Archive for the ‘კომიქსი’ Tag

დეკადის საუკეთესო ფილმები

დეკადის რჩეული მუსიკალური ალბომებისა და სიმღერების პრეზენტაციის შემდეგ ჯერი მხატვრულ ფილმებზე მიდგა.

ბევრი შესავლის გარეშე გაგაცნობთ, ჩემი აზრით XXI საუკუნის ტოპ 10 ფილმს(მხატვრულსაც და ანიმაციურსაც).

10)Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan(2006)

არასოდეს არ მიცინია არც ერთ ფილმზე ისე როგორც Borat–ზე. საშა ბარონ კოენი(ბორატი) თანამედროვეობის ენდი კაუფმანია. სკანდალური, ამოუცნობი და ძალიან სასაცილო.

ფილმი თავიდან ბოლომდე არის არა ყაზახეთის არამედ ა.შ.შ.–ის მიწასთან გასწორება. მსოფლიო ჰეგემონის პოლიტიკის დაცინვა, მისი მოსახლეობის შავი იუმორის ტყლაპოში ამოსვრა. ნამუშევარი თავისი ფსევდო–დოკუმენტურობითა და გადაღების სტილით ორიგინალური და კიდევ უფრო მიმზიდველია.  ეს ფილმი არა დეკადის არამედ საერთოდ, ყველა დროის ერთ–ერთი საუკეთესო კომედია.

9)The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford(2007)

ვინაა ენდრიუ დომინიკი? სად იყო ეს ნიჭიერი კაცი აქამდე, რატომ არ ირებდა ფილმებს? ეს ნამუშევარი წიგნს მაგონებს. მხატვრული ლიტერატურის კარგი შვილია. ფილმი თავისი ხანგრძლივი ქრონომეტრაჟის მიუხედავად ერთი წამითაც არ განდომებს დაძინებას, ფილმის გადახვევას ან რეჟისორის შეგინებას.  რასელის ეს ნამუშევარი მთლიანად ორი ადამიანის ისტორიას ეძღვნება, ორი პიროვნება რომელიც ჩვენს თვალწინ განიცდის ტრანსფორმაციას. უშიშრები იღლებიან ყოველდღიური ყოფისაგან, მშიშრებს შურთ, უორენ ელისი და ნიქ ქეივი კი ამ ყველაფერს თავიანთი ჰანგებით აფორმებენ. ოპერატორული ნამუშევარი ფენომენალურია. ბრწყინავლე კადრები, რომლებიც გატყვევებს და სურვილს გიჩენს ოპერატორი თუ არა კარგი ფოტოგრაფი მაინც გამოხვიდე. ბრედ პიტი და ქეისი აფლეკი ბრწყინვალე ტანდემს ქმნიან, უფრო ზუსტი ვიქნები თუ ვიტყვი რომ ზედგამოჭრილები არიან თავიანთი როლებისთვის.

8)Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring(2003)

ფილმის დასაწყისში მოვკვდი და 90 წუთის შემდეგ მკვდრეთით აღვსდექი. მცხვენოდა ჩემი თავის,  მეზიზღებოდა ჩემი ცხოვრება, ჩემი ყოველდღიური ყოფა.

ზუსტად იგივე მოხდა მეორე ნახვაზე, მესამეჯერაც იგივე განმეორდა.  რიგით მეოთხე სეანსზე მივხვდი, რომ არ იყო აუცილებელი კიმ კი დუკის წალკოტში ცხოვრება რათა სულიერი ბედნიერებისთვის მიმეღწია. დავარწმუნე ჩემი თავი, რომ ეს მხოლოდ ფილმი და რეჟისორის ბოროტი ჩანაფიქრი იყო მოეხიბლა ყველა, შეეყვარებინა ყველასთვის ფილმი და უკარებად დარჩენილიყო ბოლომდე, თუმცა…

ბოლოს იყო ისევ პირველი სეანსი, ისევ გაზაფხული დადგა და ისევ მოვკვდი რეინკარნაციის მოლოდინში.

