Archive for the ‘ფული’ Tag

ანახეთ ეს ფრაზები მსოფლიოს და ომი აღარ იქნება

მე მსურს რამდენიმე სიტყვისა თუ გამოთქმის ფენომენზე ვისაუბრო და შევეცადო ჩავჭვდე მის არსსა და დანიშნულებას.

1)”რას აკეთებთ ხალხნო, ქართველები არ ხართ”?!

არ ვიცოდი თუ იყო რაიმე ისეთი რასაც ქართველები არ ვაკეთებდით და ამით გამორჩეულები ვიყავით.

2)”ავტობუსმა(მარშუტკამ) გამასწრო”.

არადა როგორ უნდა გაგაწროს ავტობუსმა? უბრალოდ თვითონ აგვიანებ, მაგრამ რა ჯობია იმას რომ ყველაფერს სხვას აბრალებ. სწორედ ამ ერთმანეთზე დაბრალებას მივყვავართ კარვებამდე და აქციებამდე ხოლმე.

3)”აუ რა ნაშააა”.

გოგონა მოდის, მიმზიდველად გამოიყურება, სექსუალურიც არის და ლამაზიც. “სასტავი” დგას და უცებ ამ გოგოს ხედავს. აუ რა ნაშაა თუ წამოსცდა რომელიმეს იქ სრულდება ყველაფერი. ერთი სიტყვა ავტომატურად ამ გოგოს აკნინებს. რადგან ძმაკაცი, რომ ნაშას დაუძახებს აბა იმ გოგოს შეყვარებულად როგორ გაიხდი. თუ ურთიერთობა გექნება მხოლოდ იხმარ რა.

4) “როგორი ბიჭია? რავი არის რა. თუმცა ხო იცი არც თიკოა ბედის საჩუქარი”

ბედი საჩუქრებს აკეთებს. ბედი საერთოდ რა ფენომენია? ესეც იმ “ქმნილებათაგანია”  ქართველებს რომ გვიყვარს ძალიან . წარმოიდგინე ზიხარ და ამბობ თუ ბედია სამსახურს ვიშოვი, წარმატებულ ბიზნესს წამოვიწყებ, კოფი ანანს მუხლებზე ვაკოცებ, ევა ლონგორიას და გივი სიხარულიძეს ერთმანეთს გავაცნობ, კენტი რაოდენობის შვილებს ვიყოლიებ და ა.შ უაზროდ და გაუთავებლად ბედზე ფიქრი და წუწუნი.

5) “დამკარგავ იცოდე”

როგორი ხმამაღალი გამოთქმაა. რამხელა წარმოდგენა აქვს თავის თავზე მთქმელს. ამ სიტყვებით ცდილობს მარშუტკაში ფული არ გადაახდევინოს ნაცნობს ან ერთი ჭიქით მეტი დაალევინოს იმ დღეს გაცნობილ ადამიანს. მაინც რას არ გაგაკეთებინებს ადამიანს ძვირფასის დაკარგვის შიში.

6)”ამით ჩემს სახელზე რამე იყიდე”.

უბრალოდ უაზრო და იდიოტური სცენების ნაკრები.

7)“ყლეზე ბანტი”, “განდონი ხარ”

ეს გამოთქმები და ძმანნი მისნი რომლებიც მესმის. რომ ცალსახად მიმართულები არიან იქით რომ მიაყენონ ადამიანს შეურაცყოფა მაგრამ მოდით ჩავუღრმავდეთ საქმეს. ვინ და რატომ მოიფიქრა რომ მე არ მაინტერესებს(თუ რაღაც ეგეთი) სეეცვალა გამოთქმით “ყლეზე ბანტი”. უბრალოდ წარმოიდგინეთ სურათი, მამაკაცის სარცხვენალს ბანტი უკეთია. ლოოოლ. “განდონი ხარ” – ეს მე მგონია რომ საერთოდ არაა შურაცმყოფელი. ამით შენ ადამიანს ეუბნები, რომ ის შენი საუკეთესო მეგობარი და დამცველია. გიცავს ტრიპერისგან, შიდსისგან და სხვა უამრავი ვენერული დაავადებისაგან, არის ძალიან მრავალფეროვანი და ნაირსურნელოვანი. მოკლედ ეს გამოთქმა ბედის უკუღმართობის გამო იქცა საძაგებელ წინადადებად.

