Archive for the ‘სერიალი’ Tag

ჩემი ოცნებაა!!!

მე ვოცნებობ ხოლმე. დიახ მეგობრებო ჩემნაირი ბგე ვაჟკაცი დროს უთმობს ფუჭ(ვინ იცის) ოცნებებს. მე მიხარია, რომ ალბათ პირველი ვარ ვინც ვაჟკაცობა და ოცნება ერთმანეთს დაუპირისპირა. ეს სხვა დროისთვის, ეხლა კი მინდა ჩემი ოცნებებისა და სურვილების მცირე ჩამონათვალი გაგაცნოთ.

მე ძალიან მინდა/ჩემი ოცნებაა

1)საქართველოში გოგოები ფეხებს კარგად იპარსავდნენ და შავ წერტილებს არ ვხედავდე ხოლმე

2)მდედრები ძუძუებს შორის თმას რამეს უხერხებდნენ. არაა სასიამოვნო, როცა მომავალი ბავშვების დედა ბანჯგვლით მიტოლდება და მამარცხებს ხოლმე.

3) ტაქსისტები ჩუმად ისხდნენ მანქანაში. საქართველოს გადარჩენის უეჭველი გეგმები და ფაიზაღი გზები მიშას გადაგდებისა არ მაინტერესებს დიდად

4)საქართველოს საფეხბურთო ნაკრებმა ფუნქციონირება შეწყვიტოს, ოფიციალურად.

5)საზოგადოებრივი ტელევიზიის სლოგანი “არხი განწყობისათვის” მაგივრად შეიცვალოს “ჩვენ გადაცემების გაკეთება არ ვიცით”

6)”თენდება გვიან” და “ყავა და ლუდის” ყველა სეზონი ნახოს ორივე სერიალის რეჟისორმა. იქნებ მიხვდნენ, რომ სატანას ემსახურებიან

7)მარშუტკის მძღოლები სულ არ წუწუნებდნენ, ბენზინს არ ასხამდნენ როცა მე ავდივარ მაშინ, სასურველია არც ზეთი გამოცვალონ და არც სვეჩები, ნუ თუ იკაცებენ და მანქანას დაქოქავენ ავლაბრამდე მადლობელი ვიქნები მხოლოდ.

8)მთელ მსოფლიოში მშვიდობა სუფევდეს. ეს ისე ვითომ მის მსოფლიოს შესარჩევ კონკურსზე ვარ. არავინ არ იცის რა ხდება, მუდამ ფორმაში ყოფნას ვცდილობ.

9)შალვა ნათელაშვილთან, ბოკერიასთან, სააკაშვილთან, ძმებ გაჩეჩილაძეებთან, სანიკიძესთან ერთად სუფრაზე დამსვა. მარტო ჩვენ რომ ვიყოთ პლიუს აქუაბრდია თამადად. სადღეგრძელოები მაინტერესებს მარტო.

10)უცხოეთში ყოველ მეორე კვირას ჩვენი თანამოქალაქეები თავს არ გვჭრიდნენ ძარცვითა და სირობებით.

11)Red Hot Chili Peppers-მა ახალი ალბომი გამოუშვას

12)Interpol-მა და Strokes-მაც ბარემ იგივე ქნას

13)საქართველოში ჩემი საყავრელი ბენდებიდან 3 მაინც ჩამოვიდეს

14)“ალანიამ” HDTV ხარისხით მაინც გაუშვას ფილმები. გვესმის რომ ბიტკომეტს მაგრად ხმარობენ და Ts და SCR ხარისხით ფილმებს სწრაფად ტრეულობენ, მაგრამ Tv-ში არც ისე კარგი საყურებელია მაგ ხარისხით ფილმები.

15)ყველაფერზე არ ასიგნალებდნენ მძღოლები.

16)ტანსაცმლის მაღაზიაშებში კონსულტანტები(გამყიდვლები) იღიმებოდნენ. ტანსაცმლის საყიდლად შევდივარ, მათ შესაბმელად ხო არა.

17) უპატრონო ძაღლები ერთდროულად ააალდნენ მთელს საქართველოში და დაიფერფლონ

18)Coldplay არ ითვლებოდეს ყველაზე კარგ ჯგუფად, Prison Break საუკეთესო სერიალად, “კოხორი” ყველაზე მაგარ ვიდეოდ, გუბაზ სანიკიზე ყველაზე დიდ პატრიოტად, Twilight ნორმალურ(მითუმეტეს კარგ) ფილმად და ლელა კაკულია წინასწარმეტყველად.

