Archive for the ‘პოლიტიკა’ Tag

Watchmen

2008 წელს როდესაც ეკრანებზე Dark Knight გამოვიდა, მაყურებლებმა და კრიტიკოსებმა ფილმს რევოლუციური უწოდეს. ფილმის fantasy კომიქსის ადაპტაციაზე მეტად, კრიმინალური დრამა იყო.

აი გავიდა თითქმის ერთი წელი და ზაკ სნაიდერმა გადაიღო Watchmen. ნამდვილი რევოლუციაც სწორედ აქ იღებს სათავეს. ისე სიმბოლურია ამ ფილმს რევოლუციურს, რომ ვუწოდებ. Watchmen ალან მურის კომიქსების ადაპტაციაა, ალან მური კი ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი რევოლუციონერის V-ის შემქმნელია(V for Vendetta).

ფილმი ბობ დილანის The Times They Are a-Changin‘ მელოდიის ფონზე იწყება. ტიტრებზევე ეტყობა ნამუშევარს, რომ რაღაც ახალ, უცხო, ხილთან გვაქვს საქმე. სიმღერის სათაურის არ იყო, ფილმის დაწყებიდან ყველაფერი იცვლება ჩვენს გარშემო. ტრუმენ კაპოტე, მიკ ჯაგერი, ლეონიდ ბრეჟნევი და ფიდელ კასტრო ენცვლებიან ერთმანეთს ეკრანზე. მათ გარშემო კი სუპერგმირები არიან. ენდი უორჰოლის მუზა ნიღბიანი გმირები არიან, ერთ-ერთი ასეთი გმირი კენედის მკვლელია. სწორედ კომედიანტის გასროლილი ტყვია მოკლავს ა.შ.შ.-ის პრეზიდენტს. ფილმის მოქმედება ალტერნატიულ სამყაროში მიმდინარეობს. იქ სადაც სუპერგმირები არსებობენ, იქ სადაც ა.შ.შ-მა ვიეტნამის ომში გაიმარჯვა, რიჩარდ ნიქსონი მესამე ვადით იქნა პრეზიდენტად არჩეული, განკითხვის დღის საათი კი სულ უფრო და უფრო აახლოებს საბჭოთა კავშირსა და ა.შ.შ-ს ბირთვულ ომთან. ალტერნატიულ 1985 წელს რეალური საფრთხე ემუქრება სამყაროს განადგურების და ეს არც უცხოპლანეტელების ბრალი იქნება, არც ხელოვნური ინტელექტისა ან სუპერგმირების.

ზაკ სნაიდერმა არ უღალატა “300-ის” გადაღებისას არჩეულ სტრატეგიას და ზედმიწევნით ზუსტად გადმოიტანა პირველწყაროში(კომიქსში) მოცემული სიუჟეტები და ილუსტრაციები. მან შექმნა 80-იანი წლების ნიუ-იორკი ალტერნატიული სახელი, ბნელი, ბინძური, პირქუში. ატომური ომის მოლოდინში ქალაქი უკვე მკვდარია, თითქოს ხვდება, რომ განწირულია. დიდი ხანია სუპერგმირები აღარ დაიარებიან ქალაქში, ისინი გარიყეს და მოიშორეს ისე როგორც საერთოდ ადამიანები ვექცევით ხოლმე ყველაფერს, რაც თავის მოვალეობას შეასრულებს. სუპერგმირებმაც გაკეთეს თავიანთი საქმე, ვიეტნამის ომი მოაგებინეს ა.შ.შ-ს. რაზეც “მადლობამ” არ დააყოვნა და გუშაგების(watchmen-ის ამაზე უკეთესი თარგმანი ვერ მოვიფიქრე) წინააღმდეგ აქციები დაიწყო. ყოველთვის ასე ვიქცევით ხოლმე, მუდამ რაღაცით ვართ ადამიანები უკმაყოფილოები, ჩვენი გმირები ჩვენი მტრები ხდებიან მაშინ, როცა მოწყენილობას ვგრძნობ და ხელები გვექავება აქციებზე ტაში ვუკრათ.