8 )“დღეს ისე როგორც არასდროს გვჭირდება ერთად დგომა”.

ეს წინადადება იმდენად ხშირად მესმის ხოლმე სხვადასხვა პოლიტიკური ლიდერის მხრიდან. რომ ყოველ დღე ისე როგორც არასდროს მინდა ყველაფერი ისე იყო როგორც არასდროს. საქართველო შვეიცარიის მსგავსი სახელმწიფო იყოს შიკოლადის წარმოებითა და ჭყინტი ყველით განთქმული.

მეტს თავს არ შეგაწყენთ. ეს გამოთქმები გამახსენდა ეხლა უცებ. თორემ ამისთანა უამრავია.  მარტო “ტრაკში ტყნ##რი, 10 შაური” რად ღირს. გულში გხვდება ადამიანს პირდაპირ და თვალწინ ლოყებაღაჟღაჟებული ყმაწვილი წარმოგიდგება, 10 შაურით ხელში, რიგში რომ ცქმუტავს ანალური სექსის მოლოდინში.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

რომ გადახვალ გააჩერე!

დღეს დოდკას ბლოგზე ამ პოსტის გაცნობის შემდეგ რატომღაც სხვადასხვა სატრანსპორტო საშუალებებზე დავიწყე ფიქრი, მათ დადებითსა და უარყოფით მხარეებზე, ნელ-ნელა ნათლად დავხატე გონებაში ის სურათი რომელიც უმეტესად წარმოგვიდგება ხოლმე “მარშუტკით” , ავტობუსით ან მეტროთი მგზავრობისას. ხოდა გადავწყვიტე ჩამომეწერა ის რამდენიმე ერთობ გავრცელებული ქმედებათა სია, რომელთა “ ჩადენაც” საზოგადოებრივ ტრანსპორტში, რბილად რომ ვთქვათ არ არის სასურველი. 5)მობილური – იყო დრო მობილურზე საუბარი მარიაჟობად ითვლებოდა. მახსოვს “მარშუტკაში” მობილურის დანახვაზე ხალხი იშმუშნებოდა და ჩურჩული იწყებოდა. ეხლა მობილური არავის უკვრის, მაგრამ ზოგი ამ მშვენიერი გამოგონების დანიშნულებას მაინც ვერ ხვდება. მავანნი ძალიან ხმამაღლა საუბრობენ ტელეფონით. კაცი იფიქრებს ვინმეს აინტერესებს, ნუგზარას დაბადების დღეზე ვინ რამდენი დალია, ან ის ფაქტი რომ გულიკოს ქვისლი არ არის ბედის საჩუქარი. არიან ისეთები რომლებიც “ნაუშნიკების” დანიშნულებას ვერ ჩაწვდნენ ბოლომდე და ამიტომ სასურველ აუდიო ფაილს თანამგზავრთა მთელ ჯგუფს ასმენინებენ. კი კარგია “ბლატნოი”(ბლატნოი – ბიჭი რომელიც გოგოს გაჟიმავს და მეორე დღეს მთელმა საძმაკაცომ იცის.ავტორის შენიშნვა) სიმღერების მოსმენა ბარათაშილის ხიდზე,მეტიც საოცარი შეგრძნებაა როდესაც მღძოლის ფრაზას:”კალხოზნიკზე ხომ არავინ ჩადის”, ერწყმის შუფუტინსკის რომელიმე სიმღერა(თუ შუფუტინსკი “ბლატნოი” არ არის მე მაპატიეთ), მაგრამ ხანდახან ისეთ ხასიათზე ვარ რომ მირჩევნია Kasabian-ის British Legion-ს მოვუსმინო, რა ვიცი კაცია და გუნება.