7)Pan’s Labyrinth (2006)

ხავიერ ნავარეტეს იავნანა მუდამ ჩამესმის ყურში როდესაც ეს ფილმი მახსენდება. გილერმო დელ ტორომ ფენომენალური სამუშაო გასწია, თავისი “ბინძური” ფანტაზიებში გახლართა ერთი შეხედვით საბავშვო ფენტეზის ისტორია, ზემოდან ომის საშინელება მოაყარა ნამუშევარს და ფავნას დახამრებით ჯადოსნური ფილმი გამოუვიდა. პატარა ოფელიას ისტორია, რომელიც ცდილობს არ დაიკარგოს ამ საზიზღარ და საშინელ სამყაროში. როდესაც საქმე Fantasy–ს ეხება თიტზე ჩამოსათვლელი რეჟისორებია რომლების გილერმო დელ ტოროს გვერდით დაყენება შეიძლება.

6)Ratatouille (2007)

Pixar–ზე არაერთხელ დამიწერია. ჩემი ფავორიტი ანიმაციური სტუდიაა, იქ მომუშავე პერსონალი წლიდან წლამდე სულ უფრო და უფრო მაოცებენ თავიანთი კრეატიულობითა და გენიალურობით.  ძალიან ძნელია რომელიმე მათი ნამუშევრის გამორჩევა და საუკეთესოდ დასახელება, თუმცა რატატუი სხვა ანიმაციურ ფილმებს სულ ცოტათი მირჩევნია. მიზეზი ამისა მულტფილმის პერსონაჟებია. არა Pixar–ის სხვა მულტფილმებს არ ვუწუნებ მთავარ გმირებს, მაგრამ რემი, ეგო, ემილი და სხვები უბრალოდ განუმერებლები არიან. ფილმს აქვს ყველაფერი, აბსოლიტურად ყველაფერი იმისათვის რომ შედევრი იყოს. გასაოცარი ანიმაცია,  კარგი სიუჟეტი, იუმორი და სული, ის სული რომელიც ყველა cartoon–ს სჭირდება და ასე ძალიან აკლია dreamwork–ის მულტფილმებს ხოლმე.

5)HERO (2002)/V for Vendetta(2006)

10–ში რამდენიმე ბრწყინვალე ნამუშევარი ვერ შევიყვანე და კიდევ ერთის ამოგდება მომკლავდა :დ ამიტომაც მეხუთეზე ორი ფილმი გავიყვანე, ჩემთვის ორივე თანაბრად მნიშვნელოვანი და  საინტერესოა.

Hero ენგ ლიის  Crouching Tiger, Hidden Dragon–ის შემდეგ გამოვიდა, ამ ფილმის მთელი ესთეტიკა გადმოიტანა უფრო საინტერესო სიუჟეტი შემომთავაზა და გაცილებით მიმზიდველი პერსონაჟები შექმნა. ჟან იმოუს ეს ფილმი შედევრია. არ მინდა პოსტი ძალიან დიდი და დამღლელი გამომივიდეს, ამ ფილმს ოდესმე აუცილებლად მივუძღვნი ცალკე პოსტს სადაც დაწვრილებით ვისაუბრებ დეტალებსა და სიმბოლოებზე რომელიც ამ ფილმში უხვადაა გაბნეული.

V for Vendetta ალან მურის გენიალური კომიქსის ძალიან ძლიერი ადაპტაციაა. ეტყობა ძმები ვაჩოვსკების ხელი(Matrix–ის რეჟისორები). ყველაზე “რევოლუციური”  ფილმი რომელიც ბოლო 9 წელიწადში გამოვიდა.  ვიი გაი ფოუკსის ნიღბით ჩემთვის თავისუფლებისა და დაუმორჩილებლობის სიმბოლოა. “People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people” -V

4) Ghost in the Shell 2: Innocence(2004)

აუცილებლად მოუსმინეთ!

