Archive for the ‘მარშუტკა’ Tag

ეს ჩვენ ვართ ინვალიდები

ამ პოსტის დაწერას დასვენებული და დამშვიდებული ვაპირებდი, მაგრამ ისე გამოვიდა რომ ძალიან მაგრად დაღლილი და 1,5 ლიტრა ღვინოს ნასვამი ვწერ.

ორიოდე დღის წინ მარშუტკის მძღოლმა რომელშიც მე ვიმყოფებოდი ინვალიდ ადამიანს(ყავარჯნებზე იდგა) არ გაუჩერა მანქანა, ეს სანამ ამოვა მანამდე დროს დავკარგავო, ღმერთო შენ მაპატიე რომ ვერ ვეხმარები ამ ადამიანსო და პირჯვრის გადაწერით განაგრძო გზა. გავღიზიანდი მაგრად. მეჩქარებოდა მე იმედში, მაგრამ იმ ინვალიდს რა დრო უნდა წაერთმია ჩემთვის, დიდი-დიდი 40 წამი. ეს დრო ჩემთვის არაფრის მომცემი იყო, იმ გაჭირვებულ ადამიანს კი გარეთ უაზროდ დგომას აარიდებდა.

დიდი ხანია რაც ვუკვირდები, რომ ინვალიდებს საქართველოში საჭირო ყურადღებას არ აქცევენ.  მაგარი კიდია  ხალხს რას და როგორ შვება სხვადასხვა გრძნობის ორგანოწართმეული ადამიანი.   ინვალიდის სავარძლის სპეციალური “გზა” არსებობს ბევრგან, აღარაფერს ვამბობ იმაზე რომ ხალხი ყურადღებას არ აქცევს მათ დეფექტს. კი ძალიან კარგია როდესაც ადამიანს არ აგრძNობინებ, რომ ის შენგან განსხვავდება, მაგრამ ძალიან ცუდია როდესაც ცალფეხა ადამიანს სკამზე დაჯდომას არ აცლი ისე ქოქავ მანქანას. არადა ასეთი რამ  ძალიან ბევრჯერ მინახავს მარშუტკაში.

ყველაზე გულისმარევი ის ფაქტია, რომ სუფრებზე და საუბრებში ყველა თავს იკლავს ან სასმის სასმისზე ცლის ინვალიდების დალოცვაში ანდა დემაგოგიას ეწევა მათი უფლებების დაცვისას, მაგრამ როცა მართლა შეუძლიათ მათი დახმარება მაშინ ხელს არ ანძრევენ, ამრეზით უყურებენ ხალხს რომლებიც ცდილობენ  მწვანის ანთებისას ქუჩა გადაკვეთონ რაც შეიძლება სწრაფად ან რომელიმე მუნიციპალურ ტრანსპორტში შესვლას ლამობენ და შედარებით დიდ დროს უთმობენ ამას.

რაღაც-რაღაცეების პატივისცემა ისე უნდა ვისწავლოთ რომ საკუთარ თავზე არ გამოვცადოთ. მერე ყველანი მაგრები ვართ აი ღმერთმა ეს გვიქნა და ის გვიქნა, იგივეს არავის ვუსურვებ და ასეთი რაღაცეები.

ჩემი ოცნებაა!!!

მე ვოცნებობ ხოლმე. დიახ მეგობრებო ჩემნაირი ბგე ვაჟკაცი დროს უთმობს ფუჭ(ვინ იცის) ოცნებებს. მე მიხარია, რომ ალბათ პირველი ვარ ვინც ვაჟკაცობა და ოცნება ერთმანეთს დაუპირისპირა. ეს სხვა დროისთვის, ეხლა კი მინდა ჩემი ოცნებებისა და სურვილების მცირე ჩამონათვალი გაგაცნოთ.

მე ძალიან მინდა/ჩემი ოცნებაა

1)საქართველოში გოგოები ფეხებს კარგად იპარსავდნენ და შავ წერტილებს არ ვხედავდე ხოლმე

2)მდედრები ძუძუებს შორის თმას რამეს უხერხებდნენ. არაა სასიამოვნო, როცა მომავალი ბავშვების დედა ბანჯგვლით მიტოლდება და მამარცხებს ხოლმე.

3) ტაქსისტები ჩუმად ისხდნენ მანქანაში. საქართველოს გადარჩენის უეჭველი გეგმები და ფაიზაღი გზები მიშას გადაგდებისა არ მაინტერესებს დიდად

4)საქართველოს საფეხბურთო ნაკრებმა ფუნქციონირება შეწყვიტოს, ოფიციალურად.

5)საზოგადოებრივი ტელევიზიის სლოგანი “არხი განწყობისათვის” მაგივრად შეიცვალოს “ჩვენ გადაცემების გაკეთება არ ვიცით”

6)”თენდება გვიან” და “ყავა და ლუდის” ყველა სეზონი ნახოს ორივე სერიალის რეჟისორმა. იქნებ მიხვდნენ, რომ სატანას ემსახურებიან

7)მარშუტკის მძღოლები სულ არ წუწუნებდნენ, ბენზინს არ ასხამდნენ როცა მე ავდივარ მაშინ, სასურველია არც ზეთი გამოცვალონ და არც სვეჩები, ნუ თუ იკაცებენ და მანქანას დაქოქავენ ავლაბრამდე მადლობელი ვიქნები მხოლოდ.

8)მთელ მსოფლიოში მშვიდობა სუფევდეს. ეს ისე ვითომ მის მსოფლიოს შესარჩევ კონკურსზე ვარ. არავინ არ იცის რა ხდება, მუდამ ფორმაში ყოფნას ვცდილობ.