4)მრწამსი – ქართველები ძალიან “მორწმუნენი” ვართ. პირჯვრის გადაწერა მგზავრობისას. ეს ფენომენი ალბათ ყველას შეგვიმჩნევია. უმეტესად “მარშუტკით” ვმგზავრობ და დავკვირვებივარ, რომ ბარათაშვილის ხიდის მიახლოებისას ხალხი ფაცი-ფუცს იწყებს. ყურსასმენები გამოაქვთ ყურებიდან და იწყება მასიური პირჯვრისწერა. როდესაც მარშუტკა სავსეა ერთობ მძიმე პროცესია. მოსახვევში შესვლისას შანსი იმისა, რომ ვინმეს იდაყვი სახეში იგრძნოთ საკმაოდ დიდია.

3)დეოდორანტი – მოახლოვდა ზაფხული დ სულ უფრო მძიმე იქნება სამარშუტო ტაქსიში გაჩერება, აღარაფერს ვამბობ მეტროსა და ავტობუსზე.ფანჯრიდან თავგაყოფილი სახეები მომრავლდება ვიცი ეგ მე. მახსოვს რამდენიმე წლის წინ ამაზე სიუჟეტიც გავიდა ტელევიზორში, მემგონი “პოსკრიპტუმში”. არ ვიცი რატომ ,მაგრამ ჩვენს ქვეყანაში დაბანა-ჩაბანვის ინსტიტუტი არც ისე კარგად მუშაობს. თუ ევროპის სხვა სახელმწიფოში რიგითი მოქალაქე დილა-საღამოს იღებს შხაპს, საქართველოში საშუალო სტატისტიკური ქართველი 3-4 დღეში ერთხელ ბანაობს. ყოველ შემთხვევაში ტრანსპორტები უკეთესის ფიქრის საშუალებას არ გვაძლევენ. ბოლო წლებია იღლიების მოვლა მეტ-ნაკლებად ისწავლა ქალმაც და კაცმაც, თორემ მახსოვს “ქალი ხომ არ ვარ იღლია რომ გავიპარსოს” ეპოქაში სველი დადიოდა ნახევარი თბილისი. თუმცა ვახტანგ გორგასლის სუსტ წერტილთან დაკავშირებით ინციდენტები მაინც საკმაოდ მრავლადაა. დეოდორანტი კიბოს აჩენსო ამბობენ. მე პირადად მირჩევნია მე გამიჩნდეს მეტასტაზა, ვიდრე სხვას გავუჩინო ფილტვების სიმსივნე. 2)ძმათა კვლა – არ მესმის რა აუცილებელია ის ადამიანი ხეიბრად აქციო, რომელიც ცდილობს მგზავრობის ფული გადაგიხადოს. გაგუდვა, ხელის დაჭერა, მაისურის გაწელვა და პადკატი ეს ის გავრცელებული ხერხებია რომლითაც არაერთხელ შევუჩერებივართ მე პირადად ან ჩემს თვალწინ რიგითი მოქალაქე. ძალიან კარგია, რომ ქართველებს ასე გვიყვარს ერთმანეთი, მაგრამ მე მირჩევნია ეს სიყვარული სხვაგან დავინახო და არა სამარშუტო ტაქსიში “დამკარგავ იცოდე-სა” და “ბავშვებს გაფიცებ იცოდეს” ძახებით. ორგაზმი არ არის აუცილებელი განიცადო იმით, რომ ნაცნობის გადახდილ ლარს გამოართმევ მძოლს და შენსას მისცემ.

1)ფეხები – პრობლემა რომელიც უბრალოდ მთრგუნავს. არ ვიცი მარტო მე ვარ ესე თუ ბევრი არის კიდევ ჩემსავით, მაგრამ ვერ ვიტან როდესაც ტრანსპორტში მგზავრი ფეხსაცმელს იხდის, ან თუნდაც ქუსლს ყოფს და ტკაცუნს იწყებს ტუფლის. ამაზე არაესთეტიური არ ვიცი არის თუ არა რამე. სუნი რომ დავივიწყოთ საერთოდ, გახეხილი ქუსლებისა და სოკოიანი ფრჩხილების ხილვა არ მგონია სიამოვნებდეს ვინმეს. ვცდილობ თვალი ავარიდო ხოლმე, მაგრამ ერთი დანახვაც კი საკმარისია რომ ღამეული კოშმარი გარანტირებული მქონდეს. ფეხის დასვენება კარგია, მაგრამ ყველაფერს თავისი ადგილი აქვს ასე შთამაგონეს მე. მოკლედ ზაფხულის წარმატებით გადატანას გისურვებთ ყველას. 😀 და მეგობრული რჩევის სახით ფანჯარასთან დაჯდომისაკენ მოგიწოდებთ. გამოაღეთ ბოლომდე და მიეცით განცხრომას თავი.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

