ძალიან იშვიათად რომ ფილმის სიქველი უფრო მეტად მომეწონოს ვიდრე პირველი ნაწილი, როგორც წესი გაგრძელებები ფულის მოსახეკად ნაცოდვილარი ნამუშევრებია, მიხარია რომ გამონაკლისები არსებობს. თამამად შემიძლია ვთქვა(დავწერო) რომ მამორუ ოშის ეს ნამუშევარი ჰაიაო მიაძაკის  Princess Mononoke–სთან ერთად ყველა დროის საუკეთესო ანიმეა.

3)The Diving Bell and the Butterfly(2007)

2008 წლის ოსკარებზე ჯულიან შნაბელის ეს ფილმი რომ არ წარადგინეს ძალიან დამწყდა გული, თუმცა ბოლო წლებია შევევჩვიე რომ უცხოენოვანი ფილმისათვის ოსკარს თითქმის არასოდეს აძლევენ იმ ფილმს, რომელიც იმსახურებს City of god, Amelie,  Pan’s Labyrinth ყველა ეს ფილმი უოსკაროდ დარჩა და თან თავიანტზე გაცილებით სუსტ ფილმებთან წააგეს.

შნაბელი იანუშ კამინსკის დახმარებით(ოპერატორი) ორი საათით “გვაინვალიდებს”. ჟან დომენიკ ბობი თითოეული ჩვენთაგანი ხდება და მასთან ერთად წერს წიგნს, მასთან ერთად ოცნებობს ისევ მოეფეროს შვილებს, საყვარელს ცოლის დახამრების გარეშე ესაუბროს, ჩვენ მზად ვართ ვიქცეთ პეპელად თუნდაც 3 დღე ვიცოცხლოთ, ოღონდ კი თავი დავაღწიოთ ამ “უმძიმეს” სკაფანდრს.

2)The Fountain((2006)

ძალიან ბევრჯერ მაქვს ეს ფილმი ნანახი და თითოეული სეანსის შემდეგ სრულიად სხვადასხვა ადგილი ექნებოდა ამ ფილმს ჩემს ათეულში, ზოგიერთი ნახვის შემდეგ კი საერთოდ არ ექნებოდა. დარენ არონოფსკი ამდენ სიმბოლოს და ასე ცოტა გასაღებს მაძლევს, რომ გავიგო ყველაფერი. არადა მეც მსურს დავეწაფო სიცოცხლის ხეს, შევიგრძნო სიყვარულისა და უკვდავების გემო, ვეზიარო შიბალბას ფენომენს და კლინტ მენსელი Mogwai–სთან ერთად არ წყვეტდეს most amazing music score–ს შესრულებას.  ალბათ სწორედ ამიტომ მომწონს ასე ეს ფილმი, რომ ბოლომდე ვერ გავფატრე და გამოვიკვლიე იგი.

1)Oldboy(2003)

“Even though I’m no more than a monster – don’t I, too, have the right to live?”

პირველად ვუყურებ ამ ფილმს. დაწყებიდან 5 წუთში დავასტოპე ღრმად ჩავისუნთქე, “ბლინ საღოლ ნაითი(მან მირჩია ეს ფილმი) რაღაც კარგი ჩანს” გავიფიქრე.  ნახევარი საათის შემდეგ მოწყვეტილი ვარ სამყაროს, მე ჩან ვუკ პარკს ვლოცავ და ვლოცლუობ ფილმი კიდევ დიდხხანს გაგარძელდეს. აი დაე სუ ჩაქეუთით ხელში მიიკვლევს გზას ლიფტისაკენ. კვლავ ვაპაუზებ ფილმს… “სრულყოფილი სცენააა, ორიგინალური და სისხლისგამყინავი, თან რა მუსიკაა” გავიფიქრე მე. ფილმი დასასრულს მიუახლოვდა. ფინალი გამაოგნებელია, უბრალოდ შეუდარებელი, ბოლო 15 წუთი მინდა ჩემი გადაღებული და მოფიქრებული იყოს, მშურს რეჟისორის.

თუმცა ფილმის ყურებას მაინც ვაგრძელებ, ტიტრებს ბოლომდე ვუყურე, მძიმე ნაბიჯებით გამოვედი ოთახიდან. ჩემს ძმას ვთხოვე ფილმი ენახა მე კი ენა მოვიჭერი, ეს იყო ერთადერთი რისი გაკეთებაც მიზანშეწონილად ჩავთვალე.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

The Dark Side of the Moon

1973 წელს Pink Floyd–მა თავისი, კომერციულად ყველაზე მომგებიანი ალბომი,The Dark Side of the Moon გამოუშვა. 2112 წელს სემ ბელმა(სამ როკუელი) პირადად იგემა საკუთარ ტყავზე მთვარის ბნელი მხარე.

ახალბედა რეჟისორი დანკან ჯონსი გვიხატავს მომავალს, XXII საუკუნეს, კომპანია Lunar Industries მთვარეზე  ჰელიუმ 3–ის მოპოვებითაა დაკავებული. რომელსაც დედამიწაზე ენერგიის წარმოებისთვის იყენებს. კომპანიას ერთადერთი თანამსრომელი ჰყავს მთვარეზე, სემ ბილი, რომელსაც სამწლიანი ვადის გასვლამდე 2 კვირა აქვს დარჩენილი.

პირველივე კადრში სადაც სემი ჩანს მას აცვია ყვითელი მაისური რომელზეც მსხვილი შრიფტით წერია WAKE ME. სწორედ ამ ეპიზოდიდან იწყება სემის “გამოღვიძება”. წარმოიდგინეთ ადამიანი რომელიც მარტოა მთვარეზე, ჰყავს ერთადერთი თანამოსაუბრე გერტი, ხელოვნური ინტელექტის მქონე რობოტი, უვლის ყვავილებს, აკეთებს მაკეტს, წერს და დედამიწაზე გზავნის ვიდეოებს თავისი მეუღლისა და პატარა ბავშვისთვის. სემ როკუელი მოახერხა და ეკრანთან მიმაჯაჭვა თავისი პერფომენსით. მეც მთვარეზე ვიყავი, მეც ვიჯექი ჰარვესტერში, მეც შემემთხვა ინციდენტი რომლის შემდეგაც მეორე მე, ჩემი თავი ვნახე.