9)შალვა ნათელაშვილთან, ბოკერიასთან, სააკაშვილთან, ძმებ გაჩეჩილაძეებთან, სანიკიძესთან ერთად სუფრაზე დამსვა. მარტო ჩვენ რომ ვიყოთ პლიუს აქუაბრდია თამადად. სადღეგრძელოები მაინტერესებს მარტო.

10)უცხოეთში ყოველ მეორე კვირას ჩვენი თანამოქალაქეები თავს არ გვჭრიდნენ ძარცვითა და სირობებით.

11)Red Hot Chili Peppers-მა ახალი ალბომი გამოუშვას

12)Interpol-მა და Strokes-მაც ბარემ იგივე ქნას

13)საქართველოში ჩემი საყავრელი ბენდებიდან 3 მაინც ჩამოვიდეს

14)“ალანიამ” HDTV ხარისხით მაინც გაუშვას ფილმები. გვესმის რომ ბიტკომეტს მაგრად ხმარობენ და Ts და SCR ხარისხით ფილმებს სწრაფად ტრეულობენ, მაგრამ Tv-ში არც ისე კარგი საყურებელია მაგ ხარისხით ფილმები.

15)ყველაფერზე არ ასიგნალებდნენ მძღოლები.

16)ტანსაცმლის მაღაზიაშებში კონსულტანტები(გამყიდვლები) იღიმებოდნენ. ტანსაცმლის საყიდლად შევდივარ, მათ შესაბმელად ხო არა.

17) უპატრონო ძაღლები ერთდროულად ააალდნენ მთელს საქართველოში და დაიფერფლონ

18)Coldplay არ ითვლებოდეს ყველაზე კარგ ჯგუფად, Prison Break საუკეთესო სერიალად, “კოხორი” ყველაზე მაგარ ვიდეოდ, გუბაზ სანიკიზე ყველაზე დიდ პატრიოტად, Twilight ნორმალურ(მითუმეტეს კარგ) ფილმად და ლელა კაკულია წინასწარმეტყველად.

19)დაინგრეს სტერეოტიპი მუსიკის აზრზე არ ხარ თუ PInk Floyd ან Led Zeppelin არ მოგისმენია(არუსმენდი ან უსმენ), პაზოლინი, ბერტოლუჩი, ანტონიონი ან ბერგმანი თუ არ გიყვარს კინო არ იცი რა არის,  მარკესი თუ არ გიყვარს, დოსტოევსკის მამას თუ არ ეძახი ლიტერატურა შენთვის უცხო ხილია.(პირველი ვარიანტი)

20)დაინგრეს სტერეოტიპი მუსიკის აზრზე არ ხარ თუ Velvet Underground ან Radiohead არ მოგისმენია. ჯარმუში, კუბრიკი, ჰიჩკოკი ან ბარტონი თუ არ გიყვარს კინო არ გაგისინჯავს. კამიუსა და ვიანს თუ არ იცნობ ბორისას ლიტერატურაში ჩაინიკი ხარ, აჰჰ ხო კუნდერა გამომრჩა კიდევ. (მეორე ვარიანტი)

კარგი იქნება ეს 20 პუნქტი თუ შესრულდება, მანამდე კი სამი დღით თბილის ვემშვიდობები, ან ორით ვინ იცის.

პ.ს ეს სიმღერა მიყვარს მომავალი 3 დღე მაინც. დღეს ვიგემე პირველად და ძლიერ მომწონს.

Joanna Newsom – Peach Plum Pear

პ.ს 2 ძალიან ბევრი ტაგი გავუკეთე ამ პოსტს. მაინტერესებდა როდის მომბეზრდებოდა : ))))

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

ბავშვობის “მახინჯი” ფიქრები – Imeme

დოდკამ ახალი იდეა გვტყორცნა ბლოგსამყაროს და მეც დიდი სიამოვნებით ვერთვები მემეს სამყაროში. თუ რატომ და რისთვის ამაზე მე არ ვისაუბრებ, ყველა დადებითი მხარე დოდკამ თავის პოსტში ჩამოაყალიბა რომელშიაც მე დამთაგა.

ბავშვობაში მეგონა რომ:

1)კოცნაობა(რომელსაც ლუბლუწაობას ვეძახდი) საკმარისი იყო ბავშვის გაჩენისათვის.

2)სამოთხე მეგონა ადგილი სადაც ხალხი ლომებთან და ველური სამყაროს ბინადრებთან ერთად ისვენებს საღამოობით, დილით კი ანგელოზებთან ერთად ბარავენ გარეთ.

3)ტელევიზორში თუ რამე კარგი გადიოდა და ან მე ან ჩემი ძმა სახლში არ ვიყავით(ანუ დუეტი თუ არ იყო შემდგარი). ან მე ან ის სხვა, არხზე გადავრთავდით ხოლმე Tvს. ვუნახავდით ხოლმე კარგ ფილმსა თუ პროგრამას ერთმანეთს, დაბრუნების შემდეგ ერთად რომ გვეყურებინა. სამწუხაროდ “არ ინახავდა” ჩვენი ტელევიზორი არაფერს(ოჰ ეს სლავიტუჩები)

4) თოვლის ბაბუა იყო ნაბოზარი. ერთხელ მოვიდა და მეუბნება საჩუქრები გინდაო. იასნად კი მეთქი. ხოდა თუ საჩუქრები გინდა სოსკაში გამიცვალეო(3 წლის ვიყავი ან 4-ის მოკლედ სოსკაზე შემჯდარი ვიყავი), მეც საჩქურებზე და ტკბილეულზე უარი ვერ ვთქვი და მივეცი სოსკა. იმ დღესვე მომბეზრდა საჩუქარიც და ტკბილეულიც დავამთავრე. იმავე ღამეს მოკვდა ჩემში თოვლის ბაბუა როგორც პიროვნება. მას შემდეგ აღარასოდეს მოსულა ჩემთან ეგ სპეკულანტი.