გუშაგები ექვსნი არიან სულ. ექვსი ერთმანეთისგან აბსოლიტურად განსხვავებული სუპერგმირი. ზაკ სნაიდერმა აქ ივაჟკაცა და ძალიან კარგად გადმოსცა, თითოეული პერსონაჟი. როშაჰი, დოქტორი მანჰეტენი, ბუ, ოზიმანდიასი, კომედიანტი და აბრეშუმის აჩრდილი(რა საშინელებაა ქართული თარგმანი) არაფრით გვანან იმ სუპერგმირებს რომელთა ეკრანზე ხილვასაც ჩვენ მივეჩვიეთ. ისინი მოწინააღმდეგეებს დაუნდობლად უსწორდებიან, სწორედ ეს სისხლიანი სცენები, noir-ის სტილის გადაღება და შენელებული კადრების გამოყენება ფილმს ვიზუალურად შთამბეჭდავს ხდის, ვიზუალურ სრულყოფილებას თან ახლავს კარგი მუსიკალური გაფორმება, ჭკვიანური დიალოგები და საკმაოდ ჩახლართული სიუჟეტი. ისეთივე ჩახლართული როგორიც როშაჰის ცხოვრებაა, ეს პერსონაჟი ხორცშესხმული ამბოხია, ალტერნატიული სამყაროს ჩე გევარა, თავისუფლებისათვის მებრძოლი გმირი, რომელსაც ბავშობისდროინდელი ტრამვები არ ანებებენ თავს. მისი სახე მისი ნიღაბია, ნიღაბი რომელიც მუდამ იცვლის სახეს, ნიღაბი რომელიც არასოდეს იღიმის. კომედიანტი ტიპური ვიეტნამგამოვლილი ამერიკელია, ძალადობაზე მომართული მამრი, რომლისთვისაც ცხოვრება ერთი დიდი ხუმრობაა. დოქტორი მანჰეტენი ერთადერთი სუპერგმირია, რომელსაც მართლაც სუპერ შესაძლებლობები აქვს. ერთ-ერთი ექსპერიმენტის ფატალურად დასრულებამ ჯონ ოსტერმანი, ლურჯი ფერის ღმერთკაცად აქცია, რომელსაც დოქტორი მანჰეტენი უწოდეს. ღმერთის ძალამ ნელ-ნელა მოკლა ჯონში ადამიანი, მისი ფიქრები სულ უფრო ნაკლებად გავდა ადამიანისას. ის უემოციო არსებაა, რომლისთვისაც ადამიანები სასაცილო ქმნილებები არიან. ბუ და ლორი იუპიტერი(აბრეშუმის აჩრდილი) ერთმანეთზე შეყვარებული წყვილია, რომელთაც ენატრებათ სუპერგმირების ცხოვრება, ენატრებათ ის დრო როდესაც კოსტუმებში გადაცმულები ადამიანთა დასაცავად გამოდიოდნენ ნიუ-იორკის საგუშაგოზე. სუპერგმირების ცხოვრების დასრულებასთან ერთად გაქრა ღიმილი მათი სახიდან. ამ ამბის პროტაგონისტი და ანტაგონისტი ოზიმანდიასი.ალტერნატიული სამყაროს ალექსანდრე მაკედონელი. მან იცის რომ მსხვერპლი აუცილებელი, მილიონების გაწირვა მილიარდების სახელით ერთადერთი გამოსავალია სამყაროს გადარჩენისა. მისი გეგმა ხუმრობაა, რომლის დასაწყისშიც ბევრი დაიღუპება, ბოლოს კი გადარჩენილები იცინებენ.

ბირთვული ომის თავიდან აცილებაზე ყველა გმირს თავისი აზრი აქვს, ყველა მართალია და სწორედ ესაა მთავარი, არ არსებობს გადაწყვეტილება ან მეთოდი რომლითაც კმაყოფილი დარჩება ყველა. ყოველთვის საჭიროა მსხვერპლზე წასვლა, გარისკვა, ცდა.