დანკან ჯონსს კი არა უფრო დიდ რეჟისორებს გაუჭირდებოდათ 5 მილიონად sci-fi–ს გადაღება, რომელიც ასე რეალისტიკური და მიმზიდველი იქნებოდა მაყურებლისთვის. ატმოსფეროს შექმნაში უდიდეს როლს თამაშობს კლინტ მენსელის მუსიკა და დეკორაციები რომლებმაც რატომღაც სტელნი კუბრიკის 2001: A Space Odyssey გამახსენა. საერთოდ რეჟისორს ეტყობა, რომ “კოსმოსური ოდისეის” დიდი მოყვარულია, სემ ბელი დეივ ბოუმენს მახსენებს, გერტი კი HAL 9000-ს.

ნამუშევარი საკმაოდ მძიმე საყურებელია, რიგ ეპიზოდებში რეჟისორს ეტყობა გამოუცდელობა და ერთფეროვან არაფრისმომცემ კადრებსა და მომენტებს გვთავაზობს, თუმცა სემ როკუელის საქებრად უნდა ითქვას რომ oscar worth პერფომენსი აჩვენა. საოცრად გადმოსცა ადამიანის სახე რომლის ერთადერთი “მტერი” კოსმოსში მისივე თავია. გერტი რომელსაც კევინ სპეისი ახმოვანებს, იდუმალი რობოტია, იგი თავის განცდებსა და ემოციებს სმაილებით გადმოსცემს და მთელი ფილმის ვერ ხვდები ეკრანის მიღმა რომელზეც ყვითელი ფიგურები ერთმანეთს ეცვლებიან რა იმალება,  ადამიანის ეს ქმნილება ვის მხარეზეა. რეჟისორმა შექმნა პერსონაჟი რომლის თითოეული ნაბიჯის გასაგებად თავის მტვრევა გიწევს მაყურებელს.

ძალიან ძნელი გამოდგა ამ ფილმზე დაწერა, არ მინდოდა დამესპოილერებინა და ამიტომაც რამდენიმე ძალიან მნიშვნელოვან ეპიზოდს არ განვიხილავ, რომელსაც მეგობრების ვიწრო წრეში საწურში გავატარებ. :დ

ფილმი ბოლო წლების ერთ–ერთი საუკეთესო Sci-Fi ნამუშევარია, მინიმალური ბიუჯეტით გადაღებული ფილმი, რომელიც წლების შემდეგაც შეძლებს და მიიზიდავს მაყურებელს.

9/10

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Without Passion You are already dead

სწავლის დაწყებამ და პირიქით სამუშაოს გარეშე დარჩენამ წელში გამწყვიტა :დ ძალიან მეზარეობდა ბლოგზე რაიმეს დაწერა, თუმცა დღეიდან  ძველებურ ტემპს დაუბრუნდება ჩემი ბლოგი.

ჩემი მეგობარი ილია ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სწავლობს, დღეს საგნებს ირჩევდა და გაოცებული დავრჩი ისეთი საგნები ისწავლება მანდ.

“დემონოლოგია, ჯადოქრობა და ჯადოქრობები კულტურაში”

“გმირები, ღმერთები და ურჩხულები”

“გამოჩენილ მწერალთა სატრფიალო თავგადასავლები და მათი ასახვა ლიტერატურაში”

“ლამაზი და მახინჯი, ბორიტი და კეთილი, ქალი და მამაკაცი”

“სხეულის თავგადასავალი, ევროპული და ქართული ვერსიები”

“რა არის პოეზია? პოეტები და მუზები”

“შესავალი რომანტიკაში”

“შესავალი ელექტროაკუსტიკურ მუსიკაში”

“შესავალი პოპულარული მუსიკის წარმოშობისა და განვითარების ისტორია”

“როკ–მუსიკის სტილების ისტორიული მიმოხილვა”

“მუსიკა კინოსა და თეატრში”

“იდეების ისტორია”

“ფანტასტიკა ევროპულ ლიტერატურაში”

“ლიტერატურა და კინოხელოვნება – მსოფლიო ლიტერატურის შედევრების ცნობილი ეკრანიზაციები”

და ეს არის არასრული ჩამონათვალი იმ საგნებისა რომელთა გავლა ნებისმიერ ჭავჭავაძელს შეუძლია.  ძალიან ძალიან დამაინტერესა 20–მდე საგანმა მაშინ როცა თსუ–ში წელიწადში 2 საგანი ნუ მიმიზიდავს თავისი სახელით ხოლმე, ვაპირებ დავესწრო ამ ლექციებს(3–4 საგანს) და ვნახო კურსი ისეთივე საინტერესო თუ იქნება როგორიც სახელია.

ეს ამბავი ერთგვარი შესავალია ჩემი მტავარი სათქმელისა. ზემოთ ჩამოთვლილი საგნების განხილვისას თუ როგორი შეიძლებოდა ყოფილიყო თითოეული, ყველაზე დიდი ხანი  “ლიტერატურა და კინოხელოვნება – მსოფლიო ლიტერატურის შედევრების ცნობილი ეკრანიზაციებს” დავუთმეთ. რა არ გავიხსენეთ საყვარელი ეპიზოდები ფილმებიდან, ფრაზები, მუსიკა და ა.შ

სახლში რათქმაუნდა სამარშუტო ტაქსითი წამოვედი გზაში კვლავ ამ საგანს უტრიალებდა ჩემი გონება.