5) მარშუტკის მძღოლს ხურდა ყოველთვის უნდა დაებრუნებინა. ერთხელ 55-ით ვმგზავრობდი(5-6 წლის ვიქნებოდი), რომელიც მაშინ 25 თეთრი ღირდა. ხოდა დედამ ფული მომცა(50 თეთრი) და მეც სიხარულით მივაწოდე მძღოლს. მან ხურდა დამიბრუნა(ერთის გადავიხადეთ). სახლში რომ ვბუნდებოდით, მძოლის მიერ მოცემული ხურდა სხვა მძღოლს მივეცი(25 თეთრი) ხოდა ველოდები როდის დამიბრუნებს ხუდას. დედაჩემი ჩავიდა დაბლა და მელოდება, მე ვიდექი ასე რამოდენიმე წამი და შემდეგ მძღოლმა მკითხა რა გინდაო, მე შემრცხვა და ჩავედი, ვერაფერი ვუთხარი.

ველი ბავშვობის მოგონებებზე პოსტებს(ვთაგავ) შემდეგი სამეულისაგან:

თათუშკას

ჰიუსტონს(კოსმიურ ჯვაროსანს)

ტომუშკას(Katten Försvann)

Blood Sugar Sex Magik

დავბრუნდი ლაშქრობიდან. ფიზიკურად გამოფიტული, სამაგიეროდ სულიერად ამაღლებული. 3 საინტერესო და ემოციებით დატვითული დღე გავატარი “პახოდში”. შევეცდები ყველაფერი თანმიმდევრობით მოვყვე, თან ისე რომ საინტერესოდ წასაკითხს წააგავდეს მაინც.

10 აგვისტოს 17 საათზე სამთო-ქიმიის წინ ვიდექი. 15 კილოგრამი “ბაგაჟით” დამძიმებული. ეს ჩემი პირველი მცდელობა იყო ლაშქრობაში მონაწილეობის მიღების და ცოტას ვღელავდი. ძალიან მინდოდა ყველა საჭირო ნივთი წამეღო, მაგრამ როგორც შემდეგ აღმოჩნდა 2-3 ზედმეტი რამ ჩამიგდია ჩანთაში და ერთი მაგდენი აუცილებელი საგანი ოჯახში დამიტოვებია(პირველ პირში ვწერ, თორემ ისე მე და ჩემი ძმაკაცი ვიყავით ერთად წასულები და ყველა საჭირო ნივთიც შეთანხმებულად წავიღეთ).

სამი მიკრო-ავტობუსით დავიძარით სოფელ ჯუთისაკენ. სადღაც სამ-ოთხ საათში ჩავედით კიდევაც დანიშნულების ადგილას. მცირე მანძილი გავიარეთ და რადგან ნელ-ნელა ბნელდებოდა კარვების გაშლა დავიწყეთ. მე და გიორგიმ(ჩემი ძმაკაცი) ბოლოებმა დავამთავრეთ საცხოვრებილის წამოჭიმვა, მიზეზი მარტივი იყო, ჩვენი კარავის ყველაზე მაგარ ტრანსფორმერსაც შეშურდებოდა იმდენი რკინა და გსაყრელი ჰქონდა და პლიუს აზრზე არ ვიყავით როგორ უნდა გაგვეშალა. მოკლედ ქალიშვილობა დავკარგეთ კარვის გაშლის ამბავში და მცირე წახემსების შემდეგ დავწექით ყველანი. დილით 6-ზე ყველანი ფეხზე უნდა ვყოფილიყავით. ღამე კარგად მეძინა, არც სიცივეს შევუწუხებივარ და არც საუბარს რომელიც სხვა კარვებიდან ისმოდა.

გზად ჭაუხისაკენ by Mta Mkvarebia

მეორე დილით 7 საათისთვის ყველანი გავემართეთ ჭაუხის უღელტეხილისაკენ. მე როგორც გამოუცდელი ვფიქრობდი, რომ ყველანი ერთად ვივლიდით, მაგრამ მას შემდეგ რაც ძალიან დაიშალა ხალხი და 29 ადამიანისაგან, რამდენიმე ჯგუფი შედგა, მე ვამჯობინე ყველაზე წინ მდგომ ჯგუფს ავყოლოდი, რადგან თუ სიარული გამიჭირდებოდა, უკანასკნელ ჯგუფამდე სულის მოთქმას მაინც შევძლებდი. ერთი საათი საკმაოდ იოლი გზა გავიარეთ, ორიო ყინულის “ხიდი” გადავიარეთ და წყლები ავავსეთ, აქ ჩემმა ჯგუფმა და მე პირველი შეცდომა დავუშვით, როდესაც მცენარებზე მოჭიდებითა და ფორთხვით ავედით კლდეზე და არა ბილიკით როგორც ეს უმეტესობამ გააკეთა. ექსტრიმი მეტია, სამაგიეროდ ძალა ნაკლები გრჩება წინ მყოფი დაბრკოლებების გადასალახად.