Matrix–ისამდე 4 წლით ადრე მამორუ ოშიმ შექმნა ანიმე რომელიც ჩემთვის პირადად “სამაგიდო” sci-fi ნამუშევარია.  სიტყვებით შეუძლებელია იმ ატმოსფეროს გადმოცემა რომელიც ამ ფილმშია. ყურებისას თვალწინ არაერთი ფილმი წარმოგიდგებათ Blade runner–იდან დაწყებული, I robot–ით დამთავრებული. ეს არის გენიალური სცენარისა და იდეის ბრწყინვალე ეკრანიზაცია. ყველაზე მაგარი ისაა, რომ პირველი Ghost in the Shell არ შემყავს დეკადის საუკეთესო ფილმებში, ნომერ მეოთხე ადგილს მეორე ნაწილს,Innocence, ვანიჭებ. ძალიან, ძალიან იშვიათად რომ ფილმის სიქველი უფრო მეტად მომეწონოს ვიდრე პირველი ნაწილი, როგორც წესი გაგრძელებები ფულის მოსახეკად ნაცოდვილარი ნამუშევრებია, მიხარია რომ გამონაკლისები არსებობს. თამამად შემიძლია ვთქვა(დავწერო) რომ მამორუ ოშის ეს ნამუშევარი ჰაიაო მიაძაკის  Princess Mononoke–სთან ერთად ყველა დროის საუკეთესო ანიმეა.

3)The Diving Bell and the Butterfly(2007)

2008 წლის ოსკარებზე ჯულიან შნაბელის ეს ფილმი რომ არ წარადგინეს ძალიან დამწყდა გული, თუმცა ბოლო წლებია შევევჩვიე რომ უცხოენოვანი ფილმისათვის ოსკარს თითქმის არასოდეს აძლევენ იმ ფილმს, რომელიც იმსახურებს City of god, Amelie,  Pan’s Labyrinth ყველა ეს ფილმი უოსკაროდ დარჩა და თან თავიანტზე გაცილებით სუსტ ფილმებთან წააგეს.

შნაბელი იანუშ კამინსკის დახმარებით(ოპერატორი) ორი საათით “გვაინვალიდებს”. ჟან დომენიკ ბობი თითოეული ჩვენთაგანი ხდება და მასთან ერთად წერს წიგნს, მასთან ერთად ოცნებობს ისევ მოეფეროს შვილებს, საყვარელს ცოლის დახამრების გარეშე ესაუბროს, ჩვენ მზად ვართ ვიქცეთ პეპელად თუნდაც 3 დღე ვიცოცხლოთ, ოღონდ კი თავი დავაღწიოთ ამ “უმძიმეს” სკაფანდრს.

2)The Fountain((2006)

ძალიან ბევრჯერ მაქვს ეს ფილმი ნანახი და თითოეული სეანსის შემდეგ სრულიად სხვადასხვა ადგილი ექნებოდა ამ ფილმს ჩემს ათეულში, ზოგიერთი ნახვის შემდეგ კი საერთოდ არ ექნებოდა. დარენ არონოფსკი ამდენ სიმბოლოს და ასე ცოტა გასაღებს მაძლევს, რომ გავიგო ყველაფერი. არადა მეც მსურს დავეწაფო სიცოცხლის ხეს, შევიგრძნო სიყვარულისა და უკვდავების გემო, ვეზიარო შიბალბას ფენომენს და კლინტ მენსელი Mogwai–სთან ერთად არ წყვეტდეს most amazing music score–ს შესრულებას.  ალბათ სწორედ ამიტომ მომწონს ასე ეს ფილმი, რომ ბოლომდე ვერ გავფატრე და გამოვიკვლიე იგი.

1)Oldboy(2003)

“Even though I’m no more than a monster – don’t I, too, have the right to live?”

პირველად ვუყურებ ამ ფილმს. დაწყებიდან 5 წუთში დავასტოპე ღრმად ჩავისუნთქე, “ბლინ საღოლ ნაითი(მან მირჩია ეს ფილმი) რაღაც კარგი ჩანს” გავიფიქრე.  ნახევარი საათის შემდეგ მოწყვეტილი ვარ სამყაროს, მე ჩან ვუკ პარკს ვლოცავ და ვლოცლუობ ფილმი კიდევ დიდხხანს გაგარძელდეს. აი დაე სუ ჩაქეუთით ხელში მიიკვლევს გზას ლიფტისაკენ. კვლავ ვაპაუზებ ფილმს… “სრულყოფილი სცენააა, ორიგინალური და სისხლისგამყინავი, თან რა მუსიკაა” გავიფიქრე მე. ფილმი დასასრულს მიუახლოვდა. ფინალი გამაოგნებელია, უბრალოდ შეუდარებელი, ბოლო 15 წუთი მინდა ჩემი გადაღებული და მოფიქრებული იყოს, მშურს რეჟისორის.