ქართული ომები ეპიზოდი III:რეპორტაჟი ბორდელიდან

Based on a true story

საქართველო გამორჩეული ქვეყანაა. ნუ ადგილობრივი მოსახლეობის დიდი ნაწილი ამაზე თავს დებს. საიდან ეს სტატისიტკა?. ქართველების გამორჩეულობაზე თავს ჩემს გარშემო მყოფ ადამიანთა უდიდესი ნაწილი (ს)დებს. რატომღაც მგონია( გუმანის ხელი ურევია), რომ ეს უდიდესი ნაწილი მთლიან საქართველოზეც იგივე პროცენტს მომცემს, იმ ადამიანებისა რომლებიც ფიქრობენ:”4 მილიონი ვართ რას ვაკეთებთ და 20 მილიონი რომ ვიყოთ მსოფლიოს მბრძანებლები ვიქნებით”.

ეს ამხელა პრელუდია მთლიანად ერთ გამორჩეულობას ეძღვნება. ჩვენს ქვეყანაში სიძვის დიაცი A.K.A ბოზი(ბოზი – ერთ-ერთი ვერსიით ადამიანი რომელიც მობილურს დაკარგავს და ამის შესახებ საძმოს მაგივრად პატრულს შეატყობინებს ავტორის შენიშვნა) ხშირ შემთხვევაში ასოცირდება ყველა იმ მდედრთან, რომელიც სექსით კავდება ადამიანთან რომელიც მისი მეუღლე არ არის. ჩემი ღრმა რწმენით ეს ასე არ არის, სიძვა არის ქალი რომელიც სექსუალური მომახურებისთვის ფულს იღებს და აქ სრულდება ყველაფერი, ნუ სულით ბოზი და მსგავსი გამოთქმები სხვა თემაა. თუმცა არ ვაპირებ ეხლა ამაზე წერას თუ რატომ და როგორ. ჩემი მთავარი მიზანი სულ სხვა რამ გახლავთ.

ჩემი არც თუ ისე დიდი ხნის მოღვაწეობის განმავლობაში პლანეტა დედამიწაზე მე მუდამ ვერიდებოდი, სიძვებში განავარდებას. ის რაც არ იცი არ შეიძლება გეზიზღებოდეს ან გიყვარდეს, ასე რომ ჩემი დამოკიდებულება ბოზებისადმი უბრალოდ ინდიფერენტული გახლდათ. ფულის გადახდა “ნასვამი ხარ და არ მაწვალო იცოდეში” ნაღდად არ მიზიდავდა, არც ძალით ოხვრა-კვნესა მიზიდავს. ბუნების შვილი ვარ და ყველაფერ ნატურალურს ვანიჭებ უპირატესობას(ეს ისე ვთქვი მოუხდა წინადადებას). ვახერხებდი და ფონს ისე გავდიოდი რომ ფულის გადახდა არ მიწევდა სექსში თუმცა ეს ნაკლებ საინტერესოა. მთავარია my first ბოზ experience.