ზაკ სნაიდერმა შეძლო და ალან მურის სათქმელი ზედმიწევნით ზუსტად გადმოსცა ამ ფილმი, ერთი “ღიმილის” ქვეშ გააერთიანა მთელი ფილმი. რამდენიმე შეცდომა დაუშვა რეჟისორმა რომელიც ფილმს დაღს ასვამს, პირველ რიგში ეს ფილმის ხანგრძლივობაა. 160 წუთი ფილმის ყურება ძნელი საქმეა, რაც არ უნდა საინტერესო, ინტელექტუალური დიალოგებით დატვირთული და ვიზუალურად შესანიშნავი იყოს. გასული საუკუნის 80-იანი წლების ამ კომიქსის სიუჟეტი ძალიან გავს დღევანდელ მოვლენებს. საბჭოთა კავშირის მაგივად რუსეთია უბრალოდ და პირდაპირი მუქარა ფარულითაა შეცვლილი. ყველას ჭირდება თავისი სუპერგმირი და ჩვენც ეხლა ჩვენს Superhero-ს ველოდებით, სამწუხაროდ იმდენს ვერ ვხვდებით, რომ გავაანალიზოთ არანაირი ობობა არ მოვა და არ გვიკბენს ხელზე, არც პლანეტა ქრიფთონიდან ჩამოვა ვინმე ჩვენს გადასარჩენად, ეჭვი მეპარება გოთემის არ არსებობის გამო ბეტმენსაც ტყუილად ველოდებით და არც ჰალკად ქცევა “გვემუქრება” დიდად. ასე რომ ყველამ ტრაკი გავანძრიოთ ჯობს და თვითონ გავხდეთ “სუპერგმირები”.

სამწუხაროა, რომ ფილმი დიდი ეკრანზე ვერ ვნახე. საქართველოს კინოთეატრებში არ ჩამოუტანიათ და ცუდია ასეთი ფილმი მონიტორთან, რომ ვნახე.

პოსტი მინდა ერთი ანეგდოტით დავასრულო რომელსაც როშაჰი ფილმში ყვება და ლაითმოტივად გასდევს მთელ ფილმს :

“Man goes to doctor. Says he’s depressed. Says life is harsh and cruel. Says he feels all alone in a threatening world. Doctor says, “Treatment is simple. The great clown Pagliacci is in town tonight. Go see him. That should pick you up.” Man bursts into tears. Says, “But doctor… I am Pagliacci.”

8/10

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Advertisements

Windows-ის გადაყენება პოლიტიკურად

3-4 დღის წინ სახლში მოსულ ნიუსი დამხვდა ოჯახში, რომ გვერდით კორპუსში უნდა გადავსულიყავი ვინდოუსის გადასაყენებლად. იმ ოჯახთან დიდი ხნის ნაცნობობა მაკავშირებს და უარის თქმა არც გამიფიქრია. მიუხედავად იმისა, რომ ძლიერ დაღლილი გახლდით გადავედი და შევუდექი საქმეს. C დისკს ვაფორმტებდი როდესაც ოჯახის თავმა მომიბოდიშა და მითხრა, რომ თუ არ მეწყინებოდა გვერდით ოთახში გავიდოდა და ტელევიზორს უყურებდა. აქ ერთბაშად რამდენიმე დამძიმდა სიტუაცია. ჯერ ეს ერთი “თუ არ გეწყინება ნიკას” თქმა არ იყო საჭირო. ვერ ვიტან ასეთ ფრაზებს, “თქვენის ნებართვით”, “თუ არ გეწყინება”, “ბოდიში და”, “შენ ხარ ჩემი ბატონი” და ა.შ ეს და მათი მსგავსი ფრაზები არის, არაფრის მომცემი სირობები, არც არავის აინტერესებს გეწყინება თუ არა, არც ნებათვას გთხოვს ვინმე და მითუმეტეს არც ბატონად გთვლის მთქმელი. მოკლედ ძალიან გადავუხვიე თემას. ეს ფრაზა ჯანდაბას თქვა, მერე რა, ეგ არც იყო დიდი პრობლემა, უბრალოდ გასვლილას მითხრა, რომ გუბაზ სანიკიძისთვის უნდა ეცქირა, რომელიც კავკასიიის პირდაპირ ეთერში გამოდიოდა.