კლინტ მენსელის Death is the Road to Awe ჩაირთო, ალექს დე ლარჯმა წინ გადამირბინა, მაკმერფიმ კალათში ბურთი ისროლა, რალფ ფაინსმა ფანჯრიდან ბავშვს ესროლა. უცებ გაისმა სემუელ ელ ჯექსონის ხმა Do you know what the scariest thing is? To not know your place in this world, to not know why you’re here. ლეონარდ შელბიმ კიდევ ერთი ტატუ დაიმატა სხეულზე, რუფუს სიუელი კიდევ უფრო ჩაიძირა Dark City–ს ბინძურ სამყაროში, რობინ უილიამსი მიხვდა რომ თვითონ იყო Fisher King. ახალი და ახალი სახეები ჩნდებოდნენ ჩემს წინ, უეცრად ფილიპ სეიმურ ჰოფმანმის მიერ ნათქვამ ფრაზას მოვკარი ყური, რომელიც რობერტ დე ნიროს მიაძახა:Darling, I am more man than you will ever be, and more woman than you will ever get .ამ ფრაზას დიდი მითქმა–მოთქმა მოჰყვა, თუმცა ჰოლი ჰანტერმა განმუხტა სიტუაცია როდესაც პიანინოს მიუჯდა. პიანინოს რომელსაც შიშველი ჰარვი კეიტელი ნაზად უსვამდა ტილოს,  ფორესტ გამპმა ცეკვა დაიწყო, ნიკოლ კიდმანმა და ევან მაკგრეგორიმ სიმღერა.

Death is the Road to Awe ნელ–ნელა დასასრულს უახლოვდებოდა, კლინტის მუსიკამ ყველა მოაჯადოვა და დაადუმა. კრისტიან ბეილი ბავშობაში გადაეშვა, დედის ტუჩებს თითებით შეეხო და მხოლოდ ასე იცნო მშობელი, დაე სუს თავი ჰქონდა დახრილი, ხანდახან ამოიხედებოდა და გიჟივით იღიმოდა, დონი დარკო კურდღელს მისჩერებოდა, ვუდი ალენი ენი ჰოლიზე ოცნებობდა. 53 წამი რომ იყო დარჩენილი მენსელის მუსიკის დსრულებამდე , V(ვიი) ადგა, ჯოხი აღმართა. სამარისებულმა სიჩუმემ დაისადგურა. უეცრად გაისმა აფეთქების ხმა, მუსიკა და ცეცხლის ალი აირია ერთმანეთში. მე დავინახე Big fish–ი, შესასვლელი City of god-ში, მე ვიგრძენი როგორ მოვხვდი Fargo–ში და როგორ დაიწყო ბაყაყების წვიმა. ჩემი გადარჩენა სცადეს დეკარდმა, რეპლიკანტებმა, ვინსენტ ვეგამ და ჯულიუს უინფილმდა. მე Matrix–ში მოვხვდი საიდანაც ენჯიმ და ბორდენმა დამიხსნეს და ნაპოლეონ დინამიტთან მიმიყვანეს რომელმაც მხოლოდ ეს მითხრა: This is pretty much the worst video ever made.

გაოფლილს გამეღვიძა, “მარშუტკა” თითქმის ჩემს სახლთან იყო მისული. ძალიან ხშირად ვიძნებ ტრანსპორტში, მაგრამ ასეთი სიზმარი პირველად ვიგემე.

ტრეკები რომლებიც ორგაზმს უდრიან

ეხლა ჯეოსტარს ვუყურებდი. მოვკვდი სიცილით, უფრო სწორედ სიკვდილთან ძალიან ახლოს ვიყავი, მაგრამ ამაზე ხვალ დავწერ. დღეს მე მინდა რადიკალურად განსხვავებული მუსიკალური დონის შემსრულებლები, თუ ტრეკები შემოგთავაზოთ.

ვაგრძელებ ჩემი დეკადის ათეულების კეთებას და ამჯერად XXI საუკუნის 10 საუკეთესო სიმღერას(ჩემი ვერსიით რათქმაუნდა) წარმოგიდგენთ.

10)Jay Z  -  99 Problems

შევეცადე ათეული შეძლებისდაგვარად მრავალფეროვანი გამეკეთებინა, ამიტომაც Hip-hop-ის დავიწყება არ გამოვიდოდა და  Jay Z-ის 99 Problems-ზე უკეთესი კანდიდატურა არ მეგულებოდა დეკადის საუკეთესო რეპ სიმღერის პოზიციაზე.

9)Nick Cave & The Bad Seeds – There she goes my beautiful world

ეს სიმღერა ერთი დიდი სიმფონიური შედევრია. მულტი ინსტრუმენტალური საოცრება. ნიკ ქეივის საოცარი ხმით, ძალიან მაგარი ბექ ვოკალითა და სუპერ ლირიკებით. მარტო ეს რად ღირს

I will kneel at your feet
I will lie at your door
I will rock you to sleep
I will roll on the floor
And I’ll ask for nothing
Nothing in this life
I’ll ask for nothing
Give me ever-lasting life

8)UNKLE  - Reign

ტრეკის დასაწყისში  უბრალო მოკვდავი ხარ, 4 წუთის შემდეგ კი შენ წვიმა ხარ, სამყაროს მმართველი.

7)Digitalism  -  Pogo

ჯადოსნური ტრეკია. პარალელური სამყაროდან გამოგზავნილ მუსიკალური ჩანაწერია.  Electronic  Pogo of our life.

6)Outkast  –  Hey Ya!

სიმღერის გარდა ყველაფერია ეს. ანდრე ბენჟამენი ერთ-ერთი უნიჭიერესი მუსიკოსია რომელიც XXI საუკუნეს უნახავს, Outkast კი ძალიან მრავალმხრივი და საინტერესო  დუეტი.

5)interpol – Obstacle 1

სრულყოფილი ტრეკი. ბასი, ლიდ გიტარა, რითმი, დრამი, ვოკალი, მისამღერი, ჯგუფი, ღომი, ყველი, დრამინა, ვაკო ავალიანი, ნუკრი კაპანაძე ყველაფერი ძალიან გემოვნებითაა გაკეთებული და შერჩეული.

4)Strokes – Someday

In many ways they’ll miss the good old days

Someday, someday

ასე  დაიწყო XXI საუკუნეში Indie. ჩემთვის ყოველ შემთხვევაში  ამ ტრეკით(სიტყვები) დაიწყო ყველაფერი.