დაახლოებით ისე მომივიდა ყველაფერი უნდა გასინჯო კაცმაო. მეგობრებმა გადაწყვიტეს წასვლა, მე შემომთავაზეს და გაუკვირდათ რომ დავთანხმდი, იცოდნენ ჩემი დამოკიდებულება სიძვებისადმი. ჩემს აცუნდრუკებას რამდენიმე მიზეზი ჰქონდა. 1)ინტერესი მენახა საკუთარი თვალით ყველაფერი. 2)ამ ეტაპზე სექსუალურ პარტნიორს მოკლებული ვარ და ფორმიდან რომ არ ამოვარდნილიყავი. 3) 4 ძმაკაცი რომლებსაც საკმაოდ კარგი იუმორის გრძნობა აქვს ერთ ბორდელში.მმმ. წინასწარ ვიცოდი, რომ ძალიან ბევრს ვიცინებდით “საქმემდე” და “საქმის” შემდეგაც. მოსაღამოვდა. მობილურზე დამირეკეს. გასვლის დრო არის სახლიდან. 2 მეგობარი ისეთი გამოწყობილია, რომ არ ვიცოდე სად მივდივართ ვიფიქრებდი რომ ცოლი მოჰყავთ. ეს ორი გამოცდილი ჯეელია სიძვებთან ურთიერთობაშჳ შესაბამისად, მოლაპარაკებების მაგიდას სწორედ ისინი მიუსხდებიან როდესაც საქმე ფულის დაკლებაზე მივა. დანიშნულების პუნქტი ლაგუნა ვერეს მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებული საროსკიპოა. მიგვასწავლეს ეგ ადგილი ქალები კი არა ზევსის ქალიშვილები ჰყავთო. შევედით. მამაშამ დასხედითო გვითხრა. გასაოცარია როდესაც 4 პიროვნებას ორი სკამისაკენ მიგითითებენ და მოგიწოდებენ საჯდომის ჩამოდებისაკენ. “გოგოები ახლავე მოვლენ”. ავღელდი ცოტა. “პიკი საათში” რომ არის ისე იქნება მეთქი ვიფიქრე ყველაფერი, ფარდა გადაიწევა ანდა რაღაც მაგდაგვარი და შემოვლენ გოგოები. 2 წუთის შემდეგ ეს ჰიპოთეზა გაქარწყლდა. ოთახში შემოაბიჯა 4 ქალმა. ნუ ქალი თამამი ნათქვამია. რაღაც უცნაური სახეები ჰქონდათ. გაწამებული და დაბეჩავებული. ქალთან საერთო დაახლოებით იმდენი ჰქონდა იმ 4 სუბიექტს საერთო რამდენიც მე ორგანულ ქიმიასთან. ბევრი არ გვიფიქრია. დავტოვეთ “ზავიძენია”. “პალმები” განთქმული ადგილია, ჩვენც გადავწყვიტეთ ბედი ეხლა იქ გვეცადა. მოსალაპარაკებლად შენობაში ჩემს მიერ, ზემოთ ნახსენები ორი ძმაკაცი შევიდა. მალევე გამოვიდნენ. 420 ლარს ითხოვენო. ჩვენ სულ ლოოოოლ-ის ძახებით წამოვედით. უკვე 23 საათი იქნებოდა. “ტოჩკები” კი არც ისე ბევრი იყო დარჩენილი. უნდა აგვერჩია ან დიღომში წასვლა ანდაც აფრიკასა და მოსკოვის პროსპექტზე ბედის მოსინჯვა. ტაქსი გავაჩერეთ. დიღომი ავირჩიეთ. რიგით მესამე ბორდელშიც გვიმუხთლა ბედმა. ბევრს ითხოვდნენ. ჩვენი თანხა თურმე მხოლოდ ერთ გათავებას ყოფნიდა. ჩემმა ელჩებმა ვერა და ვერ შეძლეს გოგოების დაყოლიება. არც “ჩვენ ქორფა ახალგაზრდები ვართ-მა”, არც “შემდეგ მოსვლაზე მოგიტანთ იმ 40 ლარს-მა” და თქვენ წარმოდიგინეთ “ჩვენი ხელიდან გაშვებით თქვენ კარგავთ თქვენი ცხოვრების საუკეთესო კლიენტებს” ამ ფრაზამაც კი არ შეუტოკა წარბი ჩვენს პოტენციურ საქონელს. სამწუხაროა რომ ასე მიწევს საუბარი ცოცხალ ადამიანზე, ამრაგმ სხვა რამის თქმა ჩემი გუშინდელი ვოაჟის შემდეგ ნამდვილად არ შემიძლია. საბოლოოდ როგორც იქნა დიღომში მივაგენით ადგილს. ფასი მისაღები. ქალები “ჯანდაბას გაჟიმავს კაცი” დონის. ღამის კლუბია რომ ჰკითხოთ მფლობელს, შიგნით კი ზუსტად ისეთი სიტუაციაა როგორიც რიკოთზე ერთ-ერთ იმ სასადილოთაგანში რომლის წინაც თქვენი მარშუტკის მძღოლი აჩერებს ხოლმე. ქალები ისე იქცეოდნენ რომ სურვილი შესვლისთანავე გამიქრა დამემყარებინა სექსუალური კონტაქტი კი არა თუნდაც ნბა-ს ფლეი-ოფებზე მელაპარაკა მათთან. ზოგი ჭამდა, ზოგიერთი ჯოკერს თამაშობდა. არჩევა ყოფილა ძალიან მაგარი პროცესი. მიდიხარ და ეუბნები:” შენ წამოდი.” არადა კარგი კარტი ეჭირა იმ ქალს რომელსაც მე ამ ფრაზით დავატოვებინე სათამაშო მაგიდა. ზემოთ ოთახები დავათვალიერეთ. სურვილი კიდევ უფრო გამიქრა რამე გამეკეთებინა. ზემოთ მოვაგვარეთ წვრილმანი პრობლემები პრეზერვატივთან დაკავშირებით და ჩავიკეტეთ ოთახში.