თუმცა ფილმის ყურებას მაინც ვაგრძელებ, ტიტრებს ბოლომდე ვუყურე, მძიმე ნაბიჯებით გამოვედი ოთახიდან. ჩემს ძმას ვთხოვე ფილმი ენახა მე კი ენა მოვიჭერი, ეს იყო ერთადერთი რისი გაკეთებაც მიზანშეწონილად ჩავთვალე.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Dream On

5 ოცნება ეს თემა რამდენიმე კვირის წინ შემოგორდა ქართულ ბლოგსამყაროში, დაიტაგა ბევრი ბლოგერი, მათ შორის მეც(ჩორვენმა დამტაგა) ხოდა დავწერ ჩემი ოცნებების შესახებ.

1)Super power –  ბავშვობაში ძალიან მიყვარდა კომიქსები. განსაკუთრებით Marvel–ის სამყარო. პრინციპში ეხლაც სიამოვნებით წავიკითხავდი დრო, რომ მქონდეს. მუდამ მინდოდა რაიმე სუპერძალა მქონოდა და სიმართლე ითქვას არც ეხლა ვიტყოდი უარს. ყველაზე მეტად მაგნიტოს შესაძლებლობები მიზიდავს. ამ მუტანტს ყველანაირი ლითონის მართვა შეუძლია. ეუფ რას გაასწორებდა :დ

2) Dream job – ნუ პირველი სურვილი ფენტეზის სფეროა, პრინციპში ჩემი ოცნების სამსახურიც თითქმის უტოპიურია.

მინდა დაახლოებით ესეთი სამსახური. ადამიანს ან ადამიანთა ჯგუფთან ერთად ვუყურებ ფილმს(რომელსაც მე ვურჩევ), შემდეგ კი ვარჩევთ ფილმს, ნუ ისინი ჩაინიკები არიან და დეტალებში ჩაღრმავებაში გიდობას მე ვუწევ. წარმოიდგინეთ ამაში რომ ფულს გიხდიან.

3)My greatest creation – ჩემი ოცნებაა South Park–ის ქართული ვერსია შევქმნა. სტილის გადმოტანა მინდა მხოლოდ დანარჩენს ყველაფერს ქართულს გავაკეთებდი, პერსონაჟებს, სიუჟეტს, იუმორს. 3–4 სერიის სიუჟეტი დაწერილიც კი მაქვს :დ მინდა ანიმაციური სერიალი რომელსაც არანაირი საზღვრები არ ექნება.

4)Home sweet home – ჩემი საკუთარი სახლი მინდა. უფრო ზუსტი თუ ვიქნები ბინა. დაე იყოს შანხაის დასახლებაში. ორ–ოთახიანზე მეტი არ მინდა. არც რემონტი და გამოწყობაა საჭირო. მე თვითონ მოვუვლი.

5) fortune – ეს ოცნება რომ ყველაზე ზედა ოცნება ამიხდეს :დ ნუ ჯანდაბას ერთი მაინც. ჯამრთელობაც იქნება მერე და ბედნიერებაც.

მე ვტაგავ:

დათო გორგილაძე

Kubrick

Clown

Je m’appelle Eka

ყვავა

Watchmen

2008 წელს როდესაც ეკრანებზე Dark Knight გამოვიდა, მაყურებლებმა და კრიტიკოსებმა ფილმს რევოლუციური უწოდეს. ფილმის fantasy კომიქსის ადაპტაციაზე მეტად, კრიმინალური დრამა იყო.