“ნამდვილი ჯიგარი ქართველია, ჭამა იცის, დალევაც, დარტყმა და ისტორიაც, ქალებიც უყვარს, სამშობლოც. იცოდე მაგაზე ნაკლები ქართველი არ უნდა იყო”.

ბლინ!!!! დისკი დაფორმატდა, დავიწყე ვიდოუსის დაყენება+ფიქრი. ადრე არასოდეს ყოფილა ჩემი მეტრი გუბაზ სანიკიძე, ეხლა კი, ერთი ხელის მოსმით ჩემს კუმირად აქცია ამ კაცმა. რა ვქნა? დალევა მიყვარს, ქალებიც, ჭამასაც ვცდილობ ხოლმე. დარტყმა არაა ჩემი სტიქია, ისტორიის ცოდნაშიც არ ვარ საუკეთესოთა შორის, საქართველო მიყვარს, მაგრამ ჩემებურად(ყველას თავისებურად უყვარს რათქმაუნდა). ჯიგარი ქართველი ვარ? რას ნიშნავს ჯიგარი ქართველობა საერთოდ. მიშას გინებას? კარავში ცხოვრებას? აქციებზე დგომას? რადიკალური პოზიციის არჩევას? ვერ ვიქნები ჯიგარი რომ ორივე მხარის ავსა და კარგზე ვისაუბრო? დიალოგის გზით პრობლემების მოგვარებას, რომ დავუჭირო მხარი დავცილდები გუბაზის ხატებას? გრეჩიხა უმცროსი, რომ ჩემთვის ცუდი შოუმენია და სხვა არაფერი ამით სამოთხისაკენ მიმავალ გზას ვიბღალავ?

20-25 წუთი დარჩა საქმის ბოლომდე მიყვანამდე. ენები არჩეული მაქვს და სასაათო სარტყელშიც თბილისზე შევაჩერე ყურადღება. ფიქრს განვაგრძობ. რატომ მოსწონს ხალხს გუბაზ სანიკიძე? არა შეიძლება მოგწონდეს, მაგრამ ეს მეტისმეტად მეჩვენა მე ბეცს. საერთოდ არ მიყვარს ვინმეს ხატს რომ ქმნიან. მუდამ ანტისიმპატიებით ვიყავი განწყობილი სხვადასხვა კერპებისა და “აი ეს არის ნამდვილი ვაჟკაცებისადმი”. ეხლა ჩემს ნაცნობს რაც არ უნდა ველაპარაკო და რა არგუმენტირებული მაგალითები არ უნდა დავუდო გუბაზ სანიკიძის შესახებ, მისთვის ლევანის ძე, კვლავაც დარჩება “ჯიგარ ქართველად”. ისევე როგორც ვიღაცითვის “მიშა მაგარიად”, “ალასანია ახალ ტალღად” და გია გაჩეჩილაძე “წმინდა გიორგიდ”. ასეთი ხატები უხშობენ ნორმალურად აზროვნების უნარს იმ ხალხს, რომელნიც ასე ამაყობენ საკუთარი რადიკალობითა და სამშობლოს სიყვარულით.

დავაყენე ვინდოუსი. ვიფიქრე ეხლა პატარას წავეკამათები მეთქი კომპიუტერის პატრონს, ორი სამი წინადადების შემდეგ ოთახში, მისი მეუღლე შემოვიდა და მომიყვა ამბავი, იმის შესახებ, რომ 9 აპრილს თუ 10-ში არ მახსოვს ზუსტად, მოკლედ დიდი აქცია რომ იყო იმ დღეს, 1,5 მილიონი ქართველი იყო აქციაზე.