არ ვიცი. აი მაინტერესებს როგორ ახერხებს მამაკაცი და ბოზთან(ბოზი – ერთ-ერთი ვერსიით ქალი რომელთანაც იხმარება სიტყვები:ვიხმარე, მოვტყ##ი, გავჟ##ე. ავტორის შენიშვნა)სიამოვნებას იღებს. დაახლოებით 45 წუთის შემდეგ გამოვედი ნომრიდან. ვფიქრობდი განვლილ ერთ საათზე რომელიც უდაოდ ყველაზე ცუდი იყო რომელიც სუსტი სქესის წარმომადგენელთან გამიტარებია. სიამოვნება არ ყოფილა საერთოდ. იყო მხოლოდ სიხარული. პირველი როდესაც ერექციის მსგავსი მქონდა და მეორე როდესაც ყველაფერი დასრულდა. სიამოვნება არანაირი. ქალი გახარებული იყო მახსოვს. ალბათ გაუკვირდა მეორე ხელი რომ არ მოვითხოვე, ანდა რომ არ ვაგინე ან წამოვარტყი. ხშირად ხდება ეგეთები თურმე. დიალოგის მსგავსიც შედგა ჩვენს შორის. არ დავუმალე და ვუთხარი რომ პირველად ვიყავი ქალთან რომელსაც ფული გადავუხადე. შემაქო. უსიყვარულოდ(სიყვარული რა შუაში იყო ალბათ მარტო თვითონ იცის) რომ არ ჟიმაობ კარგი არისო. ვინანე ჩემი ნათქვამი რადგან მას მოჰყვა ამ ქალის მთელი მონოლოგი იმაზე რომ ასე კოცნისა და სითბოს გარეშე უსახურია სექსი. ლაპარაკი მეზარებოდა ამიტომაც სწრაფად ჩავიცვი და გამოვედი. ტაქსითი გამოვემგზავრეთ ოჯახებისაკენ ძმაკაცები. ძალიან ბევრი ვიცინეთ გზაში. საკუთარ თავზე ვკაიფობდი ყველაზე მეტს.