აი გავიდა თითქმის ერთი წელი და ზაკ სნაიდერმა გადაიღო Watchmen. ნამდვილი რევოლუციაც სწორედ აქ იღებს სათავეს. ისე სიმბოლურია ამ ფილმს რევოლუციურს, რომ ვუწოდებ. Watchmen ალან მურის კომიქსების ადაპტაციაა, ალან მური კი ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი რევოლუციონერის V-ის შემქმნელია(V for Vendetta).

ფილმი ბობ დილანის The Times They Are a-Changin‘ მელოდიის ფონზე იწყება. ტიტრებზევე ეტყობა ნამუშევარს, რომ რაღაც ახალ, უცხო, ხილთან გვაქვს საქმე. სიმღერის სათაურის არ იყო, ფილმის დაწყებიდან ყველაფერი იცვლება ჩვენს გარშემო. ტრუმენ კაპოტე, მიკ ჯაგერი, ლეონიდ ბრეჟნევი და ფიდელ კასტრო ენცვლებიან ერთმანეთს ეკრანზე. მათ გარშემო კი სუპერგმირები არიან. ენდი უორჰოლის მუზა ნიღბიანი გმირები არიან, ერთ-ერთი ასეთი გმირი კენედის მკვლელია. სწორედ კომედიანტის გასროლილი ტყვია მოკლავს ა.შ.შ.-ის პრეზიდენტს. ფილმის მოქმედება ალტერნატიულ სამყაროში მიმდინარეობს. იქ სადაც სუპერგმირები არსებობენ, იქ სადაც ა.შ.შ-მა ვიეტნამის ომში გაიმარჯვა, რიჩარდ ნიქსონი მესამე ვადით იქნა პრეზიდენტად არჩეული, განკითხვის დღის საათი კი სულ უფრო და უფრო აახლოებს საბჭოთა კავშირსა და ა.შ.შ-ს ბირთვულ ომთან. ალტერნატიულ 1985 წელს რეალური საფრთხე ემუქრება სამყაროს განადგურების და ეს არც უცხოპლანეტელების ბრალი იქნება, არც ხელოვნური ინტელექტისა ან სუპერგმირების.

ზაკ სნაიდერმა არ უღალატა “300-ის” გადაღებისას არჩეულ სტრატეგიას და ზედმიწევნით ზუსტად გადმოიტანა პირველწყაროში(კომიქსში) მოცემული სიუჟეტები და ილუსტრაციები. მან შექმნა 80-იანი წლების ნიუ-იორკი ალტერნატიული სახელი, ბნელი, ბინძური, პირქუში. ატომური ომის მოლოდინში ქალაქი უკვე მკვდარია, თითქოს ხვდება, რომ განწირულია. დიდი ხანია სუპერგმირები აღარ დაიარებიან ქალაქში, ისინი გარიყეს და მოიშორეს ისე როგორც საერთოდ ადამიანები ვექცევით ხოლმე ყველაფერს, რაც თავის მოვალეობას შეასრულებს. სუპერგმირებმაც გაკეთეს თავიანთი საქმე, ვიეტნამის ომი მოაგებინეს ა.შ.შ-ს. რაზეც “მადლობამ” არ დააყოვნა და გუშაგების(watchmen-ის ამაზე უკეთესი თარგმანი ვერ მოვიფიქრე) წინააღმდეგ აქციები დაიწყო. ყოველთვის ასე ვიქცევით ხოლმე, მუდამ რაღაცით ვართ ადამიანები უკმაყოფილოები, ჩვენი გმირები ჩვენი მტრები ხდებიან მაშინ, როცა მოწყენილობას ვგრძნობ და ხელები გვექავება აქციებზე ტაში ვუკრათ.