3)Klaxons  –  Two Receivers

ჩართეთ სიმღერა?! გრძნობთ შორიდან რაღაც, ახალი, ამოუცნობი,  საოცარი როგორ გიახლოვდებათ?! ეს new rave-ია მეგობრებო. უფრო სწორედ Klaxons თავისი 22-ე საუკუნის სიმღერით. ბიჭები მომავლიდან დაბრუნდნენ და ეს ტრეი მოგვიძღვნეს. მე პირადად მადლობელი ვარ მათი.

2)Xiu Xiu -  I Luv The Valley Oh!

სიმღერა რომელიც გრძნობებითაა სავსე, გრძნობებით რომელიც 3 წუთი შენს გულში იჭრება, გონებას გიბინდავს და… დანარენი გემოვნების მიხედვით

1)TV on the Radio – Staring at the Sun

ვინც მიცნობს ეს არ გაუკვირდებოდა. ეს სიმღერა ჩემს პოსტებშიც არაერთხელ მიხსენებია. “ჩემი სულის მუსიკასაც” ვეძახი ხოლმე. ტრეკი არის ზუსტად ჩემი ოცნების სიმღერა. თითოეული სიტყვა, აკორდი, გიტარის ჩამოკვრა თუ ადებიმპეს ბგერა ყველაფერი გენიალურია.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

ჩემი მუსიკალური საუკუნე

ადრე დავწერე რომ წლის ბოლოსკენ ნელ-ნელა დავიწყებდი საუკუნის საუკეთესოების ჩემეული ვერსიების გამოვლენა/დასახელებას.  სანამ ფილმებს, სპორტსმენებსა თუ სხვა რამეს შევეხები მუსიკით მსურს გავხსნა სეზონი.

ამ პოსტში წარმოგიდგენთ ჩემი აზრით 2000-2009 საუკეთესო ალბომებს. ეს რეიტინგი ისევე როგორც ნებისმიერ სხვა სუბიექტურ გემოვნებაზეა დაფუძნებული.იმის გამო რომ მხოლოდ Top 10-ის გაკეთება გადავწყვიტე ძალიან ბევრი კარგი(ჩემთვის) ალბომი დამეჩაგრა, თუმცა არაუშავს ჩემი საყვარელი ალბომები მაინც ყველა ადგილზეა :დ

უახლოეს მომავალში 10 საუკეთესო სიმღერასა და მუსიკალურ ჯგუფს შემოგთავაზებთ. შემდეგ კი როგორც პოსტის დასაწყისში აღვნიშნე სხვა სფეროებში გადავინაცვლებ.

12)UNKLE – War stories(2007)

When things explode

UNKLE, Venetian Snares და Amon Tobin ერთ წელს გავიცანი. გადაწყვეტილი მქონდა electronic-ის სხვადასხვა განხრა შემესწავლა, უფრო სწორედ რაიმე ახალი მეპოვა საკუთარი თავისთვის რადგან ერთფეროვნებით ძალიან დაღლილი ვიყავი. სწორედ მაშინ გამოჩნდა ეს ჯადოსნური ალბომი. ალბომიერთმანეთისაგან სრულიად გასხვავებული ტრეკებისაგან შედგება, ყოველი მომდევნო კომპოზიცია “უცხო ხილია”. სხვადასხვა ვოკალებითა და ჟღერადობით, ნამუშევარი თითქმის უნაკლოა. უდაოდ დეკადის ერთ-ერთი საუკეთესო ალბომია. Burn My Shadow UNKLE.

11)Grinderman – Grinderman(2007)

No Pussy Blues

ნიკ ქეივი მაიკლ პეტონთან ერთად ერთ-ერთი ყველაზე მრავალმხრივი მუსიკოსია. მუდამ რაღაცა ახლის ძიებაშია და თავს არაერთ ჟანრსა თუ მუსიკალურ მიმართულებაში ცდის ხოლმე.  სოლო ალბომები, მუსიკა ფილმებისათვის(უორენ ელისთან ერთად), Bad Seeds-თან მრავალწლიანი ისტორია და ა.შ

თუმცა პროექტ Grinderman ვერაფერი შეედრება. არამქვეყნიური სიმღერების კრებულია. ალბომი პატარა ბავშვივითაა,  ორი ძალიან “ხმაურიანი” ტრეკით იწყება, მერე კი თითქოს ნელ-ნელა იზრდება და სერიოზულდება ბოლოში მელოდიური და რიგ მომენტებში მელანქოლიური ხდება. პოსტ-კლიმაქსური განწყობა შეინიშნება შიგადაშიგ. :დ ქეივი კი ყველგან შეუდარებელია

I wrote a song with a hundred lines,
I picked a bunch of dandelions,
I walked her through the trembling pines,
But she just even then didn’t want to. She just never wants to.

10)Radiohead  –  In rainbows(2007)

Radiohead-ის თაყვანისმცემელი არასოდეს ვყოფილვარ, ვერც იმას ვიგებდი რატომ ჰქონდა მოზარდ-ახალგაზრდობას ასე ტომ იორკზე და მის საძმოზე გაჭედილი. ერთადერთი რაც მუდამ მომწონდა ამ ჯგუფის შემოქმედებაში ეს ჯონი გრინვუდის way of playing guitar იყო. ამ ბიჭმა იცის როგორ უნდა დაუკრას და 2-3 კაცი თუ შეედრება სულ ნიჭსა და იმპროვიზაციში.

თუმცა დადგა 2007 წელი და  In rainbows-მა მომნუსხა. ერთი ამოსუნთქვით მოსასმენი ალბომია, სულ რომ გეზიზღებოდეს ეს ბრიტანული ჯგუფი მაინც ძალიან გაგიჭირდება 15 Step-ის მოსმენის დაწყების შემდეგ გამორთო ფლეერი, შემდეგ ნელ-ნელა შეყვები Radiohead-ს ალისას სამყაროში ჯერ Weird Fishes/Arpeggi დაგამუშავებს, შემდეგ Reckoner ახალ სიცოცხლეს გაჩუქებს და ბოლოს Jigsaw Falling into Place დედამიწაზე დაგაბრუნებს, მხოლოდ კი არ დაგანარცხებს არამედ დაგანახებს თუ რატომაა Radiohead ბოლო ოცწლეულის ერთ-ერთი საუკეთესო ჯგუფი.