By ZVIOSULI

პირველი მეტ-ნაკლებად რთული დაბრკოლებაც გამოჩნდა. ეს იყო გორაკი რომელზე ასვლასაც 20-30 წუთს მოვუნდით და იქ დასვენებაც გადავწყვიტეთ, მე ჩემი ჟაკეტი გავიხადე,მზე უკვე ძალიან აჭერდა. დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ მთელმა გუნდმა ამოაღწია გორაკამდე, მხოლოდ ერთი ადამიანმა ვერ შეძლო ამოსვლა და ის იქვე დაბანაკებულ ალპინისტებთან დარჩა და იმ დღესვე თბილისს გამოემგზავრა.

გზის მესამედიც კი არ გვქონდა გავლილი და უკვე ცხადი ხდებოდა ფაქტი, რომ არც ისე იოლი იქნებოდა ჭაუხის დალაშქვრა და რომ ერთად, ჯგუფურად სიარული სულ უფრო ძნელი გახდებოდა. ჩემი სიარულის ტემპი ნამდვილად არ იყო დაბალი ან მაღალი, მაგრამ რატომღაც დაწინაურებულთა შორის აღმოვჩნდი. 7 ადამიანი მივადექით ჭაუხს(დანარჩენი გუნდი დაახლოებით 90 წუთის სავალზე ჩამოგვრჩა). ბლინ. ვიდექი მთებით გარშემორტყმული და ვგრძნობდი, როგორი უსუსური ვიყავი, თან მსიამოვნებდა, რომ ამ სილამაზის მონა ვიყავი. რადგან შვიდეულიდან არავინ არ იცოდა საიდან აჯობებდა მთაზე ასვლა, ამიტომაც ყველამ ერთად გადავწყვიტეთ, რომ შუიდან ჯობდა გვეცადა ბედი. როგორც შემდეგ აღმოჩნდა ვერ მიგვიღია მთლად სწორი გადაწყვეტილება. ნაშალი და ციცაბო კლდე გვირთულებდა წინ წაწევას, ამას მთის ნახევარის ავლის შემდეგ წვიმაც დაერთო, თუმცა ერთმანეთის დახმარებით შევძელით და დავლაშქრეთ ჭაუხი. არაადამიანურად დაღლილი ვიყავი, თუმცა შეგრძნება რომელიც 3500 მეტრზე დამეუფლა ღირდა ამ დაღლად. ნამდვილად არ ველოდი ასეთი რთული თუ იქნებოდა უღელტეხილის დალაშქვრა, სურათს რომ შეხედავ ადამიანი იოლი ჩანს ყველაფერი. დაახლოებით ისე, როგორც ჭაუხიდან ჩანს აბუდელაურის ტბები. 20-30 წუთის სავალი იქნებაო, ჩემსავით გამოუცდელმა ადამიანებმა მითხრეს, როდესაც მწვერვალიდან გადაღებული ფოტო ვანახე. ეს “30 წუთის” სავალი კი მე 3-4 საათში დავძლიე.

By Stivzi

როგორც ეხლა ირკვევა მემგონი უღელტეხილზე კი არა კლდეზე ავედით ჩვეულებრივზე, თან ყოველგვარი საწირო ნივთების გარეშე. ცოტა დავისვენეთ უღელტეხილზე, უკან მომავლებს გავხედეთ, რომლებიც თოვლის გადასასვლელს უახლოვდებოდნენ(2 საათს ვუგებდით მინიმუმ), მათ დალოდებას აზრი არ ჰქონდა, მთლიანად სველები ვიყავით თოვლისა და წვიმის წყალობით და გაციების გარდა ვერაფერს მივიღებდით გაჩერებით. ჩვენ შვიდეულში არავინ არ იყო ისეთი, რომ სხვისი ბარგი ეტარებინა და ამით დახმარებოდა მოლაშქრეს. მწვერვალიდან გავხედეთ ტბებს. ლურჯი,მწვანე და თეთრი ტბა ჩვენი ლაშქრობის გეგმაში შედიოდა და ღამე ერთ-ერთ მათგანთან უნდა გაგვეთია.

კლდეზე ასვლა ურთულესი საქმეა, მაგრამ დაშვება კიდევ უფრო ძნელი აღმოჩნდა. თავიდან სანამდეც თოვლმა მომცა საშუალება, ჩამოვსრიალდი. ციცაბოგორაკს მივადექი, რომელზეც ნაშალი ქვები, ბალახი და შიგადაშიგ წყლის ტყლაპოები ერთმანეთს ცვლიდა. ეს იყო ყველაზე რთული მონაკვეთი ჩემთვის. უჯოხბის გამო(ჩემი უდიდესი შეცდომა, რომ არ წავირე ჯოხი) ხშირად ვეცემოდი, ან ცუდად ვდგამდი ფეხს და ხელები სულ დავისერე. ტანჯვა-წამებით ჩამოვაღწიე დაბლა. ენერგიისგან მთლიანად დაცლილი ვიყავი, მოძრაობა მიჭირდა, თან ზურგჩანთაზე, მეორე ზურგჩანთან მქონდა გადაბმული და სამხრეებმა გამიღიზიანეს მხრები. თეთრი ტბა დავლაშქრეთ და გავემართეთ ლურჯისაკენ, სადაც უნდა დავბანაკებულიყავით კიდევაც. თეთრი ტბასთან მხოლოდ 5 კაცი მივედით, დანარჩენებმა პირდაპირ გააგრძელეს გზა.