გუშაგები ექვსნი არიან სულ. ექვსი ერთმანეთისგან აბსოლიტურად განსხვავებული სუპერგმირი. ზაკ სნაიდერმა აქ ივაჟკაცა და ძალიან კარგად გადმოსცა, თითოეული პერსონაჟი. როშაჰი, დოქტორი მანჰეტენი, ბუ, ოზიმანდიასი, კომედიანტი და აბრეშუმის აჩრდილი(რა საშინელებაა ქართული თარგმანი) არაფრით გვანან იმ სუპერგმირებს რომელთა ეკრანზე ხილვასაც ჩვენ მივეჩვიეთ. ისინი მოწინააღმდეგეებს დაუნდობლად უსწორდებიან, სწორედ ეს სისხლიანი სცენები, noir-ის სტილის გადაღება და შენელებული კადრების გამოყენება ფილმს ვიზუალურად შთამბეჭდავს ხდის, ვიზუალურ სრულყოფილებას თან ახლავს კარგი მუსიკალური გაფორმება, ჭკვიანური დიალოგები და საკმაოდ ჩახლართული სიუჟეტი. ისეთივე ჩახლართული როგორიც როშაჰის ცხოვრებაა, ეს პერსონაჟი ხორცშესხმული ამბოხია, ალტერნატიული სამყაროს ჩე გევარა, თავისუფლებისათვის მებრძოლი გმირი, რომელსაც ბავშობისდროინდელი ტრამვები არ ანებებენ თავს. მისი სახე მისი ნიღაბია, ნიღაბი რომელიც მუდამ იცვლის სახეს, ნიღაბი რომელიც არასოდეს იღიმის. კომედიანტი ტიპური ვიეტნამგამოვლილი ამერიკელია, ძალადობაზე მომართული მამრი, რომლისთვისაც ცხოვრება ერთი დიდი ხუმრობაა. დოქტორი მანჰეტენი ერთადერთი სუპერგმირია, რომელსაც მართლაც სუპერ შესაძლებლობები აქვს. ერთ-ერთი ექსპერიმენტის ფატალურად დასრულებამ ჯონ ოსტერმანი, ლურჯი ფერის ღმერთკაცად აქცია, რომელსაც დოქტორი მანჰეტენი უწოდეს. ღმერთის ძალამ ნელ-ნელა მოკლა ჯონში ადამიანი, მისი ფიქრები სულ უფრო ნაკლებად გავდა ადამიანისას. ის უემოციო არსებაა, რომლისთვისაც ადამიანები სასაცილო ქმნილებები არიან. ბუ და ლორი იუპიტერი(აბრეშუმის აჩრდილი) ერთმანეთზე შეყვარებული წყვილია, რომელთაც ენატრებათ სუპერგმირების ცხოვრება, ენატრებათ ის დრო როდესაც კოსტუმებში გადაცმულები ადამიანთა დასაცავად გამოდიოდნენ ნიუ-იორკის საგუშაგოზე. სუპერგმირების ცხოვრების დასრულებასთან ერთად გაქრა ღიმილი მათი სახიდან. ამ ამბის პროტაგონისტი და ანტაგონისტი ოზიმანდიასი.ალტერნატიული სამყაროს ალექსანდრე მაკედონელი. მან იცის რომ მსხვერპლი აუცილებელი, მილიონების გაწირვა მილიარდების სახელით ერთადერთი გამოსავალია სამყაროს გადარჩენისა. მისი გეგმა ხუმრობაა, რომლის დასაწყისშიც ბევრი დაიღუპება, ბოლოს კი გადარჩენილები იცინებენ.

ბირთვული ომის თავიდან აცილებაზე ყველა გმირს თავისი აზრი აქვს, ყველა მართალია და სწორედ ესაა მთავარი, არ არსებობს გადაწყვეტილება ან მეთოდი რომლითაც კმაყოფილი დარჩება ყველა. ყოველთვის საჭიროა მსხვერპლზე წასვლა, გარისკვა, ცდა.