19)დაინგრეს სტერეოტიპი მუსიკის აზრზე არ ხარ თუ PInk Floyd ან Led Zeppelin არ მოგისმენია(არუსმენდი ან უსმენ), პაზოლინი, ბერტოლუჩი, ანტონიონი ან ბერგმანი თუ არ გიყვარს კინო არ იცი რა არის,  მარკესი თუ არ გიყვარს, დოსტოევსკის მამას თუ არ ეძახი ლიტერატურა შენთვის უცხო ხილია.(პირველი ვარიანტი)

20)დაინგრეს სტერეოტიპი მუსიკის აზრზე არ ხარ თუ Velvet Underground ან Radiohead არ მოგისმენია. ჯარმუში, კუბრიკი, ჰიჩკოკი ან ბარტონი თუ არ გიყვარს კინო არ გაგისინჯავს. კამიუსა და ვიანს თუ არ იცნობ ბორისას ლიტერატურაში ჩაინიკი ხარ, აჰჰ ხო კუნდერა გამომრჩა კიდევ. (მეორე ვარიანტი)

კარგი იქნება ეს 20 პუნქტი თუ შესრულდება, მანამდე კი სამი დღით თბილის ვემშვიდობები, ან ორით ვინ იცის.

პ.ს ეს სიმღერა მიყვარს მომავალი 3 დღე მაინც. დღეს ვიგემე პირველად და ძლიერ მომწონს.

Joanna Newsom – Peach Plum Pear

პ.ს 2 ძალიან ბევრი ტაგი გავუკეთე ამ პოსტს. მაინტერესებდა როდის მომბეზრდებოდა : ))))

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Death Note

ანიმე ისეთი რაღაცაა ან გეზიზღება ანდა გიყვარს. უმეტესად სწორედ რადიკალები მხვდებიან. ორივე “ბანაკის” ძალიან კარგად მესმის.

ანიმე სერიალები, რომელთა რიცხვი ძალიან დიდია ძალიან ჰგავს სიუჟეტით ერთმანეთს ხოლმე და გულისამრევია ასეთი ერთფეროვნება. ოდესღაც ვუყურებდი ანიმე სერიალებს, ეს ბოლო 2 წელია დრო არ მაქვს და არც რაიმე კარგი შემიმჩნევია, რომ მეყურებინა.

მე მინდა ჩემი ფავორიტი ანიმეს Death Note-ს შესახებ დავწერო. ეს ანიმე სრულიად შემთხვევით აღმოვაჩინე მინინოვაზე. 4 სერია იყო სულ გამოსული და ვიფიქრე რაღაც ახალია, თუ კარგია ბარემ გავყვებითქო. პირველივე სერია უმაგრესი იყო. Death Note სიკვდილის დღიურია რომელშიც ადამიანის სახელსა და გავრს თუ ჩაწერ და ამავდროულად ამ ადამიანს სახეზე იცნობ, ეს პიროვნება მოკვდება.  სიკვდილის ღმერთები შინიგამები ზეციდან წყვიტავენ ვინ როდის მოკვდება, თუმცა არის ერთი სიკვდილის ღმერთი რიუკი(ჩემი საყავრელი პერსონაჟი) რომელსაც მობეზრდება ერთფეროვნება და დედამიწაზე გადმოაგდებს დღიურს, თან თვითონაც ჩამოვა რათა სეირი ნახოს. ამ დღიურს სკოლის მოსწავლე ლაიტო იაგამი პოულობს. აი აქ იწყება საოცარი და განუმერებელი ისტორია, რომელმაც 37 სერიას გასტანა.

ლაიტოს(კირა) და  L-ის დაპირისპირება, ორი გენიოსის თანასწორი ჭიდილი. ყველაფერი ძალიან მაგრადაა მოფიქრებული სერიალში, თითოეული ნაბიჯი და მოქმედება ზუსტადაა გათვლილი, ჰოლივუდური კიმინალური დრამის საუკეთესო ტრადიციებშია ყველაფერი გაკეთებული.

მაგრამ რიუკი… რა ვიცი ასეთი ანიმეებში საერთოდ არ მინახავს. სიკვდლის ღმერთს არაფერი არ ანაღვლებს საერთოდ, გარდა საკუთარი გართობისა. ეს იუმორისტული tv show არ არის, არც ერიკ კარტმენია რიუკი და არც ბენდერი. სიკვდილის ღმერთი, მართლა სიკვდილივით საშჲნელია, მხოლოდ ეს არსად არ ჩანს გარდა ბოლო სერიიისა, იქაც.. მოკლედ ვაშლისმოყვარული რიუკი თქვენი თვალით უნდა იხილოთ.

მხატვრული ფილმი გადაიღეს იაპონელებმა, თანაც ორი ამ ანიმეზე, პირველი ვნახე და ისეტი ფარჩაკი იყო მეორე აღარც გადმომიწერია.

ეხლა ეს ანიმე  გამახსენა იუტუბიზე ერთმა ვიდეო, უფრო სწორედ Death Note-ს ოფენინგმა.