ხედი 3500 მეტრზეფოტო 3500 მეტრზე  By Mta Mkvarebia

7-ის მაგივრად უკვე ცხრანი ვიყავით. ერთი ადამიანი უღელტეხილზე დაგვეწია, ერთი კი ტბიდან დაბრუნებულზე დაგვხვდა. გზა იოლი ჩანდა, მაგრამ ისევ შევცდით, ერთ სირთულეს მეორე ცვლიდა, თან დაღლილი ვიყავი ძალიან და სულ უფრო და უფრო მიჭირდა სიარული. წვიმის დაწყებამ კი ჩვენი აღმართ-დაღმათ სიარული შეაჩერა და გორაკზე დაბანაკება გადავწყვიტეთ. იმ გორაკიდან ლურჯ ტბამდე 20 წუთის სავალი იყო, თუმცა არავის ჰქონდა იმ მანძილის გავლის თავი(3 ადამიანმა გაიარა მაინც). 20:00-ზე წვიმაში კარავი გავშალეთ მე და გიორგიმ და სველები შევედით შიგნით. ნერვები გვქონდა აშლილი, ერთი დღისთვის ზედმეტად ბევრი დატვირთვა მივიღეთ და მაგრად ვიჩხუბეთ, ვიჩხუბეთ რა ვყვიროდით და ვიგინებოდით სანამ გული არ მოვიოხეთ, უაზრობაზე წავეკიდეთ ერთმანეთს, სამაგიეროდ ემოციებისაგან დავიცალეთ : D . 2-3 კაცი გამოჩნდა, რომლებმაც ვარაუდით განაცხადეს, რომ გოგოებმა ვერ შეძლეს უღელტეხილზე ამოსვლა და უკან დაბრუნდნენ. დაახლოებით ერთ საათში გაირკვა, რომ თურმე ყველა ამოსულა კლდეზე და წვიმაში ჩვენკენ მოდიოდნენ, მათ დასახმარებლად ბესო და ქსოვრელი წავიდნენ. მინდა ავღნიშნო , რომ ბესო, ქსოვრელი, ბაქარი და წივწივა ძალიან დაეხმარნენ, გოგოებს სირთულეების დაძლევაში. მე პირადად ნამდვილად არ მქონდა იმისი ძალა, რომ უკან დავბრუნებულიყავი, ან ვინმეს ბარგი მეტარებინა. ჩემი პირველი ლაშქრობა იყო და პატარა გმირობად მეჩვენებოდა ის რაც გავაკეთე, აქამდე სააკაძის მოედნიდან თავისუფლების მეტრომდე მანძილი იყო ყველაზე დიდი და რთული, რომელიც ფეხით მქონდა გავლილი. 12-ის ნახევარზე მოვიდა უკანასკნელი ადამიანი ბანაკში.

ლურჯი ტბა By Mta Mkvarebiaლურჯი ტბა By Mta Mkvarebia

მეორე დილით მშრალ ტანსაცმელს ეძებდა 29 ადამიანი. ყველაფერი სველი იყო და გარეთ ქვებზე დავიწყეთ გაშრობა ტანისამოსის. 12-ში გასავლელი გზა კამფეტად მომეჩვენა იმასთან შედარებით, რაც წინა დღეს გამოვიარე. სამწუხაროდ აქაც დაშალა გუნდი, ისევ ჯგუფ-ჯგუფებად დავიწყეთ სიარული, არადა გზა მარტივი იყო, ბილიკს უნდა გავყოლოდით ყველა, არც მე მოვძრაობდი ძალიან სწრაფად(კვლავ დაწინაურებულ ჯგუფში აღმოვჩნდი).

უპრობლემოდ ჩავედი სოფელ როშკამდე, იქიდან კი კორშისკენ გავემგზავრე, საიდანაც მიკრო-ავტობუსებმა ყველანი სახლში წამოგვიყვანა.

ძალიან კმაყოფილი ვარ ლაშქრობით, ძალიან ძნელი მარშრუტი გამოვიარე და კმაყოფილი ვარ, რომ ყველა სირთულე გადავლახე. მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ ბუნება ულამაზესი იყო, რა და როგორ ეს თავად უნდა იხილო ადამიანმა, თუმცა თუ საკუთარი ძალების რწმენა არ გაქვს იგივე გზის გავლას არ გირჩევ.

რამდენიმე სიტყვას თანამოლაშქრეებზეც ვიტყვი. ახლო მეგობარი და ცხოვრების მეგზური არ გამიჩენია, თუმცა რამდენიმე ძალიან კარგი ადამიანი გავიცანი. “მთა მყვარებიასთან” რომელთან ერთადაც 11-ში გადავლახე ყველა სირთულე, მათლაც მთის მოყვარულია, ერთხელ არ დაუწუწუნებია და გამოუთქვამს საყვედური გზის სურთულის გამო, მე უფრო მეტ ვწუწუნებდი 😀 არადა მდედრობითი სქესის წარმოამდგენელი ისაა სწორედ. მეორე სუსტი სქესის წარმომადგენელი რომელიც მინდა გამოვყო არის “პატაპუტინა”, რომელთან ერთადა ჯერ ჭუხები შემდეგ მთები ბოლოს კი სოფლები “დავიპყარი”. სასიამოვნო თანამგზავრი იყო. ზემოთ ჩემს მიერ ნახსენებს ბიჭები გმირები თუ არა მააგრი როჟები ნაღდად არიან. ძალიან დაეხმარნენ გოგოებს და მათთან ერთად დიდი სიამოვნებით წავიდოდი მომავალში ლაშქრობაში და საერთოდ ყველა იმ მქყოფთან ერთად წავიდოდი, ოღონდ ისეთ ლაშქრობაში რომლის დაძლევასაც ყველანი შედარებით იოლად შევძლებთ, თორემ ამ “პახოდის” შემდეგ იმდენი წუწუნი, პრეტენზია და საუბრებია სხვადასხვა თემაზე, რომ ნაღდად არ მინდა იგივე განმეორდეს. ბოლოს ორ ადამიანს შევეხები ჩემს პოსტში ეს ზვიო და “გვალვაა” . ზვიო მახალისებდა ხოლმე თავისი კონტექსტიდან ამოვარდნილი გამონათქვამებით, “გვალვა” კი მაოცებდა თავისი შესაძლებლობებით. მას რომ ვუყურებდი რაღაც ძალითა და ენერგიით ვივსებოდი.