სასაცილო იქნებოდა მართლაც სატირალი, რომ არ იყოს. სამწუხაროა რომ საქართველოში უამრავი ადამიანი მხოლოდ სიძვებთან ამყარებს სექსუალურ კავშირს, ან კიდევ უარესი ცოლი(ცოლი – ქალი რომელიც ჭურჭელს და სარეცხს გირეცხავს და 2 შვილის გაჩენის შემდეგ სექსს წყვეტთ. ავტორის შენიშვნა)ჰყავს და ისე დადის ბოზთან. ნუ ეგ ეგრეც უნდა იყოს, ცოლთან ხომ მხოლოდ მისიონერულ პოზაში არის ნებადართული სექსი და ისიც უკუნით სიბნელეში. აი ესაა მთავარი პრობლემები. ქართველი მამაკაცები ვერ ახერხებენ თუ არც აქვთ სურვილი, რომ გოგოს თავი მოაწონონ, შეაბან, დაკერონ თუ რაც გინდა ის დაარქვით, გინდ საწოლში ჩაიგორონ და ამიტომ ფულს ხარჯავენ მასტურბაციაში, რომელსაც ბოზთან სექს ეძახიან და რომლის ძირითადი განსხვავება ანანიზმის კლასიკურ ფორმასთან არის ის, რომ ხელი სასქესო ორგანოს ნაცვლად ქალის მკერდს ეხება. ცოლიან მამაკაცებს კი ყოველგვარი ექსპერიმენტი თუ რაიმე “არატრადიციული” ეთაკილება ცოლთან, ხომ არ “გააბოზებენ” თავიანთი შვილების დედას და ამიტომ ფულს იხდიან იმაში, რომ ვიღაც ქალმა მალე მორჩი, მალე მორჩი ეძახოს ერთი საათის განმავლობაში.

გულისმარევია  სიტუაცია რომელიც ბორდელშია. დეზერტირების ბაზარის ატმოსფეროა. “აუ დამიკელი რა”. “რა ღირს ქალო შენი დამპალი ხორცი.” ”რა დამპალი ქალბატონი სულ ახალია”. კუთხეში გახეული მთვრალი მამაკაცები, რომლებიც ისე იყურებიან თითქოს ცხოვრებაში ყველაზე სასიამოვნო მომენტის წინ განვლილ ცხოვრებას იხსენებენ, 15 წუთის შემდეგ კი სწორედ ამ მამკაცებს უბრახუნებენ ნომრის კარებზე “დაანებე გიჟო თავი, ნუ ურტყამ ცოდოა”. იდეაში “გამომწვევად” ჩაცმული ქალები, რომლებიც დაახლოებით ისე მიწვევენ როგორც შატბერაშვილი თავისი დამთრგუნველი მზერით. მოკლედ ჩემი ფეხი აღარ იქნება იქ :D. ასე რომ ვეძებ ახალგაზრდა სიმპატიურ გოგონას რომელიც იარების მოშუშებაში დამეხმარება 😛

ბოლოთქმა

ბევრს აღარ შეგაწყენთ თავს, გაცვეთილ თემებზე საუბრით. ბევრი დაწერილი იმ პრობლემებსა თუ საკითხებზე რომლებსაც მე გაკვრით შევეხე და იმედი მაქვს რომ ბევრი ფიქრობს ჩემსავით.

ეჰჰ We all need mirrors to remind ourselves who we are. სამწუხაროა რომ სხვადასხვანაირი სარკე გვაქვს და ყველა ვხედავთ მხოლოდ იმას რისი დანახვაც გვსურს. Memory can change the shape of a room; it can change the color of a car. And memories can be distorted. They’re just an interpretation, they’re not a record, and they’re irrelevant if you have the facts. სწორედ აქედან მოდის ის საოცარი ისტორიები რომლებიც ბოზებს უკავშირდება და რომელიც დარწმუნებული ვარ არაერთხელ მოგისმენიათ თქვენი ნაცნობებისაგან. სწორედ ესაა სათავე ყველა იმ უბედურებისა რომელსაც ზოგნი ვხედავ და ამის გამო ცუდებად ვითვლებით და “შენ ხომ ქართული არაფერი გიყვარს” ახალგაზრდები ვართ. დავანებოთ Self improvement-ს თავი იმიტომ რომ თუ ტაილერ დერდნერს დავუჯერებთ ის მასტურბაციას ჰგავს. გინდა სიამოვნება მიიღო და თან უკეთესი გახდე მაშინ როდესაც ჯობია იყო ის რაც ხარ(იყავი ის რაც ხარ – სპრაიტის ლეგენდასთან ასოცირებული ფრაზა, რომ თურმე თუ blur-ის song 2-ს ფონზე დალევ სპრაიტს მსახიობი ანდა ჟურნალისტი გახდები. ავტორის შენიშვნა) სიყვარულით ნიკა.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)