9)Red Hot Chili Peppers – By the way(2002)

ამ ჯგუფს ჩემი მუსიკალური გემოვნების ჩამოყალიბებაში ყველაზე დიდი წვლილი მიუძღვის. ეს არის ბენდი რომელიც ლაივშჲ ჩემი აზრით საუკეთესოა. ჯონ ფრუშანტიმ(გიტარა), ენტონი კიედისმა(ვოკალი), ჩად სმიტმა(დრამი) და ფლი ბალზარიმ(ბასი)   ერთად ძალიან დიდი გზა გამოიარეს. ყველაფერს გაუსინჯეს გემო, პოპულარობას, დაცემას, ტკივილილს, ნარკოტიკებს, rehab-სა და საუკეთესო მეგობრების დაკარგვას.

By the way პირველი alternative ალბომია RHCP-ისასაგნ. უფრო სწორედ თავიდან ბოლომდე სწორედ ამ მუსიკალური განხრის საუკეთესო ტრადიციებში გაწყობილი ნამუშევარია. Californiacation-ის წარმატების შემდეგ ბიჭებმა ტემპი არ დააგდეს და სწორი მიმართულებით განაგრძეს მუშაობა. თავიანთი ახალგაზრდობისაგან განსხვავებით ნაკლებს მღერიან ვაგინაზე, სექსა და ნარკოტიკებზე. მეტი კომპოზიცია ეძღვნება სიყვარულსა და მეგობრობას. By the way ერთგვარი დღიურია რომელშიც პეპერსების ცხოვრების მნიშვნელოვანი მომენტები წერია.

8)Bloc Party – Silent alarm(2005)

I can’t eat, I can’t sleep,I can’t sleep, I can’t dream ასე იწყება ალბომი და დეკადის ერთ-ერთი საუკეთესო ჯგუფის ისტორია.

Bloc Party-ის პირველი და ყველაზე სრულყოფილი ნამუშევარი. კელე ოკერეკემ(ვოკალი), რასელ ლისაკმა(გიტარა),  დრამერმა მეტ ტონგმა და ბასისტმა გორდონ მოუქსმა აიღეს ყველაფერი საუკეთესო რაც The Strokes ჰქონდა, დაამატეს ცოტა “წარსულის მუსიკა” და ცოტა “მომავლის ჟღერადობა”, შედეგად მიიღეს 13 ბრწყინვალე ტრეკი. ლირიკები დიდი სიღრმითა და ფილოსოფიით არ გამოირჩევა, არც მუსიკააა უშანგის დამთრგუნველი, მაგრამ იმდენად მელოდიური და სასიამოვნო ჟღერადობისა რომ ნებისმიერს მოაწონებს თავს.
7)Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz(2009)

ძალიან გამიჭირდა YYY-ს რომელიმე ალბომებიდან რომელიმე ერთის დაწერა საუკეთესოდ. სამივე ალბომი თითქმის ერთნაირად მომწონს და ყველას თავისი ხიბლი აქვს. თუმცა წლევანდელი ალბომი მაინც გამორჩეულია. Dance punk-ისა, indie rock-ისა და Pop-ის ჩჳეულ ელემენტებს 60-70-იანების ჟღერადობა დაემატა და ჯგუფმა კიდევ ერთი დიდი ნაბიჯი გადადგა სრულყოფილებისაკენ. თუ Heads Will Roll-ში კერენ ოუ ცეკვის ხასიათზე გაყენებს, Hysteric-ში მისი ვოკალი მთლიანად იცვლება, კერენთან ერთად “ჩუმ ჲსტერიკაში” ვარდები რომელსაც ალბომის მოწონებით გამოწვეული ეიფორია ჰქვია. ამ ალბომზე ჩემი რევიუ შეგიძლიათ აქ ნახოთ.

6)Klaxons – Myths of near future(2007)

It’s Not Over Yet

ერთადერთი მიზეზი რატომაც New rave მიყვარს არის Klaxons. ლონდონში ჩამოყალიბებულმა ბენდმა რევოულიცა მოახდინეს ბრიტანეთის electronic music world-ში. ექსპერიმენტების ჟგუფმა ის შედეგი გამოიღო, რომ Klaxons-მა სრულიად ახალ მიმდინარეობას მუსიკაში, New rave-ს, დაუდო საფუძველი, რომელიც დღეს-დღეობით ერთ-ერთი ყველაზე “პაპსა” განხრაა მუსიკაში.

Myths of near future ჯერ-ჯერობით ერთადერთი სრულფასოვანი ალბომია Klaxons-ის შემოქმედებაში. ნამუშევარი სრულიად ამართლებს თავის სახელს, ტრეკები თითქოს მართლაც მომავლიდანაა გამოგზავნილი, XXI საუკუნის ჰომოსაპიენსისთვის გაუგებარ სემანტიკაში გაწყობილი, მაგრამ ამავედროს საოცრად ჰარმონიულად შერწყმული ჩვენს სამყაროს.

5) Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not(2006)

2006 წელს ცინგლიანმა ბავშვებმა შეფილდიდან შეძრეს დიდი ბრიტანეთი, შემდეგ კი მთელი მსოფლიო. ალექს ტერნერი 20 წლის იყო  როდესაც Oasis-ის რეკორდი დაამხო მისმა ბენდმა და ყველაზე სწარაფ-გაყიდვადი სადებიუტო ალბომი წარუდგინა სამყაროს. ალბომი ყველაზე დრაივიანი ნამუშევარია, ჩემს საყვარელ კრებულებში. I Bet You Look Good on the Dancefloor-ის, The View from the Afternoon-ისა ან From the Ritz to the Rubble მოსმენისას ერთ ადგილას გაჩერება შეუძლებელია.  სამწუხაროა რომ Arcit Monkeys-მა მიატოვა თავისი ფესვები და სრულიად სხვა მიმართულებით ეძებს განვითარებას, არადა სწორედ ეს ალბომია ამ ჯგუფის ნამდვილი სახე.