პირველი

მეორე

Six Feet Under by Drugs

რამდენიმე დღის წინ Arctic Monkeys ერთ-ერთი ტრეკის მოსმენისას ერთმა უცნაურმა აზრმა დამარტყა თავში და ეგრევე ფეისბუქზე დავწერე, ნახევრად ხუმრობით და ნახევრად სერიოზულად.

Arctic Monkeys-ს ვუსმენდი ეხლა და 19 წლის ასაკში, ანუ ეხლა, ალექს ტერნერივით პოპულარული რომ შევიქმნა, მერე აუცილებლად ნარკომანი უნდა გავხდე? თუ მხოლოდ კინოებში მოაქვს პოპულარობას ნარკოტიკები?

ალექს ტერნერი 20 წლის იყო როცა საქვეყნოდ ცნობილი გახდა, მეც თითქმის მივუკაკუნე მაგ ასაკს და ვფიქრობდი აი “ვდრუგ” ძალიან პოპულარული, რომ გავხდე ეს მე ნარკომანობისაკენ თუ მიბიძგებდა, ნუ ნარკომანობისაკენ თუ არა წამლის გასასინჯად თუ გავიწევდი მაინც.

სოფო გამოეხმაურა ჩემს პოსტს და საკმაოდ საინტერესო მოსაზრება დაწერა.

ცხოვრება იმდენად უაზრო და მიზერული გახდება, მარტო ნარკოტიკი გაგახალისებს

ვერ გეტყვი ზუსტ მიზეზს, never been there, მაგრამ მგონია, რომ ეგენი უკვე ვეღარ ფიქრობენ ამდენს, სულ სხვა წრეში უწევთ ტრიალი, სხვა წესებით ცხოვრება და ბოლოს, ყველას უსუსტდება ნერვები.

არ დავეთანხმე სოფოს ამ ჰიპოთეზაში მაშინ, მერე დავფიქრდი და ახლა კიდევ უფრო მეტად არ ვეთანხმები.

არ არსებობს ჩემი აზრით “სხვა” წრე, “სხვა” ცხოვრება, “სხვა” ემოციები და საერთოდ “სხვა”-ს ადამიანი თავის თავს უგონებს, რომ შემდეგ გამართლება ჰპოვოს ამ აბსურდში.

ცხოვრება არასოდეს არის უაზრო, არც აზრიანია. ის არის ისეთი როგორიც არის, უმოქმედო. შენ მიდიხარ და ცდილობს მისცე რაღაც აზრი, დატვირთვა, მოძრაობის უნარი, ხალისი და ა.შ.  ყოველ მიღწეულ მიზანს მოჰყვება, ახალი გამოწვევა, ახალი მიზანი.

ნარკოტიკების მიღება კი უბრალოდ “მარიაჟობაა”. სიგარეტის მოწევას ჰგავს. არავინ არ იწყებს მოწევას იმიტომ, რომ ეს მას რამეში ეხმარება. ნარკოტიკები “მარიაჟობის” იერარქიაში რამდენიმე საფეხურით მაღლა მდგომი ქმნილებაა. უფრო ძვირი, უფრო ძლიერმოქმედი, უფრო მეტად addicted-ს გხდის.

ამ ყველაფერზე დაწერას არ ვაპირებდი, უბრალოდ გუშინ დავიწყე Six Feet Under -ის ყურება. საბუნიას პოსტმა სიკვდილზე და საუბარმა ამ სერიალზე გადამაწყვეტინა 5 სეზონიანი სერიალის ნახვა, შემდეგ დოდკას პოსტმა კი კიდევ უფრო მეტად მომანდომა სისრულეში მომეყვა ჩემი გეგმა. იშვიათად რომ სერიალი მომეწონოს დასაწყისში, მითუმეტეს ის სერიალი რომელიც ძალიან პოპულარულია და დადებითი რეცენზიები აქვს. პირველი ორი სერიის ნახვის შემდეგ ტორენტ.რუ-დან უკვე მთლიანად ვიწერ პირველ სეზონს. ორი სერიისთვის ზედმეტად ბევრი ცინიზმი და ირონია იყო, ეს კი სრულიად საკმარისია ჩემთვის, რომ სერიალს ვუყურო. ანდერძის წაკითხვის სცენის შემდეგ დავფიქრდი, ნუთუ ჩემი გარდაცვალების შემდეგ ჩემი შჳილები მხოლოდ ჩემს ქონებაზე იფიქრებენ, ან მამაცემს რომ რამე მოუვიდეს, მე გამიტყდება არაფერი რომ არ დამიტოვოს. რავიცი ეხლა ვფიქრობ, რომ არ მეწყინება საერთოდ.

სიცოცხლე ყველაზე ძვირფასია რაც გვაქვს და ნარკოტიკებით მისი შემოკლება ყველაზე დიდი ყლეობაა რაც კი შეგვიძლია გავაკეთოთ. კიდევ უფრო დიდი სირობაა, ნარკოტიკების გამოყენებას სხვადასხვა მიზეზებს, რომ ვტენით.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)