გამიტყდა უცებ ჩემი თავის. ნეო მეგონა ჩემი თავი, მატრიცაში დაბრუნებული მას შემდეგ რაც ეზიარა რეალურ სამყაროს.   აღარაფერი არ მითქვამს, გარდა იმისა, რომ სკაიპი და ოპერა ოფიციალური საიტიდან გადმოეწერათ და კომპიუტერი პირდაპირ შნურიდან არ გამოერთოთ აწი.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

No! თუნდაც 10 წუთით ვუთხრათ პოლიტიკას

დავიღალე ძალიან.  ზუსტად ერთი თვეა საქართველოს “გადარჩენას” ცდილობს ოპოზიცია და მთავრობა ცალ-ცალკე, სხვადასხვანაირი მეთოდებითა და საშუალებებით. ერთი თვე არის ამაზრზენი და გულისამრევი გახდა თბილისი და ამაში დამნაშავე ორივე მხარე არის. ვინ მეტად და ვინ ნაკლებად ეს უკვე სხვა საქმეა. ხალხი ვისაც ნორმალურად ცხოვრება გვინდა, გვინდა არჩევნების გზით გადავწყვითოთ ვინ მოვიდეს და ვინ წავიდეს ვისჯებით. ეხლა ვიღაცამ შეიძლება თქვას ნამდვილი ქართველი ისაა ვინც აქციაზე დგას და მხარს უჭერს ქვეყნის წინსვლასო. მე სიტყვა წინსვლა ალბათ ცოტა სხვანაირად მესმის და ამიტომაც თავს ვიკავებ აქციაზე დროის ხარჯვით.

დღეს მივუჯექი კომპიუტერს და უბრალოდ იუტუბიში რაიმე funny ვიდეოს ძებნა დავიწყე. ბედმა გამიღიმა. ძალიან მაგარ ვიდეოს წავაწყდი. თითქოს ძალიან სულელური და უბრალოა, მაგრამ რაღაც დადებითად დამმუხტა და ის 4 წუთ-ნახევარი როდესაც ამ ფილმს ვუყურებდი მაგარი მეკიდა რა ხდებოდა საქართველოში. აგერ თქვენ ეს “ნარკოტიკი” და იქნებ თქვენზეც იმოქმედოს.

ამ ვიდეოს ნახვის შემდეგ რაღაც მუღამზე მოვედი და search

გავაგრძელე. შედეგი შთამბეჭდავი იყო. South Park-ის დიდი მოყვარული ვარ და ამ მულტსერიალის სტილში სასაცილო ანიმაციების(არა გრაფიკულად არამედ შინაარსობრივად) აღმოჩენა ჩემთვის ჯეკ პოტის მოხსნის ტოლფასი იყო.

Seth MacFarlane’s Cavalcade of Cartoon Comedy presents:

მარიო ყველას გითამაშიათ ალბათ. პრინცესაც გადაგირჩენიათ ან გიცდიათ მაინც. ხოდა აგერ გთავაზობთ იმ ნანატრ დიალოგს რომელიც ბოლოში დგება ხოლმე და  არავის არ უნახავს.

ეს ვიდეო გოგოებს ეღძვნებათ “პრინცის” მოლოდინში რომ თავს იხმობენ ქალიშვილად. სუპერ სასაცილოა

ბობ დილანისა და პოპეის შეხვედრა არ გექნებათ ნანახი :))

ზოგიერთი მშობელი აყვანილ შვილს ვერ უმხელს თავის ნამდვილ ისტორიას. აგერ ისტორია ოჯახისა რომელთაც ერთმანეთი ძალიან უყვართ და განა რაიმე მნიშვნელობა აქვს იმას ვის რამხელა ძუძუ აქვს, მთავარია სითბო და სიყვარული რომელსაც მშობლისგან იგრძნობ.

უჰჰ მე კარგად ვიცინე და იმედია თქვენ გაერთობით ცოტას. Seth MacFarlane’s Cavalcade of Cartoon Comedy-ს პირველ სეზონს ვიწერ უკვე და თუ ვინმეს მოეწონება ზემოთ დადებული ვიდეოები ავუტვირთავ სადმე მთლიან სეზონს.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)