4)Arcade Fire – Neon bible(2007)

Neon Bible live in an elevator

Funeral-ს თავისუფლად შეეძლო ამავე პოზიციაზე ყოფილიყო, უბრალოდ მაინც Neon Bible ვამჯობინე. ამ ალბომის live ვერსია მაქვს მოსმენილი და კინაღამ ინსულტი მივიღე სიამოვნებისაგან.  ძალიან მრავალფეროვანია Arcade Fire-ს მუსიკა. ეს ჯგუფი კი არა ოკესტრია რომელიც ყველაზე “ადამიანურ” სიმღერებს მღერიან. სიკვდილზე, ნეონის ბიბლიაზე, შავ სარკეებსა და ოკეანის ხმაურზე.

My body is a cage
That keeps me from dancing with the one I love
But my mind holds the key

მღერის უინ ბატლერი და ამას ისე აკეთებს რომ თავს სწორედ მის ადგილას წარმოიდგენ, სწორედ შენ ხარ ის ვინც ვენც თავისი სხეულიდან გამოთავისუფლებას ცდილობს, მაგრამ ვერ პოულობს გასაღებამდე მისასვლელ გზას, იმ გასაღებამდე რომელიც მის გონებაშია.

3)Interpol – Turn on the Bright Lights (2002)

Obstacle 1

ერთ-ერთი პირველი ჯგუფი რომელსაც Indie სამყაროდან მოვუსმინე. ეხლაც მახსოვს ის დღე ეს ალბომი რომ გადმოვწერე,  ჩავრთე და პირველი ტრეკის მაგივრად რატომღაც  მეშვიდე სიმღერა Obstacle 2 ჩავრთე და…

ალბომში ორი Obstacle არის, ეს ორი “დაბრკოლება” post punk revival-ის ნამდვილი შედევრებია. ჯგუფის სიმღერები ეგრევე Joy Division-ს გაახსენებს მსმენელს, თუმცა ჩემთვის პირადად Joy-ს  ”ნავაროჩენი” ვარიანტია Interpol, უფრო ახლობელი და საყავრელი მუსიკით.

2)The strokes – Roon on fire(2003)

What Ever Happened

კასაბლანკასი, ვალენსი, ფრაიტური, ჰემონდი და მორეტი. ეს არის ხუთეული რომელსაც ყველაზე დიდი Influence აქვს ჩემს მუსიკალურ გემოვნებაზე. ისევე როგორც XXI საუკუნის ბენდების ძალიან დიდი ნაწილზე. Indie rock-ის გაპოპულარულება სწორედ ამ ჯგუფს უკავშირდება და მის ალბომს Is This It(2001). თუმცა მე მათი მეორე ნამუშევარი Roon on fire უფრო მეტად მომწონს, არ ვიცი რატომ მაგრამ ყველაფერი უფრო მიმზიდველია ჩემთვის Kiss me now that I’m older, I won’t try to control you ამბობს კასაბლანკასი და ვინ იცის რამდენ გოგოს ატყუებს :დ

1)Tv on The Radio – Desperate Youth, Blood Thirsty Babes

არც დავფიქრებულვარ პირველ ალბომზე. მიუხედავად იმისა, რომ Tv on the radio-ს ყველა ნამუშევარი ძალიან მნიშჳნელოვანი და ძჳირფასია ჩემთვის, ჩემი სუბიექტური აზრით 21-ე საუკუნის საუკეთესო ნამუშევარი მაინც ეს ალბომია.  არანაირი ჩარჩოები, ჟანრი, რაიმე ფორუმულა ან ფაბულა რომელსაც მიჰყვება  ტუნდე ადებიმპე, დეივ სიტეკი, კიპ მელოუნი, ჯალილ ბენტონი და ჯერარდ სმიტი. ყოველი ახალი კომპოზიცია ახალი გამოწვევაა, ახალი სიტყვა და ნაბიჯი მუსიკაში. ყოველგვარი კომეციის ფეხებზე დაკიდებით, დისკების გაყიდვის უკანა პლანზე გადაწევით და art rock-ის ზეიმის მოსაწყობად ყველაფერს აკეთებს ეს ბენდი. ეს ალბომი არის 48 წუთიანი ნირვანა ჩვენს საცოდავ სამყაროში.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Editors-ის იმედად

წელს ალბომების უმეტესობამ რომელსაც ველოდი ან იმედები გამიცრუა. ან საერთოდ არ ვარგოდა, ანდა წინა ნამუშევრებს ბევრად ჩამორჩებოდა. Kasabian, Muse, Arctic Monkeys სწორედ ასე “მომექცნენ”. Editors წლის ერთ-ერთი უკანასკნელი იმედია.

ეს ჯგუფი 2007 წელს აღმოვაჩჲნე. ნუ ჩემთვის იყო ეს აღმოჩენა, თორემ მანამდე 2005 წლის ალბომით The Back Room ჯგუფს უკვე ჰქონდა პოპულარობა მოპოვებული.  მე ისინი 2007 წლის ალბომით An End Has a Start გავიცანი. ეს ალბომი დღემდე ერთ-ერთ საუკეთესოდ მიმაჩნია XXI საუკუნის indie rock სამყაროში. რამდენიმე თვე შეუჩერებლად ვუსმენდი თითოეულ კომპოზიციას, ყველა ტრეკი ძალიან კარგი იყო.

An End Has A Start

წელს, ოქტომბრის დასაწყისში In This Light and On This Evening გამოდის. პირველი სინგი უკვე გამოჩნდა რომელსაც  Papillon(პეპელა) ჰქვია. ჟღერადობით საერთოდ არ ჰგავს Editors-ის ძჳელ ნამუშევრებს, თუმცა კარგი მოსასმენია. გამიხარდება თუ ბიჭები თავიან თავში არ ჩაიციკლებიან, მაგრამ ამავდროულად წინ ისე წავლენ რომ ის მუღამი არ დაკარგონ რომელიც აქამდე ჰქონდათ, თავიანთი ნიშა რომლითაც იზიდავენ მსმენელს(პირადად მე). Papillon-ის მისამღერი ტრადიციულ სტილშია ნამღერი, ვოკალი ტომ სმიტი კვლავაც შეუდარებელია. ძალიან კარგი ხმა აქვს ტომს.