ზაკ სნაიდერმა შეძლო და ალან მურის სათქმელი ზედმიწევნით ზუსტად გადმოსცა ამ ფილმი, ერთი “ღიმილის” ქვეშ გააერთიანა მთელი ფილმი. რამდენიმე შეცდომა დაუშვა რეჟისორმა რომელიც ფილმს დაღს ასვამს, პირველ რიგში ეს ფილმის ხანგრძლივობაა. 160 წუთი ფილმის ყურება ძნელი საქმეა, რაც არ უნდა საინტერესო, ინტელექტუალური დიალოგებით დატვირთული და ვიზუალურად შესანიშნავი იყოს. გასული საუკუნის 80-იანი წლების ამ კომიქსის სიუჟეტი ძალიან გავს დღევანდელ მოვლენებს. საბჭოთა კავშირის მაგივად რუსეთია უბრალოდ და პირდაპირი მუქარა ფარულითაა შეცვლილი. ყველას ჭირდება თავისი სუპერგმირი და ჩვენც ეხლა ჩვენს Superhero-ს ველოდებით, სამწუხაროდ იმდენს ვერ ვხვდებით, რომ გავაანალიზოთ არანაირი ობობა არ მოვა და არ გვიკბენს ხელზე, არც პლანეტა ქრიფთონიდან ჩამოვა ვინმე ჩვენს გადასარჩენად, ეჭვი მეპარება გოთემის არ არსებობის გამო ბეტმენსაც ტყუილად ველოდებით და არც ჰალკად ქცევა “გვემუქრება” დიდად. ასე რომ ყველამ ტრაკი გავანძრიოთ ჯობს და თვითონ გავხდეთ “სუპერგმირები”.

სამწუხაროა, რომ ფილმი დიდი ეკრანზე ვერ ვნახე. საქართველოს კინოთეატრებში არ ჩამოუტანიათ და ცუდია ასეთი ფილმი მონიტორთან, რომ ვნახე.

პოსტი მინდა ერთი ანეგდოტით დავასრულო რომელსაც როშაჰი ფილმში ყვება და ლაითმოტივად გასდევს მთელ ფილმს :

“Man goes to doctor. Says he’s depressed. Says life is harsh and cruel. Says he feels all alone in a threatening world. Doctor says, “Treatment is simple. The great clown Pagliacci is in town tonight. Go see him. That should pick you up.” Man bursts into tears. Says, “But doctor… I am Pagliacci.”

8/10

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

შვარცნეგერით გახარებული ანუ რისი ცქერა ღირს კინოში

ადრე დავწერე პოსტების სერია ზაფხულის ბლოკბასტერების სეზონის შესახებ. გადავწყვიტე რომელ ფილმებსაც ვნახავ, თან ჩემი შთაბეჭდილებებიც დავწერო, ჩემი მოკრძალებული აზრით ღირს თუ არა ფილმის ნახვა.

X-Men Origins: Wolverine ჰიუ ჯეკმანი 2000 წელს გავიცანი. ტანზე ეტყობოდა ქალებში მეტად პოპულარული გახდებოდა, სახეზე კი ნიჭიერი მსახიობის შთაბეჭდილება დატოვა. 6 წლის შემდეგ მან დამარწმუნა თავის ნიჭიერებაში როდესაც, ჯერ ვუდი ალენის ფილმში(the scoop) ითამაშა, შემდეგ არონოფსკის Fountain-ში ერთბაშად სამი პერსონაჟის როლი შეასრულა და 2006 წელი Prestige-ში ბეილთან სუპერ დაპირისპირებით დააასრულა. სამივე ფილმში უმაღლეს დონეზე შეასრულა თავისი მოვალეობა და იმედი მქონდა, რომ Wolverine-ც კარგი იქნებოდა. სამწუხაროდ ფილმმა იმედები გამიცრუა. ბავშობაში კომიქსებს სისტემატიურად ვკითხულობდი და სამი პერსონაჟი მიყვარდა გამორჩეულად. Wolverine, Daredevil და Capitan America. Daredevil-ზე რბილად, რომ ვთქვა სუსტი ფილმი გადაიღეს თავის დროზე, მაგრამ არ მეგონა თუ Wolverine უფრო ბანძი აღმოჩნდებოდა. ძალიან სუსტი სცენარი. Tv show-ებისთვის დამახასიათებელი დიალოგები და 90-იანი წლების შესაფერისი სპეცეფექტები. Heroes რომ არის სერიალი, მაგას უფრო კარგი CGI(კომპიუტერული) ეფექტები აქვს. ნუ კარგი ფილმი ბანძია იმიტომ, რომ რეჟისორია სირთა მბრძანებელი, მაგრამ მე ჰიუ ჯეკმანმა უფრო დამწყვიტა გული. Wolverine ყველაზე გულჩვილი და მტრებისადმი ლოიალურად დამოკიდებულ პიროვნებად წარმოაჩინა. იმენა თინეიჯერების საყვარელ სუპერგმირად აქცია ამხელა ფილარმონია კაცი.