By ZVIOSULI

ძალიან კმაყოფილი ვარ ამ ლაშქრობით. იმით რომ ყველაფერი მტკივა, საზიზღრად დავიწვი და საზამთროს გამყიდველს ვგავარ, იმითაც რომ ხელები დაჩეხილი მაქვს და იმითაც, რომ ბევრი ნერვები ვიშალე და ვიჩხუბე, სამაგიეროდ ულამაზესი ადგილები ვნახე და კარგ ხასიათზე დავბრუნდი, ყველა ის სირული ფიქრი რომელიც თავში მქონდა ჭაუხზე დავტოვე. Red Hot Chili Peppers-ის ერთ ძალიან მაგარ ალბომის სათაურს მაგონებს ჩემი თავგადასავალი Blood Sugar Sex Magik. სისხლი ცოტა დავღვარე, შაქარს ყოველ დილას ჩაიში ვიკეთებდი, სექსი ყოველ წუთას მქონდა კლდეებთან და დაბრკოლებებთან და ეს ყველაფერი მომაჯადოებელი იყო.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

პოსტ-წვიმისეული განწყობა

დღეს საშინელი დღე მქონდა. წვიმა მიყვარს, მაგრამ დღეს ძალიან გავილუმპე, მერე საცობში მოვყევი საშინელში, სადაც ჩემი მარშუტკის მძღოლი თავისი ხაზის სხვა მომუშავეს ეჩხუბა რატომ მიწელავ არ არის ეს კაცური საქციელიო. ჩემს წინ მთვრალი ქალი იჯდა, რომელიც მემგონი ბოდავდა(ყურებში ნაუშნიკები მეკეთა და პირის მოძრაობა შევამჩნიე მხოლოდ). მოკლედ სახლში მოსულს არაფრის ტავი არ მქონდა და გადავწყვიტე ხასიათზე მოსასვლელად რაიმე სახალისო მეპოვა ინეტში. რამდენიმე ძალიან კარგ “რაღაც-რაღაცას”(კოხორელის ხმით) წავაწყდი  და ბარემ აქ დავდებ იქნებ სხვასაც ასეთი რთული დღე ჰქონდა. 1)ეს ქალი არის ყველაზე ოპტიმისტი მშობელი მთელს მსოფლიოში : D 2)ვალენტინობას მეც ასეთი რაღაც უნდა გავაკეთო. მსურველები უბრალოდ მოხევენ ფურცელს, უი ხო ტელეფონის ნომერი აკლია მანდ, უფრო კარგი იქნებოდა მაგით.

3) საქართველოში ყვითელი ლურჯზე დიდი არის ალბათ.

4)წარმოიდგინეთ რომ ქალს რჩევას ნამდვილი “მამაკაცი აძლევს”. აი რა სურათს მივიღებდით.

5)ამ ფოტოზე ბევრი ვიცინე, ძალიან კარგი გაკეთებულია.

6) ამ სურათზე მოვკვდი და მეორედ დავიბადე. სუპერი იყო

ანახეთ ეს ფრაზები მსოფლიოს და ომი აღარ იქნება

მე მსურს რამდენიმე სიტყვისა თუ გამოთქმის ფენომენზე ვისაუბრო და შევეცადო ჩავჭვდე მის არსსა და დანიშნულებას.

1)”რას აკეთებთ ხალხნო, ქართველები არ ხართ”?!

არ ვიცოდი თუ იყო რაიმე ისეთი რასაც ქართველები არ ვაკეთებდით და ამით გამორჩეულები ვიყავით.

2)”ავტობუსმა(მარშუტკამ) გამასწრო”.

არადა როგორ უნდა გაგაწროს ავტობუსმა? უბრალოდ თვითონ აგვიანებ, მაგრამ რა ჯობია იმას რომ ყველაფერს სხვას აბრალებ. სწორედ ამ ერთმანეთზე დაბრალებას მივყვავართ კარვებამდე და აქციებამდე ხოლმე.

3)”აუ რა ნაშააა”.

გოგონა მოდის, მიმზიდველად გამოიყურება, სექსუალურიც არის და ლამაზიც. “სასტავი” დგას და უცებ ამ გოგოს ხედავს. აუ რა ნაშაა თუ წამოსცდა რომელიმეს იქ სრულდება ყველაფერი. ერთი სიტყვა ავტომატურად ამ გოგოს აკნინებს. რადგან ძმაკაცი, რომ ნაშას დაუძახებს აბა იმ გოგოს შეყვარებულად როგორ გაიხდი. თუ ურთიერთობა გექნება მხოლოდ იხმარ რა.