Papillon

ველი ალბომს  მოუთმენლად.

Untitled

ძალიან დაღლილი ვარ. ორი დღეა დილიდან საღამომდე სადღაც დავბოდიალობ ან რაღაცას ვაკეთებ. მართალია სულ გონებრივი სამუშაოთი ვარ დაკავებული, მაგრამ დამიჯერეთ ფიზიკურზე არანაკლებ დამღლელია ტვინით მუშაობა.

იმედში კიდევ ერთი თჳე მომიწევს საბოლოო პასუხისათვის ცდა. ოქტომბრის დასაწყისისთვის ან კარისკენ მიმითითებენ ან კონტრაქტზე მომაწერინებენ ხელს. არადა მაგრად მინდოდა უკვე დამეწყო მუშაობა, სწავლა მეწყება და ცხრილს ზუსტად შევუთავსებდი, თუ საჭირო იქნებოდა შედარებით “არაპოპულარულ”  ლექტორებს ავირჩევდი, სმააგიეროდ ლექციებს არ გავაცდენდი. ეხლა კი არ ვიცი რა ვქნა. საგნები დავარეგისტრირე ისე :

1)ბეჭდური მედია

2)მედიის კვლევის მეთოდები

3)იაპონური ენა

4)ინტეგრირებული მარკეტინგ კომუნიკაციები

5)მას.კომუნიკაციის შესავალი

6)ძნელად აღსაზრდელი ბავშვის ფსიქოლოგია

თითქმის კმაყოფილი ვარ საგნებით. ყოველ შემთხვევაში საინტერესო სახელები მაინც აქვთ.

ეს დღეები რაღაც ძალიან უცნაურად მიდის. ჯერ 31-ში ან 1-ში ველოდი იმედიდან ზარს და მაშინ როცა პესიმისტურად განვეწყვე 2-ში დაგვიძახეს ni2-ის ხალხს, მერე საგნებზე დავიტანჯე, ამას რა?სად?როდის? სტუდენტური Top10-ის მოახლოებაც დაემთხვა, კვირას(ზეგ)  პირველი ტურია უკვე და დღეს ვივარჯიშეთ “ინტეგრალმა”.  მინიმუმ რა?სად?როდის?-ის ტურნირის მოგებას ვგეგმავთ, მაქსიმუმ ჰეთ-რიკის გაკეთებას, რა?სად?როდის?თან ერთად ბრეინ რინგისა და ერუდიტ სექსტეტის მოგებას.  ყველაზე მაგარი კი მესიჯი იყო რომელიც რამდენიმე დღის წინ მივიღე ადამიანისაგან ვინც ალბათ ყველაზე უცნაური მოვლენაა ჩემს ცხოვრებაში, ყველაზე საინტერესო და მიმზიდველი პიროვნება ვისთანაც კი ოდესმე კონტაქტი მქონია, იმდენად ამოუცნობია მისი ნებისმიერი ნაბიჯი, რომ არანორმალურ სიამოვნებას მგვრის მასთან ურთიერთობა. არადა ხშირად ნაბიჯები ჩემთვის არც ისე სასიამოვნოა :დ

ტრანსპორტში იმდენად დიდ დროს ვატარებ, რომ ჩემს მპ-40ს დავწვავ მალე.

პ.ს  ეს ტრეკი გამახსენდა ეხლა წერისას. 2009 წლის ერთ-ერთი საუკეთესო მუსიკალური ქმნილებაა.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

რამდენიმე ტრეკი ჩემი ცხოვრებიდან

მუსიკას მუდამ დიდი დოზით ვუსმენ. ეს ასეა დაახლოებით 6-7 წელია. მუდამ სიახლის ძიებაში ვარ. სხვადასხვა ჟანრებსა და მიმდინარეობებსი ვიქექები ხოლმე, რაიმე საინტერესოს მოლოდინში. ხანდახან ისეთი მომღერლის სიმღერას წავაწყდები, რომ მემგონი თვითონაც არ იცის რომ მღერის.

ამ რამდენიმე ხნის წინ pitchfork-მა(არის ასეთი მუსიკალური საიტი) XXI საუკუნის პირველი დეკადის 500 საუკეთესო სიმღერა გამოავლინა. სიას თავიდან ბოლომდე გავეცანი, ყველა ტრეკს მოვუსმინე რომელიც მოსმენილი არ მქონდა და რბილად რომ ვთქვა ძალიან არ ვეთანხმები მათ Top 500-ს. არც პირველ ადგილს, არც ათეულს და საერთოდ არაფერს. ყოველთვის მიმაჩნდა რომ ასეთი გამოკითხვები თუ სიები დებილობა იყო. იმდენად სუბიექტური რამაა საუკეთესო სიმღერის დასახელება, რომ კმაყოფილი ვერ იქნება შემქმნელის გარდა ვერავინ.

ვიფიქრე ჩემთვისაც გავაკეთებ რაღაც ამდაგვარ მაიმუნობასთქო, მაგრამ დამეზარა 500 კი არა 100 ტრეკის ჩამოწერაც კი. თან ვიცი რაღაც გამომრჩება, რაღაც სხვაზე წინ მომინდება და ა.შ

სამაგიეროდ ამ პოსტში რამდენიმე(ყველას ვერა:დ) ისეთ ტრეკს გაგაცნობთ, რომლებიც ბოლო წლებია ჩემი თანმდევი სიმღერებია და მობეზრების ნაცვლად სულ უფრო და უფრო მეტად ვაფასებ.

******The Strokes – Heart In a Cage ***

აქ ძალიან ბევრი Strokes-ის ტრეკი შეიძლებოდა ყოფილიყო  Heart In a Cage-ის ნაცვლად. 20-მდე სიმღერა აქვს ამ ჯგუფს რომელიც განუმეორებელი და შეუცვლელია ჩემთვის, უბრალოდ ამ წამს ამ სიმღერამ და მისმა ძალიან მაგარმა კლიპმა დამარტყა თავში და შესაბამისად ის დავწერე.