4/10

Angels and Demons რატომ იღებს ასეთ ფილმებს რონ ჰოვარდი? ან რა უნდა ტომ ჰენკს? ისეთი იდიოტური ფლოთი არ აქვს ფილმს როგორიც Da Vinci Code-ს აქვს, მაგრამ არც ეს უქნია ღმერს(ჰაჰა ღმერთი ამ ფილმთან დაკავშჲრებით რაღაც არ ჯდება). გულისამრევია რომ ჰენქსის დონის მსახიობი და ჰოვარდისნაირი რეჟისორი ფულის გამო ასეთ პროექტებში მონაწილეობას თანხმდებიან.

3/10

Terminator Salvation არასოდეს მეგონა თუ არნოლდ შვარცნეგერის ეკრანზე გამოჩენას ოვაციებით შევხვდებოდი, მეტიც მისმა დუნდულების დანახვამ კინოთეატრში ჩვენი(მეგობრების) ღრიალი გამოიწვია რომელიც, 20-30 წამი გაგარძელდა. ბლინ მაინცდამაინც კომპიუტერით გაკეთებული შიშველი შვარცი უნდა გამოჩნდეს, რომ გაგეჭვიძოს კაცს?!. ფილმს აკლია მთავარი, სული არ აქვს, ის სული რომლითაც თავის დროზე ჯეიმს კამერონმა შექმნა ამ ფილმის პირველი და მეორე ნაწილი. ფილმში კომპიუტერული ეფექტების გარდა არაფერი ვარგა. უკვე მილიონჯერ ნანახი რობოტებისა და ადამიანის ბრძოლა, უამრავი სროლა და უაზრო დიალოგებია. ბანალური ფინალი და კიდევ უფრო ბანალური სიუჟეტი. კრისტიან ბეილი 10 წუთი ჩანს სულ ეკრანზე. რეჟისორი რომ MCG იქნება აბა რას უნდა ელოდე კაცი. არადა ტრეილერის მერე, მაგარი იმედი მქონდა კარგ პოპკორნ მუვის ვნახავთქო.

5.5/10

Up(ქართულად)

“კოხორა” რომ გაახმოვანებს პერსონაჟს რა უნდა იყოს ის გახმოვანება. ერტადერთი ნაკლი სწორედ ქართული დუბლირება იყო, დანარჩენი ყველაფერი უმაღლეს დონეზეა მულტფილმში. Pixar-ის პროდუქცია სხვანაირი არც სეიძლებოდა ყოფილიყო. პირველი 40 წუთი არაამქვეყნიური საოცრებაა. ძალიან სევდიანი და ლამაზი, შემდეგ ერთგვარ კალაპოტში ჯდება მულტფილმი და სამწუხაროდ რეჟისორი, არც ცდილობს ნამუშევრის, ამ კალაპოტიდან ამოგდებას . მთლიანობაში კარგი მულტფილმია, თუმცა თითქმის ყველა პიქსარის ქმნილება გაცილებით მიმზიდველი და კარგი საყურებელია.

8/10

Transformers: Revenge of the Fallen

ეს ფილმი სახლში არ ნახოთ. კინოდან გამოსულმა, რომ ვიფიქრე რა შთაბეჭდილება მექნებოდა ეს სახლში, რომ მენახა, ძალიან გამიხარდა ბილეთში ფულის დახარჯვა. ფილმს აქვს ყველაფერი რაც summer ბლოკბასტერს ჭირდება. შეუჩერებელი ექშენი,რობოტები, იუმორი, მეგან ფოქსი, დაკა-დუკი და ისევ მეგან ფოქსი. სიუჟეტი ბანალური და გაცვეთილია, მაგრამ who cares. ფილმის ერთადერთი მინუსი ქრონომეტრაჟია. 150 წუთი ასეთი ფილმისთვის ძალიან დიდია.

8/10

გაგრძელება იქნება

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)