4) “როგორი ბიჭია? რავი არის რა. თუმცა ხო იცი არც თიკოა ბედის საჩუქარი”

ბედი საჩუქრებს აკეთებს. ბედი საერთოდ რა ფენომენია? ესეც იმ “ქმნილებათაგანია”  ქართველებს რომ გვიყვარს ძალიან . წარმოიდგინე ზიხარ და ამბობ თუ ბედია სამსახურს ვიშოვი, წარმატებულ ბიზნესს წამოვიწყებ, კოფი ანანს მუხლებზე ვაკოცებ, ევა ლონგორიას და გივი სიხარულიძეს ერთმანეთს გავაცნობ, კენტი რაოდენობის შვილებს ვიყოლიებ და ა.შ უაზროდ და გაუთავებლად ბედზე ფიქრი და წუწუნი.

5) “დამკარგავ იცოდე”

როგორი ხმამაღალი გამოთქმაა. რამხელა წარმოდგენა აქვს თავის თავზე მთქმელს. ამ სიტყვებით ცდილობს მარშუტკაში ფული არ გადაახდევინოს ნაცნობს ან ერთი ჭიქით მეტი დაალევინოს იმ დღეს გაცნობილ ადამიანს. მაინც რას არ გაგაკეთებინებს ადამიანს ძვირფასის დაკარგვის შიში.

6)”ამით ჩემს სახელზე რამე იყიდე”.

უბრალოდ უაზრო და იდიოტური სცენების ნაკრები.

7)“ყლეზე ბანტი”, “განდონი ხარ”

ეს გამოთქმები და ძმანნი მისნი რომლებიც მესმის. რომ ცალსახად მიმართულები არიან იქით რომ მიაყენონ ადამიანს შეურაცყოფა მაგრამ მოდით ჩავუღრმავდეთ საქმეს. ვინ და რატომ მოიფიქრა რომ მე არ მაინტერესებს(თუ რაღაც ეგეთი) სეეცვალა გამოთქმით “ყლეზე ბანტი”. უბრალოდ წარმოიდგინეთ სურათი, მამაკაცის სარცხვენალს ბანტი უკეთია. ლოოოლ. “განდონი ხარ” – ეს მე მგონია რომ საერთოდ არაა შურაცმყოფელი. ამით შენ ადამიანს ეუბნები, რომ ის შენი საუკეთესო მეგობარი და დამცველია. გიცავს ტრიპერისგან, შიდსისგან და სხვა უამრავი ვენერული დაავადებისაგან, არის ძალიან მრავალფეროვანი და ნაირსურნელოვანი. მოკლედ ეს გამოთქმა ბედის უკუღმართობის გამო იქცა საძაგებელ წინადადებად.

8 )“დღეს ისე როგორც არასდროს გვჭირდება ერთად დგომა”.

ეს წინადადება იმდენად ხშირად მესმის ხოლმე სხვადასხვა პოლიტიკური ლიდერის მხრიდან. რომ ყოველ დღე ისე როგორც არასდროს მინდა ყველაფერი ისე იყო როგორც არასდროს. საქართველო შვეიცარიის მსგავსი სახელმწიფო იყოს შიკოლადის წარმოებითა და ჭყინტი ყველით განთქმული.

მეტს თავს არ შეგაწყენთ. ეს გამოთქმები გამახსენდა ეხლა უცებ. თორემ ამისთანა უამრავია.  მარტო “ტრაკში ტყნ##რი, 10 შაური” რად ღირს. გულში გხვდება ადამიანს პირდაპირ და თვალწინ ლოყებაღაჟღაჟებული ყმაწვილი წარმოგიდგება, 10 შაურით ხელში, რიგში რომ ცქმუტავს ანალური სექსის მოლოდინში.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

რომ გადახვალ გააჩერე!

დღეს დოდკას ბლოგზე ამ პოსტის გაცნობის შემდეგ რატომღაც სხვადასხვა სატრანსპორტო საშუალებებზე დავიწყე ფიქრი, მათ დადებითსა და უარყოფით მხარეებზე, ნელ-ნელა ნათლად დავხატე გონებაში ის სურათი რომელიც უმეტესად წარმოგვიდგება ხოლმე “მარშუტკით” , ავტობუსით ან მეტროთი მგზავრობისას. ხოდა გადავწყვიტე ჩამომეწერა ის რამდენიმე ერთობ გავრცელებული ქმედებათა სია, რომელთა “ ჩადენაც” საზოგადოებრივ ტრანსპორტში, რბილად რომ ვთქვათ არ არის სასურველი. 5)მობილური – იყო დრო მობილურზე საუბარი მარიაჟობად ითვლებოდა. მახსოვს “მარშუტკაში” მობილურის დანახვაზე ხალხი იშმუშნებოდა და ჩურჩული იწყებოდა. ეხლა მობილური არავის უკვრის, მაგრამ ზოგი ამ მშვენიერი გამოგონების დანიშნულებას მაინც ვერ ხვდება. მავანნი ძალიან ხმამაღლა საუბრობენ ტელეფონით. კაცი იფიქრებს ვინმეს აინტერესებს, ნუგზარას დაბადების დღეზე ვინ რამდენი დალია, ან ის ფაქტი რომ გულიკოს ქვისლი არ არის ბედის საჩუქარი. არიან ისეთები რომლებიც “ნაუშნიკების” დანიშნულებას ვერ ჩაწვდნენ ბოლომდე და ამიტომ სასურველ აუდიო ფაილს თანამგზავრთა მთელ ჯგუფს ასმენინებენ. კი კარგია “ბლატნოი”(ბლატნოი – ბიჭი რომელიც გოგოს გაჟიმავს და მეორე დღეს მთელმა საძმაკაცომ იცის.ავტორის შენიშნვა) სიმღერების მოსმენა ბარათაშილის ხიდზე,მეტიც საოცარი შეგრძნებაა როდესაც მღძოლის ფრაზას:”კალხოზნიკზე ხომ არავინ ჩადის”, ერწყმის შუფუტინსკის რომელიმე სიმღერა(თუ შუფუტინსკი “ბლატნოი” არ არის მე მაპატიეთ), მაგრამ ხანდახან ისეთ ხასიათზე ვარ რომ მირჩევნია Kasabian-ის British Legion-ს მოვუსმინო, რა ვიცი კაცია და გუნება.