***Xiu Xiu – I Luv The Valley Oh!***

Xiu Xiu არასოდეს შედიოდა ჩემი ფავორიტი შემსრულებლების რიცხვში, მაგრამ ეს ტრეკი რაღაც საოცრებაა. მთელი არსებით ნამღერი სიმღერაა, რომელიც მთელ ტკივილს 3 წუთში გადმოგცემს. სიმღერას მთელი არსებით გრძნობ, გინდა არ გინდა გითრევს და გაგიჟებს.

***Klaxons – Two Receivers***

New Rave-ს მამების ყველაზე სრულყოფილი კომპოზიცია. სიმღერა რომელიც იმპოტენტშიც კი ერექციას გამოიწვევს.

***TV on the Radio -  Dreams***

ეს ჯგუფი ჩემთვის ზენიტია ყველა იმ საოცრების რომელიც მუსიკით სეიძლება გააკეთო. Staring at the sun საყვარელი ტრეკია, თუმცა მასზე უკვე მაქვს დაწერილი და ამიტომაც ამ პოსტში სხვა ტრეკი ჩავსვი, სიმღერა რომელიც ასევე ძალიან მომწონს.

***Jaymay  - Autumn Fallin***

ამ გოგონას სხვა სიმღერა არც კი ვიცი. ეს კლიპივით რაღაცაც ძლივს ვიპოვე იუტუბიზე. რამდენიმე წლის წინ მეგობარმა გამომიგზავნა ეს სიმღერა და მას შემდეგ რამდენჯერაც არ უნდა მოვუსმინო მუდამ ძალიან კარგ განწობაზე მაყენებს ხოლმე.

***Flowers From the Man Who Shot Your Cousin – Lay Down Your Arms***

ეს კიდევ ერთი ისეთი მომღერალია, რომელის მხოლოდ ერთ ტრეკს ვიცნობ. უფრო სწორედ ადრე რამდნეიმე სიმრერა მქონდა, მაგრამ არ მომეწონა და მხოლოდ ეს დავიტოვე. ძალიან ლამაზი სიმღერაა. მშვენიერი ლირიკებითა და მუსიკით.

***Arcade Fire – Black Wave, Bad Vibrations***

Arcade Fire დეკადის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ბენდია. მათი ორი ალბომიდან მიჭირს გავიხსენო თუნდაც ერთი სიმღერა, რომელიც არ მომწონს.  Black Wave, Bad Vibrations სხვა სიმღერებზე მეტად არ მომწონს(ერთნაირად მომწონს 4 ტრეკი), უბრალოდ ეს იმიტომ დავლინკე, რომ რაღაც ყველაზე “დაჩაგრული” სიმღერაა ალბომ Neon Bible-დან, თითქმის არავის არ მოსწონს, არადა ბრწყინვალე კომოპოზიციაა. სრულიად სხვა სიმღერის მოსმენას იწყებ და აბსოლიტურად სხვა ნოტაზე ასრულებ ბოლოს ტრეკს.

***Digitalism – Pogo***

სიმღერა კი არა მუსიკოსის ცრემლებია.(ეს იმ პონტში ღვინოზე რომ ამბობენ – ღვინო კი არა ვაზის ცრემლებიაო)

წლის ბოლოსკენ ვაპირებ  დეკადის საუკეთესო 20 შემსრულებელზე პოსტის გამოცხობას, ასევე კიდევ რაცხა-რაცხებზე რაც გასულ 10 წელიწადში დავაგემოვნე. ფილმებიდან დაწყებული Tv show-ებით დამთავრებული.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Sweet home

დღეს დავბრუნდი მშობლიურ თბილისში. ძალიან მეზარება დალაგებულად წერა, ამიტომაც ისე დავწერ როგორაც არ მეზარება.

1)კოღოებმა შემჭამეს სამეგრელოში. სისხლს  მწოვენ და მწოვენ პლიუს ფსიქიკურ შეშლილობას მკიდებენ ხოლმე, მუდამ ყურთან წუილებენ და მთელი ღამე არ მაძინებენ

2)მიხარია რომ დალევა აღარ მომიწევს. მარტო ჩემი ძმის ჩაბარების სადღეგრძელო სამი განსხვავებულით მაქვს ნათქვამი სხვადასხვა სუფრებზე. მაგისტრატურაზე ჩაბარება გადავიფიქრე, ციროზით სიკვდილს მირჩევნია ნაკლებ განათლებული სამაგიეროდ მოხუცი მოვკვდე

3) გზაში ერთ-ერთ დაწესებულებაზე ასეთი წარწერა ვნახე “იყიდება მზა, შემწვარი ხაჭაპური”.  მაინტერესებდა შემჭვარი ხაჭაპური როგორი იყო, მაგრამ გასინჯვა ვერ გავბედე.

4)უნივერსიტეტში საგნები ამირჩიეს მეგობრებმა. ეხლა არჩეული საგნიდან საბოლოოდ 4 მაინც თუ შემრჩება კარგია, დაიწყება ეხლა ეს იმას ემთხვევა ეს ამასო და მომიწევს სხვა რაღაცეების აღება.

5)როდესაც ქალაქიდან გავდივარ უსაფრთხოების ღვედს ვიკეთებ ხოლმე მანქანაში, ხალხი ისე მიყურებდა სხვა მანქანებიდან გზაზე რომ შემრცხვა ჩემი თავის. მეგონა რაღაც ცუდს ჩავდიოდი.

დღეს კოღოები არ მიკბენენ, ღვინოს არ დავლევ, გზაში არ დავიწვები და საერთოდ მიხარია რომ დავბრუნდი. არადა სულ სამი დღით ვიყავი წასული :დ

რაღაც ეს სიმღერა გამახსენდა ამ პოსტის წერისას,  მისი ტექსტი მიტრიალებდა თავში. No one laughs at God in bed when mosquitos are sucking blood from them ესეთი რამეც უნდა მიმატებინა ტექსტში :დ

Regina Spektor -Laughing with