4)მრწამსი – ქართველები ძალიან “მორწმუნენი” ვართ. პირჯვრის გადაწერა მგზავრობისას. ეს ფენომენი ალბათ ყველას შეგვიმჩნევია. უმეტესად “მარშუტკით” ვმგზავრობ და დავკვირვებივარ, რომ ბარათაშვილის ხიდის მიახლოებისას ხალხი ფაცი-ფუცს იწყებს. ყურსასმენები გამოაქვთ ყურებიდან და იწყება მასიური პირჯვრისწერა. როდესაც მარშუტკა სავსეა ერთობ მძიმე პროცესია. მოსახვევში შესვლისას შანსი იმისა, რომ ვინმეს იდაყვი სახეში იგრძნოთ საკმაოდ დიდია.

3)დეოდორანტი – მოახლოვდა ზაფხული დ სულ უფრო მძიმე იქნება სამარშუტო ტაქსიში გაჩერება, აღარაფერს ვამბობ მეტროსა და ავტობუსზე.ფანჯრიდან თავგაყოფილი სახეები მომრავლდება ვიცი ეგ მე. მახსოვს რამდენიმე წლის წინ ამაზე სიუჟეტიც გავიდა ტელევიზორში, მემგონი “პოსკრიპტუმში”. არ ვიცი რატომ ,მაგრამ ჩვენს ქვეყანაში დაბანა-ჩაბანვის ინსტიტუტი არც ისე კარგად მუშაობს. თუ ევროპის სხვა სახელმწიფოში რიგითი მოქალაქე დილა-საღამოს იღებს შხაპს, საქართველოში საშუალო სტატისტიკური ქართველი 3-4 დღეში ერთხელ ბანაობს. ყოველ შემთხვევაში ტრანსპორტები უკეთესის ფიქრის საშუალებას არ გვაძლევენ. ბოლო წლებია იღლიების მოვლა მეტ-ნაკლებად ისწავლა ქალმაც და კაცმაც, თორემ მახსოვს “ქალი ხომ არ ვარ იღლია რომ გავიპარსოს” ეპოქაში სველი დადიოდა ნახევარი თბილისი. თუმცა ვახტანგ გორგასლის სუსტ წერტილთან დაკავშირებით ინციდენტები მაინც საკმაოდ მრავლადაა. დეოდორანტი კიბოს აჩენსო ამბობენ. მე პირადად მირჩევნია მე გამიჩნდეს მეტასტაზა, ვიდრე სხვას გავუჩინო ფილტვების სიმსივნე. 2)ძმათა კვლა – არ მესმის რა აუცილებელია ის ადამიანი ხეიბრად აქციო, რომელიც ცდილობს მგზავრობის ფული გადაგიხადოს. გაგუდვა, ხელის დაჭერა, მაისურის გაწელვა და პადკატი ეს ის გავრცელებული ხერხებია რომლითაც არაერთხელ შევუჩერებივართ მე პირადად ან ჩემს თვალწინ რიგითი მოქალაქე. ძალიან კარგია, რომ ქართველებს ასე გვიყვარს ერთმანეთი, მაგრამ მე მირჩევნია ეს სიყვარული სხვაგან დავინახო და არა სამარშუტო ტაქსიში “დამკარგავ იცოდე-სა” და “ბავშვებს გაფიცებ იცოდეს” ძახებით. ორგაზმი არ არის აუცილებელი განიცადო იმით, რომ ნაცნობის გადახდილ ლარს გამოართმევ მძოლს და შენსას მისცემ.

1)ფეხები – პრობლემა რომელიც უბრალოდ მთრგუნავს. არ ვიცი მარტო მე ვარ ესე თუ ბევრი არის კიდევ ჩემსავით, მაგრამ ვერ ვიტან როდესაც ტრანსპორტში მგზავრი ფეხსაცმელს იხდის, ან თუნდაც ქუსლს ყოფს და ტკაცუნს იწყებს ტუფლის. ამაზე არაესთეტიური არ ვიცი არის თუ არა რამე. სუნი რომ დავივიწყოთ საერთოდ, გახეხილი ქუსლებისა და სოკოიანი ფრჩხილების ხილვა არ მგონია სიამოვნებდეს ვინმეს. ვცდილობ თვალი ავარიდო ხოლმე, მაგრამ ერთი დანახვაც კი საკმარისია რომ ღამეული კოშმარი გარანტირებული მქონდეს. ფეხის დასვენება კარგია, მაგრამ ყველაფერს თავისი ადგილი აქვს ასე შთამაგონეს მე. მოკლედ ზაფხულის წარმატებით გადატანას გისურვებთ ყველას. 😀 და მეგობრული რჩევის სახით ფანჯარასთან დაჯდომისაკენ მოგიწოდებთ. გამოაღეთ ბოლომდე და მიეცით განცხრომას თავი.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)